-Βρε, Γιάννε, ένα πράμα προσπαθώ να καταλάβω χρόνια τώρα…
-Και τι νομίζεις, Χάμπο; Νομίζεις πως ό,τι κι αν με ρωτήσεις, εγώ έχω την απάντηση;
-Έεε όχι, δε λέω, αλλά πάλι όσο και να το κάνεις δάσκαλος είσαι. Έχεις τη γνώση.
-Συνταξιουχος, Χάμπο. Συνταξιούχος.
-Έεε και τι μ’ αυτό, Γιάννε. Πασίμ και ξέχασες αυτά που ήξερες; Εσένα το μυαλό σου ξυράφι είν’ ακόμα ! Δόξα τω θεώ. Και σου εύχομαι να παραμείνει έτσι.
-Στα, Χάμπο. Αυτό μη το λες. Καμία φορά, γερνώντας, είν’ καλό να χάνεις το μυαλό σου λίγο – λίγο. Ας μην έρθει τέτοια ανάγκη και τότε ας το έχω!
-Δε θα ‘ρθει τιποτα, Γιάννε. Σε σένα δε θα ‘ρθει τίποτα. Εσύ θα είσαι πάντα ο καλός με ο…συμβουλάτορας. Αυτό θα ‘σαι.
Έεε, τα παραλές, Χάμπο. Όμως κάτι θα ‘λεγες…
-Ναι, Γιάννε. Θα ‘λεγα…Λέω…πως ο πολύς ο κόσμος, δηλαδή δε μιλάω για τη μειοψηφία, για τους λίγους…για τους πολλούς μιλάω, Γιάννε…
-Έεε ναι. Τι βλέπεις λοιπόν στους πολλούς, Χάμπο;
-Βλέπω, Γιάννε, κι αυτό από βιβλία, από εφημερίδες, από ντοκιμαντέρ, από ταινίες, από συζητήσεις, ο πολύς ο κόσμος πάντα ζοριζότανε!
-Λάθος δεν είν’ αυτό. Εννοείς οικονομικώς;
-Όχι! Όχι μόνο. Εννοώ, να είν’ μορφωμένος, να έχει μια καλή εργασία, να έχει εργασία, να έχει και χρόνο, να δει τους φίλους του, να συζητήσει, να διασκεδάσει…
-Να έχει και ελεύθερο χρόνο δηλαδή, Χάμπο. Σωστά; Ξέρες ποτέ μίλησαν για ελεύθερο χρόνο πρώτη φορά, Χάμπο;
-Που να ξέρω, Γιάννε; Φαντάζομαι από παλιά. Από πολύ παλιά!
-Έεε, όχι και τόσο παλιά, Χάμπο. Ανάλογα με το κράτος μίλησαν γύρω στο 1900. Κάπου εκεί. Λίγο πιο μετά…
-Λοιπόν, για φαντάσου! Αυτό ακριβώς Θέλω να πω. Ενώ από πάντα ο κόσμος, είπαμε ο πολύς ο κόσμος, ήτανε ζορισμένος, δεν είχε τα αγαθά που θα έπρεπε να έχει. Κι ας κοπίασε πολύ! Τι συμβαίνει; Γιατί ο κόσμος δεν κάνει κάτι γι’ αυτό;
-Να κάνει κάτι, σαν τι κάτι, Χάμπο; Επαναστάτη σε βρίσκω σήμερα!
-Δεν ξέρω. Κάτι. Να νοιαστεί. Να διεκδικήσει, να γυρέψει! Μήπως, δεν καταλαβαίνει, τελικά, βρε Γιάννε; Μήπως εμείς νομίζουμε πως καταλαβαίνει, αλλά αυτός αγρόν αγοράζει. Μήπως δεν τον νοιάζει;
-Όχι, Χάμπο. Φίλε μου, Χάμπο. Τον νοιάζει και τον παρανοιάζει τον κόσμο. Μια χαρά καταλαβαίνει. Και μάτια έχει και βλέπει και αυτιά κι ακούει, και ψυχή και λαχταράει!
-Αλλά τότε τι, Γιάννε; Τι φταίει;
-Θα σε απαντήσω με κάτι που είπε ένας Γάλλος φιλόσοφος, ο Σαρτρ. Τώρα τα λόγια ακριβώς – ακριβώς μετά από τόσα χρόνια μπορεί να μην τα θυμάμαι, αλλά…
-Λέγε,Γιάννε, τι είπε αυτός;
-Είπε, Χάμπο πως: “Ταρακουνάει τη βάρκα αυτός που δεν τραβάει κουπί”
