Προ ολίγων ημερών, στις 16-7-2026, επισκέφθηκε επισήμως την Ελλάδα ο Υπουργός Πολιτισμού του Ουζμπεκιστάν κ. Ozodbek Nazarbekov, ο οποίος πρότεινε στο ελληνικό Υπουργείο Πολιτισμού, στην Υπουργό κ. Μενδώνη, την συμπαραγωγή, από Ελλάδα και Ουζμπεκιστάν, κινηματογραφικής ταινίας με θέμα τον Έλληνα Στρατηλάτη Μέγα Αλέξανδρο.
Αρίστη ιδέα. Μακάρι να ευδοκιμήσει και δη τάχιστα. Περιμένουμε μετά ιδιαιτάτης χαράς κάτι τέτοιο. Ανυπομονούμε μάλιστα. Οι αίθουσες των ελληνικών κινηματογράφων, αλλά και των κινηματογράφων του εξωτερικού, θα κατακλυσθούν από θεατές, οι οποίοι διψούν για ταινίες αφορούσες στη ζωή, τη δράση και το εκπολιτιστικό έργο του Έλληνος Μεγάλου Αλεξάνδρου, ο οποίος ανεδείχθη σε ελληνικό τηλεοπτικό «διαγωνισμό» ως Πρώτος Έλλην, ως Πρώτος εξ όλων των Ελλήνων.
Στο Ουζμπεκιστάν ανήκε, την εποχή του Μεγάλου Αλεξάνδρου εν τη Ασία, μεγάλο μέρος της τότε σατραπείας της Περσίας των Αχαιμενιδών. Ο Μέγας Αλέξανδρος το 329 π.Χ. είχε κυριεύσει την πόλη Σαμαρκάνδη, η ίδρυση της οποίας ανάγεται στο 700 π.Χ. Η πόλη τούτη ήτο πρωτεύουσα της Σογδιανής, η οποία την εποχή εκείνη ήτο Σατραπεία της Περσίας των Αχαιμενιδών.
Ο Μέγας Αλέξανδρος, κατέστησε την Σαμαρκάνδη σπουδαίο εμπορικό κέντρο για τις εμπορικές διαδρομές Δυτικής και Ανατολικής Ασίας.
Σήμερα, στο Μουσείο της πόλεως Σαμαρκάνδης στο Ουζμπεκιστάν, υπάρχει ειδική πτέρυγα, η οποία έχει ως εκθέματα αρχαιοελληνικά – αρχαιοελληνικομακεδονικά ευρήματα. Τα αρχαιολογικά τούτα ευρήματα αποδεικνύουν το πέρασμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου από την πόλη Σαμαρκάνδη του Ουζμπεκιστάν.
Ο Γερμανός αρχαιολόγος και Διευθυντής Μουσείων Άλφριντ Βίτσορεκ είπε : «Ακόμη και την εποχή του Ισλάμ τα Πανεπιστήμια της Κεντρικής Ασίας στην Μπουχάρα και την Σαμαρκάνδη εδίδασκαν τους αρχαίους Έλληνες φιλοσόφους. Τα ελληνικά συγγράμματα έγιναν γνωστά στην Βαγδάτη και την Δαμασκό».
Επίσης ο Άλφριντ Βίτσορεκ, Διευθυντής των Μουσείων Μανχαϊμ έφη : «Με την εκστρατεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου στην Ασία, ο ίδιος δημιούργησε πολύμορφη πολιτιστική κληρονομιά που σφραγίστηκε από τον ελληνικό πολιτισμό όλων των Εποχών, π.χ. Γεωμετρικής, Αρχαϊκής, Κλασικής, Ελληνιστικής Εποχής, κ.λ.π., αλλά και από τους διάφορους πολιτισμούς των λαών της περιοχής».
Στις 26-11-2025 με το με ίδια ημεροχρονολογία ανηρτημένο στο διαδίκτυο κείμενό μου με τίτλο «Τα Γλυπτά του Παρθενώνος», πρότεινα στο Ελληνικό Υπουργείο Πολιτισμού την συμπαραγωγή, στα πλαίσια Σύμπραξης Δημοσίου και Ιδιωτικού Τομέα, ελληνικής ή διεθνούς κινηματογραφικής ταινίας αφιερωμένης στην Καρυάτιδα και τα Γλυπτά του Παρθενώνος που ευρίσκονται στο Βρετανικό Μουσείο. Σκοπός η περαιτέρω ευαισθητοποίηση της παγκόσμιας κοινής γνώμης προς επιστροφή της Καρυάτιδος και των Γλυπτών του Παρθενώνος στην Ελλάδα. Παραπέμπω στο εν λόγω από 26-11-2025 κείμενό μου.
