- Εστί η οδός προς τον Θεόν
σταυρός, θεοδόχον Σώμα,
όν, Κήπου, ημείς καλούμεθα
ίν΄ άρωμεν, Ελώνα.
Θεοτόκε Πανάχραντε.
(Σώμα θεοδόχον : )
(Κήπου : Μήλος)
(Ελώνα ή Ελώνης: Ιερά Μονή
Κυνουρίας Αρκαδίας)
(= Η οδός του Θεού, η οδός
προς τον Θεό είναι ένας
σταυρός, τον οποίο
καλούμαστε να σηκώνουμε,
να φορτωνόμαστε κάθε ημέρα
μέχρι το τέλος της διαδρομής
μας, της ζωής μας, για να
φθάσουμε στην Βασιλεία των
Ουρανών, Παναγία).
Ο Άγιος Ισαάκ ο Σύρος είπε :
«Ο δρόμος του Θεού είναι
καθημερινός σταυρός. Κανένας
με άνεση δεν ανέβηκε στον
Ουρανό».
- Κλειστών, κατευθυνθήτωσαν
τα έργα των χειρών μου
επ΄ εμέ υπό του Ιησού,
Βασίλισσα του κόσμου.
Θεοτόκε Πανάχραντε.
(Κλειστών : Ιερά Μονή
Κοιμήσεως της Θεοτόκου
«Κλειστών» Φυλής Αττικής)
(Βασίλισσα του κόσμου : )
Ψάλλουμε το εσπέρας της
Μεγάλης Δευτέρας κατά την
Ιερά Ακολουθία του Νυμφίου :
«…. Και τα έργα των χειρών
ημών κατεύθυνον εφ΄ ημάς…».
(= Κατεύθυνε τις πράξεις των
χεριών μας, Κύριε, για το καλό
μας). (Ψ. πθ΄ 17).
- Παρθένον, Μεγαλόχαρη,
ημείς καλέσωμέν σε,
ότι έμεινας συ άφθορος,
ω Μαλεβή Παρθένε.
Θεοτόκε Πανάχραντε.
(Παρθένος : )
(Μεγαλόχαρη : Κυκλάδες)
(Μαλεβή : Ιερά Μονή Κοιμήσεως
της Θεοτόκου υπαγομένη στην
Ιερά Μητρόπολη Μαντινείας
και Κυνουρίας, στην Αρκαδία)
(=Ας σε προσφωνήσουμε με το
προσωνύμιον : Παρθένος,
Παναγία, διότι συ παρέμεινες
άφθορος προ τόκου, εν τόκω
και μετά τόκον, διατηρήθηκες
αγνή και πριν τον τόκο και
κατά τον τόκο και μετά τον τόκο).
Στην Εκκλησία μας ψάλλουμε
υπέρ της Παναγίας το πρωί της
Μεγάλης Δευτέρας κατά την
Ακολουθία των Ωρών : «Τί σε
καλέσωμεν, ω Κεχαριτωμένη;
Παρθένον; ότι έμεινας άφθορος, ..».
- «Εάν διψά τις», έφη ο
Χριστός, «προς με ερχέσθω»,
ω Άκουσμα αμφίβολον
απίστων, «και πινέτω».
Θεοτόκε Πανάχραντε.
(Άκουσμα αμφίβολον
απίστων : )
(= Παναγία, ο Ιησούς είπε ότι
όποιος διψάει, μπορεί
πλησίον μου να πιεί νερό
και να ξεδιψάσει).
Ο Κύριος έφη : «Εάν τις
διψά, ερχέσθω προς με και
πινέτω». (= Εάν κάποιος διψά,
ας έλθει κοντά μου κι εγώ θα
του δώσω νερό να πιεί).
- Πιστός τηρών τον του Θεού
λόγον απαρεγκλίτως,
ως έπαθλον κομίζεται
στέφανον, Κλεισουργίων.
Θεοτόκε Πανάχραντε.
(Κλεισούρας ή Κλεισουργίων :
Κλεισούρα Καστοριάς)
(=Πιστός, ο οποίος τηρεί χωρίς
παρέκκλιση τον λόγο του Θεού,
λαμβάνει ως βραβείο το
στεφάνι της νίκης, την είσοδό
του στην ουράνια Βασιλεία).
- Με έμπλησον παντός καλού,
ω Άμωμε, Φουρτούνα.
Σε ευλαβούμαι, σε τιμώ,
ω Μεγαλομματούσα.
Θεοτόκε Πανάχραντε.
