Όπως και όλος ο Ελληνισμός της Ανατολής, της Ιωνίας, της Καππαδοκίας, του Πόντου, έτσι και ο Ελληνισμός της Θράκης υπέστη ένα οργανωμένο και συστηματικό σχέδιο εξόντωσης, υπέστη μία άνευ προηγουμένου Γενοκτονία από την Τουρκία κατά την περίοδο 1908–1923, η οποία εξελίχθηκε σε τρεις χρονικές φάσεις: Στην περίοδο των Νεότουρκων ( 1908-1914), όπου οι διωγμοί συνάντησαν την πολιτική και στρατιωτική καθοδήγηση των Γερμανών συμμάχων τους, στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο (1914-1918), όταν η διεθνής σύρραξη χρησιμοποιήθηκε ως κάλυψη για μαζικά εγκλήματα και βίαιη, την υποχρεωτική στρατολόγηση των Θρακών σε «τάγματα εργασίας» (αμελέ ταμπουρού), που ουσιαστικά σήμαινε εξόντωση και τέλος την Κεμαλική περίοδο (1919–1923), με τα θύματα στη Θράκη να υπολογίζονται από 250.000 έως 300.000 προγόνους μας.
Η Συνθήκη της Λωζάνης του 1923 και η νέα κατάσταση που επικράτησε με την οριστική διευθέτηση των συνόρων στη Θράκη, δεν σταμάτησε τον τουρκικό εθνικισμό και τον κεμαλικό επεκτατισμό, οι οποίοι προέταξαν τον «Εθνικό Όρκο», ο οποίος αναφέρεται στη Θράκη ως κεντρικό στόχο.
Από τότε η Τουρκία δεν ασκεί απλώς μια τυχαία εξωτερική πολιτική στη Θράκη, αλλά χρησιμοποιεί ένα δίκτυο μηχανισμών και οργάνων (σήμερα και υβριδικής μορφής) με σκοπό τη δημιουργία συνθηκών συνδιοίκησης, την αμφισβήτηση της ελληνικής κυριαρχίας και την πλήρη χειραγώγηση των μουσουλμανικών μειονοτήτων και την μετατροπή της σε «τουρκική».
Είναι γενική παραδοχή ότι η Τουρκία χρησιμοποιεί τους μηχανισμούς διπλωματικής εκπροσώπησής της στη Θράκη ως τον κεντρικό συντονιστή όλων των κινήσεων στην περιοχή, υπερβαίνοντας σταθερά τα όρια που θέτει η Σύμβαση της Βιέννης για τις προξενικές σχέσεις και διπλωματικές σχέσεις.
Αυτοί οι μηχανισμοί λειτουργούν ως μια παράλληλη διοικητική δομή που επιχειρούν να ελέγξει την καθημερινότητα των μουσουλμάνων της Θράκης, από την οικονομική τους δραστηριότητα και τα θρησκευτικά τους καθήκοντα μέχρι τις πολιτικές τους επιλογές και τα πολιτισμικά γεγονότα, με τελευταίο κρούσμα την πρόσφατη βράβευση του Τούρκου προξένου από τον Δήμο Ιάσμου!
Είναι κοινός τόπος ότι η Τουρκία παρεμβαίνει ανοιχτά στις ελληνικές αυτοδιοικητικές, ευρωπαϊκές και εθνικές εκλογές, κατευθύνοντας ψήφους προς υποψηφίους (μουσουλμάνους και χριστιανούς) που κρίνονται αρεστοί ή ελεγχόμενοι από την Άγκυρα, με σκοπό να δημιουργηθεί μια συμπαγής πολιτική ομάδα πίεσης.
Παράλληλα, η θρησκεία αποτελεί το βασικότερο όχημα soft power της Τουρκίας στην περιοχή και ως απευθείας όργανο της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής, σε μία προσπάθεια αποκλεισμού των πιστών από την ελληνική κοινωνία και καλλιεργούν το αίσθημα ότι η «μητέρα πατρίδα» τους είναι η Τουρκία.
Οι μορφωτικοί και πολιτιστικοί σύλλογοι, αποτέλεσαν από παλιά μέρος του μηχανισμού της Τουρκίας τόσο στην περιοχή (π.χ. «Τουρκική Ένωση Ξάνθης», κ.ά.) όσο και εκτός (Ομοσπονδία «Τούρκων Δυτικής Θράκης Ευρώπης, Ένωση «Τούρκων» Δυτικής Θράκης Προύσσας κ.ά)
Αυτοί οι σύλλογοι λειτουργούν ως πλατφόρμες για τη διάδοση της τουρκικής εθνικής ιδέας, διοργανώνοντας εκδηλώσεις, επισκέψεις Τούρκων αξιωματούχων και συντηρώντας παράνομα σχολεία ή φροντιστήρια. Ασκούν κοινωνικό μποϊκοτάζ και ψυχολογική βία σε όσους μουσουλμάνους (κυρίως Πομάκους ή Ρομά) επιλέγουν να δηλώσουν την πραγματική τους καταγωγή και αρνούνται να αυτοπροσδιοριστούν ως «Τούρκοι».
Επιπλέον, είναι φανερή η προσπάθεια της Τουρκίας να εργαλειοποιήσει τη μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης, επιχειρώντας να τη χαρακτηρίσει συλλήβδην ως «τουρκική». «Ξεχνά» ότι μειονότητα είναι θρησκευτική (όπως ορίζει η Συνθήκη της Λωζάννης) και αποτελείται από διαφορετικές ομάδες (Πομάκους, Ρομά και τουρκογενείς), τις ιδιαιτερότητες των οποίων η Άγκυρα προσπαθεί να ισοπεδώσει.