Α. Ακούω ότι, στα πλαίσια των συζητήσεων που γίνονται ανάμεσα στο Ελληνικό Υπουργείο Πολιτισμού και το Βρετανικό Μουσείο για την επιστροφή των εν Βρετανικώ Μουσείω Καρυάτιδος και Γλυπτών, ενδεχόμενη επιστροφή θα αφορά μόνον στα Γλυπτά, ως τμήματα ενιαίου συνόλου των Γλυπτών του Παρθενώνος, και όχι στην Καρυάτιν. Δεν γνωρίζω κατά πόσον τούτο αληθεύει. Μακάρι να είναι αναληθές.
Μπορεί η απούσα, τεθλιμμένη και θρηνούσα, Καρυάτις να μην είναι τεθραυσμένη, δηλαδή διαλυμένη, αποκομμένη σε θραύσματα, μισά στο Μουσείο Ακροπόλεως και μισά στο Βρετανικό Μουσείο, όμως αποτελεί ένα «ενιαίο πνευματικά και καλλιτεχνικά φιλοτεχνημένο» σύνολο με τις υπόλοιπες εν Μουσείω Ακροπόλεως πέντε (5) αδελφές της και ως τέτοιο πρέπει να ρυθμισθεί.
Είναι μία από τις έξι συνολικά Καρυάτιδες, αδελφές – Ιέρειες. Οι Καρυάτιδες εκ Καρυών Λακωνίας ήσαν κοπέλες παρθένες που χόρευαν σε θρησκευτικές εορτές. Οι έξι (πέντε + μία) Καρυάτιδες είναι τύπος γυναικείου αγάλματος που αντικαθιστούσε τους έξι κίονες εν τω Ερεχθείω. Είναι οι παραστάσεις παρθένων, οι οποίες εις την ΝΔ πρόστασιν ή πρόσταξιν (=διάταξιν) του Ερεχθείου εν Ακροπόλει Αθηνών επείχον θέσιν-τόπον κιόνων, φέρουσες επί των κεφαλών τους την οροφήν της προστάσεως (ή προστάξεως) του Ερεχθείου.
Η στάσις δε των σωμάτων των έξι τούτων συνολικά νεανίδων Καρυάτιδων απεικονίζει στιγμή από σκηνή χορού. Όλες έχουν το ένα πόδι τους στερρό επί του εδάφους, το σώμα τους ορθό σαν κολόνα» και το έτερο πόδι ελαφρώς λυγισμένο, «έτοιμο προς χορευτική κίνηση».
Και οι έξι αυτές αγαλμάτινες νέες χορεύτριες Καρυάτιδες θαυμάζονται δια την χάριν και την κομψότητά τους.
Επομένως η ελλιπούσα Καρυάτις και οι υπόλοιπες αδελφές της αποτελούν ενιαίο «συμπαγές καλλιτεχνικά» έργο και ως τέτοιο θα πρέπει να αντιμετωπισθεί.
Τουτέστιν, είναι υποχρεωτική εκ μέρους του Βρετανικού Μουσείου η απόδοση εν Ελλάδι και της κλαπείσης, με βίαιο τρόπο, Καρυάτιδος και των κλαπέντων, με βίαιο τρόπο, υπολοίπων Γλυπτών.
Παραπέμπω και εις τον από 28-1-2026 ανηρτημένο στο διαδίκτυο με ίδια ημεροχρονολογία Ύμνο – Ποίημά μου προς την θλιμμένη Καρυάτιδα και τα Γλυπτά του Παρθενώνος εν τω Βρετανικώ Μουσείω, με τίτλο : «Τα Γλυπτά του Παρθενώνος και η τεθλιμμένη Καρυάτις».
Β. Η λύσις του Δανείου, μακροχρόνιου ή μη, ή η λύσις του Χρησιδανείου, στο θέμα της επιστροφής της Καρυάτιδος και των Γλυπτών του Παρθενώνος εκ του Βρετανικού Μουσείου στην Ελλάδα, είναι νομικώς αλυσιτελής.
Επισημαίνω στο Ελληνικό Υπουργείο Πολιτισμού και την Ελληνική Κυβέρνηση ή τις εις το μέλλον Ελληνικές Κυβερνήσεις, αν το χρονίζον τούτο θέμα συνεχίζει να χρονίζει εις βάθος χρόνου, ότι νομικώς η έννοια του Δανείου σημαίνει, κατά τρόπον ηχηρόν, ότι η Ελλάδα αναγνωρίζει ότι ανήκει στο Βρετανικό Μουσείο η κυριότητα της Καρυάτιδος και των Γλυπτών του Παρθενώνος που, τώρα, εκτίθενται σε αυτό.
Προσοχή στις παγίδες και τις τρικλοποδιές. 21-7-2026