(Άμωμος : )
(Φουρτούνα : Σκύρος )
(Μεγαλομματούσα : Πήλιο,
Μεγαλόπολη )
Όμμα -ατος = το μάτι
(=Με κάθε καλό πλημμύρισε,
Παναγία, εμένα που σε τιμώ
με ευλάβεια).
Η λέξη φουρτούνα που
χρησιμοποιούμε για την
τρικυμία προέρχεται
από την αρχαιοελληνική λέξη :
φορά = κατεύθυνση, πορεία,
π.χ. φορά του ανέμου. Ο Λατίνοι
ως δάνειο εκ της φοράς
δημιούργησαν το fortuna =
τύχη, κακοτυχία.
Εμείς την λέξη αυτή φορτούνα,
ως αντιδάνειο, την εννοούμε ως
τρικυμία, θαλασσοταραχή.
Το ορθόν λοιπόν φορτούνα και
όχι φουρτούνα, όταν θέλουμε
να χαρακτηρίσουμε μία
θαλασσοταραχή ή τρικυμία.
Η λέξη : φορά είναι
αρχαιοελληνικοτάτη, εκ του
αρχαίου ρήματος φέρω
(φέρω – φορά, προσφέρω –
προσφορά, εισφέρω – εισφορά).
Δεν αναφέρομαι στο
προσωνύμιο της Παναγίας μας.
- Δια της νηστείας, προσευχής
και της λατρείας, κέντρον,
Φως, καθιστούμεν τον Χριστόν
ημών της ζωής, Δένδρον.
Θεοτόκε Πανάχραντε.
(Φως άδυτον : )
(Δένδρον αγλαόκαρπον : )
(Δένδρου : Ρουμανία)
(= Με την προσευχή, την
νηστεία και την πίστη προς
τον Θεό κάνουμε τον Χριστό
κέντρο της ζωής μας, Παναγία).
- Χρυσοσκαλίτισσα, εστίν
η Θεία Οικονομία
το Σχέδιον, Κλεις, του Θεού
δι΄ ανθρώπου σωτηρίαν.
Θεοτόκε Πανάχραντε.
(Χρυσοσκαλίτισσα : Χανιά
Κρήτης)
(Κλεις του Παραδείσου : )
(=Ο θεολογικός όρος Θεία
Οικονομία δηλώνει, σημαίνει
την φροντίδα, το Σχέδιο, την
μέριμνα, την έγνοια και όλες τις
ενέργειες που έκανε και κάνει ο
Θεός για την σωτηρία του
ανθρώπου).
- Ο Ιησούς διαλέγεται
ανθρώποις δι΄ Αγίων.
Οι Άγιοι «μικροί Χριστοί»
τω χρόνω, Ροδαρίου.
Θεοτόκε Πανάχραντε.
(Ροδαρίου : Τήνος)
(= Ο Χριστός ομιλεί με τους
ανθρώπους μέσω των Αγίων.
Οι Άγιοι είναι μικροί Χριστοί
δια μέσου των αιώνων, στην
διαδρομή του χρόνου. Ο
Χριστός εμφανίζεται
στους ανθρώπους με τους
Αγίους, δηλαδή με τους
ανθρώπους που επί γης έχουν
βίο χριστιανικό, βίο εν
Χριστώ και, τελευτώντες
(=πεθαίνοντας), λαμβάνουν,
αποκτούν αγιότητα.
Έτσι ο Χριστός επιδεικνύει την
συνεχή και αδιάκοπη παρουσία
Του κοντά στον άνθρωπο).
- Συνεπορεύθης μετ΄ εμού
εις την διδασκαλίαν
και εις την ζωήν μου, είπε τω
Τιμοθέω ο Παύλος, Θεία.
Θεοτόκε Πανάχραντε.
(Θεία : )
Ο Απόστολος Παύλος είπε
στον μαθητή του Τιμόθεο :
«Εσύ συμπορεύθηκες μαζί
μου στη διδασκαλία και στον
τρόπο ζωής μου» (Β΄ Τιμόθ.
3, 10).
Ο Τιμόθεος συνομιλούσε με
τον δάσκαλό του, τον
Απόστολο Παύλο,
συναναστρεφόμενος μαζί του.
Παρακολουθούσε τους λόγους
που εξέδιδε ο Απόστολος
Παύλος, τον βίο του, την
σταθερή και ακλόνητη του
πίστη στον Θεό, την ήπια
στάση του απέναντι στα λάθη
των πιστών και την αγνή και
ανιδιοτελή αγάπη του προς
όλους τους ανθρώπους. 15-6-2026