Στη σύγχρονη εποχή, ο τουρκικός μηχανισμός έχει επεκταθεί στο ψηφιακό πεδίο, αφού στο διαδίκτυο υπάρχουν εφημερίδες, ιστοσελίδες και ραδιοφωνικοί σταθμοί, που αναπαράγουν αυτούσια την τουρκική πολιτική.
Η οικονομία αποκτά το τελευταίο χρονικό διάστημα κεντρικό ρόλο για την τουρκική πολιτική στη Θράκη. Μέσω χρηματοδοτήσεων, η Άγκυρα έχει δημιουργήσει ένα μηχανισμό ελέγχου επιβάλλοντας συντηρητικά και εθνικιστικά πρότυπα. Έτσι η παρουσία τουρκικών χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων στη Θράκη διευκολύνει τη διοχέτευση κεφαλαίων και την παροχή δανείων με ευνοϊκούς όρους σε μειονοτικούς πολίτες, δημιουργώντας σχέσεις οικονομικής ομηρίας και εξάρτησης από την Άγκυρα. Μέσω ελεγχόμενων επιχειρηματιών ή κεφαλαίων, γίνεται προσπάθεια συστηματικής αγοράς οικιών, ξενοδοχείων, επιχειρήσεων εστίασης και υπηρεσιών υγείας καθώς και αγροτικών εκτάσεων σε στρατηγικά σημεία ειδικά στον Έβρο και την Αλεξανδρούπολη, αλλά και της Ροδόπης και της Ξάνθης.
Στα παραπάνω τουρκικά αφηγήματα για τη Θράκη, τα οποία εσχάτως έχουν συμπεριληφθεί στη «Γαλάζια Πατρίδα», αφού η Θράκη αποτελεί κομβικό γεωστρατηγικό σημείο και η Άγκυρα επιδιώκει να δημιουργήσει συνθήκες «γκρίζας ζώνης» ή συνδιαχείρισης.
Παράλληλα με την ουσία υπάρχει και ο συμβολισμός: η Τουρκία επιμένει στη χρήση του όρου «Ελληνική Θράκη» αντί για «Δυτική Θράκη», αφού αυτός όρος χρησιμοποιείται για να προσεγγίσει και να ερμηνεύσει την περιοχή μέσα από την τουρκική πολιτική, γεωγραφική και ιδεολογική σκοπιά, αφήνοντας υπόνοιες για μια «αλύτρωτη» περιοχή που συνδέεται με την «Ανατολική Θράκη» της Τουρκίας. Αυτή την επιχειρηματολογία χρησιμοποίησε και η σχετική απόφαση ελληνικού δικαστηρίου, για να απαγορευτεί η λειτουργία ενός σωματείου οπαδών της Φενέρ Μπαχτσέ που είχε το προσωνύμιο «Δυτική Θράκη». ( Τα νέα γραφεία των «Γκρίζων Λύκων» στην Κωνσταντινούπολη στεγάζονται στη οδό «Δυτικής Θράκης»….)
Συνοψίζοντας, παρότι διαβάζεται και ενδεχομένως προκαλεί κούραση, αφού αποτελεί επανάληψη την οποία κάνουμε συνεχώς, πρέπει ωστόσο να γράψουμε ξανά τα εξής: η ελληνική πολιτεία οφείλει να εφαρμόσει μια στιβαρή εθνική στρατηγική στη Θράκη, θωρακίζοντας την περιοχή οικονομικά και κοινωνικά, ώστε να αναχαιτιστεί η συστηματική προσπάθεια της Τουρκίας να ασκεί κηδεμονία και επιρροή εντός της ελληνικής επικράτειας. Η πράξη των συμπατριωτών μας μουσουλμάνων της Ξάνθης, οι οποίοι στη δίκη για τον προπηλακισμό του νόμιμου μουφτή, φώναξαν «Ελλάς Ελλάς» και «Έξω οι Τούρκοι», δείχνει το δρόμο και την πολιτική…..
Και κάτι έσχατο αλλά όχι τελευταίο. Έχουμε αναδείξει πολλές φορές το ρόλο της τηλεόρασης και του κινηματογράφου που έχουν εισαχθεί ως όπλα της τουρκικής πολιτικής και η Θράκη δεν θα μπορούσε να αποτελέσει εξαίρεση. Πριν λίγες προβλήθηκε στη Ριζούντα του Πόντου, στην ιδιαίτερη πατρίδα του Ερντογάν, η ταινία «Σαδίκ Αχμέτ». Η προβολή η οποία οργανώθηκε από το Κέντρο Νεότητας και την Εστία Πληροφοριών του Δήμου Ριζούντας, προσέλκυσε εκατοντάδες πολίτες, οικογένειες και κυρίως νέους, οι οποίοι κατέκλυσαν τον παραλιακό πεζόδρομο. Με φόντο τη θάλασσα και σε «εορταστικό» κλίμα, οι θεατές παρακολούθησαν μια εξαιρετικά προσεγμένη παραγωγή, η οποία παρουσιάζει τη δράση του ιατρού και ανεξάρτητου βουλευτή από τη Ροδόπη, εστιάζοντας μονομερώς στις δικαστικές του διαμάχες με τις ελληνικές αρχές, τη φυλάκισή του και τον «ύποπτο» –κατά την τουρκική ρητορική– θάνατό του στο τροχαίο του 1995, λίγο έξω από την Κομοτηνή.
Έτσι ο κινηματόγραφος, ο οποίος αποτελεί εδώ και χρόνια όργανο πολιτικής της Τουρκίας (και) για τη Θράκη, συντηρείται η προσπάθεια της Άγκυρας να εργαλειοποιήσει και να περάσει στην τουρκική κοινωνία το σενάριο της «καταπιεσμένης τουρκικής μειονότητας»….
