Διαβάζοντας κανείς την ένδοξη ελληνική ιστορία, μπορεί εύκολα να διαπιστώσει πως υπήρξαν στο πέρασμα των χρόνων ουκ ολίγες στιγμές στις οποίες έλαβαν μέρος γεγονότα, τα οποία συνέβαλαν καθοριστικά στην χάραξη της πορείας και στην εξασφάλιση της επιβίωσης του έθνους στο βάθος των αιώνων. Η στιγμή που γράφεται το παρόν άρθρο, μας βρίσκει αντιμέτωπους με μία εξίσου κομβική κατάσταση για τη διαμόρφωση της Ελλάδας των επόμενων γενεών.
Πιο συγκεκριμένα, θα μπορούσαμε να πούμε πως βρισκόμαστε μπροστά σε ένα σταυροδρόμι με δύο εκ διαμέτρου αντίθετα μονοπάτια. Από τη μία συναντάμε το φαρδύ μονοπάτι του γρήγορου κέρδους και της κοινωνικής καταξίωσης, που επιτυγχάνονται όμως υπό το καθεστώς του φόβου, της καταπίεσης και της πολιτικής ορθότητας κι από την άλλη το στενό μονοπάτι του πόνου, της απαξίωσης και της συκοφαντίας, το οποίο οδηγεί τελικά στη λύτρωση και στην ελευθερία, παρά το γεγονός ότι είναι μοναχικό και δύσβατο.
Την ώρα μάλιστα που το φαρδύ μονοπάτι φαίνεται βραχυπρόθεσμα και επιφανειακά δελεαστικό, το μέλλον που επιφυλάσσει εμπεριέχει ενδεχομένως μεγάλες δόσεις από στοιχεία όπως αυτά της ύπνωσης, της στασιμότητας και της διάβρωσης των αρχών και των κοινωνικών μας αξιών. Αντίθετα, το στενό μονοπάτι απαιτεί μια σταθερή προσήλωση στα σπουδαία ιδανικά που μας έχουν καθορίσει ως έθνος και μια ακλόνητη πίστη στις φιλοδοξίες των πολιτών του σχετικά με τη διαφύλαξη αυτών των ιδανικών στο μέλλον.
Σε κάθε περίπτωση, η επιλογή ανάμεσα στο φαρδύ και στο στενό μονοπάτι είναι εκείνη που θα καθορίσει σε μεγάλο βαθμό το αν η χώρα μας θα παραμείνει ένας φωτεινός φάρος ελπίδας, δημοκρατίας και ελευθερίας ή αν θα υποκύψει στη μετριότητα και στην παρακμή μίας παγκόσμιας και ολιστικής αποδόμησης που συντελείται με ραγδαίους ρυθμούς γύρω μας.
Θα πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας, πως την ώρα που βρισκόμαστε μπροστά σε αυτό το σταυροδρόμι, κρίσιμο είναι να μην παρασυρθούμε από τη φαινομενική γοητεία του φαρδιού μονοπατιού, ενώ παράλληλα δεν θα πρέπει σε καμία περίπτωση να πτοηθούμε από τις δοκιμασίες και τις δυσκολίες του στενού μονοπατιού, αντίστοιχα.
Μπορεί οι προκλήσεις που αντιμετωπίζουμε σήμερα σε προσωπικό ή σε συλλογικό επίπεδο να είναι μεγάλες, το ίδιο μεγάλες όμως είναι και οι δυνατότητες που διαθέτουμε ώστε να τις ξεπεράσουμε. Χρήσιμο θα είναι σε αυτήν την κατεύθυνση, να επιστρατεύσουμε την αγάπη μας για τον τόπο και την αλληλεγγύη για τον συνάνθρωπό μας, ώστε να αντιμετωπίσουμε τα κοινά μας προβλήματα κατά μέτωπο, επιδιώκοντας ένα καλύτερο και πιο ασφαλές μέλλον για όλους.
Η επιλογή του στενού μονοπατιού άλλωστε, προϋποθέτει την ενότητα μεταξύ όλων των πολιτών και την ισχυρή δέσμευσή τους κοντά στις βασικές εθνικές και χριστιανικές τους αξίες, μακριά από κομματικές ή άλλες διαφορές, με μοναδικό στόχο την ανάταση του έθνους, σύμφωνα και με τις ιδρυτικές αρχές του.
Είναι στο χέρι μας λοιπόν, παρά τις όποιες αντιξοότητες, να διαμορφώσουμε τελικά μία κοινωνία που θα υποστηρίζει σθεναρά τα ιδανικά της αγάπης, της ελευθερίας, της δικαιοσύνης και της Ορθοδοξίας. Μιλώντας μάλιστα για την Ορθοδοξία, δεν θα πρέπει να ξεχνάμε τα λόγια του Αγίου Ιγνατίου Μπριαντσανίνωφ, ο οποίος αναφέρει χαρακτηριστικά:
«Στους έσχατους χρόνους το στενό δρόμο θα τον εγκαταλείψουν σχεδόν όλοι. Θα προτιμήσουν ν’ ακολουθήσουν το φαρδύ δρόμο. Αυτό όμως δε σημαίνει πώς ό φαρδύς δρόμος έχασε το χαρακτηριστικό του να οδηγεί στην απώλεια ή ό στενός δρόμος δεν είναι αναγκαίος, για να οδηγηθεί ό άνθρωπος στη σωτηρία του.»
Λάζαρος Π. Σισμανίδης
Διπλωματούχος Πολιτικός Μηχανικός Α.Π.Θ., MSc
Email: Lazaros.sismanidis@outlook.com
