Η είδηση δημοσιεύτηκε στο χθεσινό ΠΤΟΛΕΜΑΙΟ και είχε ως τίτλο της «Παγκόσμια Πρωτιά για το Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας στον διεθνή τελικό του Eurobot 2026».
Τι αφορά αυτή η σημαντική διάκριση;
Στο κείμενο του θέματος σημειώνεται ότι“ Μια ιστορική διάκριση για την Ελλάδα και το Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας σημειώθηκε στον διεθνή τελικό του διαγωνισμού ρομποτικής Eurobot 2026, στη La Roche-sur-Yon της Γαλλίας, όπου η επιστημονική φοιτητική ομάδα Hyperion Robotics κατέκτησε την 1η θέση, εκπροσωπώντας τη χώρα μας απέναντι σε 160 φοιτητικές και ερευνητικές ομάδες πανεπιστημίων από όλον τον κόσμο.
Η ομάδα του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας σχεδίασε και ανέπτυξε αυτόνομα ρομποτικά συστήματα, τα οποία εκτέλεσαν σύνθετες αποστολές σε ειδικά διαμορφωμένη αγωνιστική πίστα, στο πλαίσιο του φετινού θέματος του διαγωνισμού «Winter is Coming».”
***
Είναι αλήθεια πως κάθε φορά που διαβάζουμε μια ανάλογη είδηση όλοι μας αισθανόμαστε, και απόλυτα δικαιολογημένα, πως «σηκωνόμαστε λίγο ψηλότερα» για να παραφράσουμε τους στίχους του ποιητή Γιώργου Σεφέρη.
Κάθε επιτυχία και ειδικά νέων ανθρώπων λειτουργεί ως τόνωση του εθνικού μας ηθικού.
***
Το ερώτημα όμως που ακολουθεί, αναπόφευκτα, πάντα είναι το τι θα συμβεί μετά.
Τα προικισμένα αυτά παιδιά με τα τόσα προσόντα και τις σημαντικές δεξιότητες θα βρουν χώρο και τρόπο για να τα αξιοποιήσουν εδώ, στην πατρίδα μας, ή θ’ αναγκαστούν ν’ αναζητήσουν την τύχη τους σ’ άλλη γη σ΄ άλλα μέρη;
***
Είναι, δυστυχώς, επαναλαμβανόμενο το παράδειγμα των παιδιών που ενώ απέδειξαν πως μπορούν να ξεχωρίσουν και να κάνουν τη διαφορά σε πολλούς και σημαντικούς τομείς, αντί να τους δημιουργήσουμε τις απαραίτητες και κατάλληλες προϋποθέσεις για να μείνουν εδώ, τελικά τους αναγκάσαμε να ξενιτευτούν.
Τα περισσότερα διαπρέπουν στα μέρη όπου βρήκαν ό,τι χρειάζονταν για να ξεδιπλώσουν το όποιο ταλέντο τους και εμείς μείναμε απλώς θεατές μιας επαναλαμβανόμενης ιστορίας που έχει καταντήσει πληγή για τη χώρα μας.
Μακάρι, η περίπτωση των παιδιών του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας να εξελιχθεί διαφορετικά και να μπορούμε να τους καμαρώνουμε και να τους χαιρόμαστε βλέποντας τους να πετυχαίνουν εδώ, συμβάλλοντας και με τις δικές τους δυνάμεις στην ανάπτυξη της πατρίδας μας.
Η διατήρηση της μνήμης της λιγνιτικής εποχής…
Το αίτημα που κατατέθηκε πρόσφατα στη ΔΕΗ από την Τοπική Κοινότητα της Νέας Χαραυγής, το οποίο προσυπογράφεται και από άλλους φορείς, για να μην κατεδαφιστεί το ιστορικό κτίριο του Γυμνασίου της παλιάς Χαραυγής, αλλά να αξιοποιηθεί και ν’ αναδειχθεί ως ένα σημείο αναφοράς όχι μόνο του συγκεκριμένου παλιού οικισμού αλλά και των άλλων χωριών που αναγκάστηκαν να μετεγκατασταθούν λόγω των εξορυκτικών δραστηριοτήτων, καθιστά επίκαιρο ένα γενικότερο ερώτημα.
Πώς και με ποιο τρόπο θα μπορούσε να διατηρηθεί η μνήμη της λιγνιτικής εποχής στην περιοχή μας;
Μιας εποχής που διήρκησε επί πολλές δεκαετίες, τη σημάδεψε και αποτελεί ένα ξεχωριστό και σημαντικό κομμάτι της τοπικής μας ιστορίας.
***
Κάτι τέτοιο, υποθέτουμε εμείς, θα μπορούσε να συμβεί με την αξιοποίηση και την ανάδειξη ορισμένων χαρακτηριστικών στοιχείων και σημείων, μέσω των οποίων θα αποτυπώνεται και θα ξεδιπλώνεται η διαδρομή όλων αυτών των χρόνων.
Μια διαδρομή που δεν είχε μόνο τη σταδιακή βιομηχανοποίηση και την ανάπτυξη της περιοχής μας, αλλά είχε και σημαντικές αλλαγές για ολόκληρες κοινωνίες, όπως ήταν αυτή της παλιάς Χαραυγής, οι οποίες αναγκάστηκαν εκ των πραγμάτων να ξαναστήσουν τα σπίτια τους απ’ την αρχή σε μια νέα περιοχή.
Η ιστορία του λιγνίτη έχει καταγραφεί σε βιβλία και ντοκιμαντέρ αλλά σίγουρα έχει αξία να μπορεί να την αφηγείται και ο ίδιος ο τόπος μέσα απ’ όσα σημάδια και στοιχεία της έχουν απομείνει ακόμα όρθια.
