-Τι χαμπάρια Κάκκο;
-Ας τα λέμε καλά Χάμπο. Εσύ;
-Τα ίδια κι εγώ. Ας τα λέμε καλά.
-Τι να κάνουμε Χάμπο; Περιμένουμε μπας και στρώσουν τα πράματα, μήπως στρώσουμε κι εμείς, μαζί κι όλος ο κόσμος!
–Σωστά Κάκκο. Όλοι μας περιμένουμε αυτό που θα μας σώσει. Την ανάπτυξη που λεν.
-Α να μπράβο. Αυτήν περιμένουμε.
–Σωστά. Γιατί αν έρθει η ανάπτυξη θα να ‘ρθει η ανάκαμψη!
-Αυτό είν’ για. Να ‘ρθει η ανάπτυξη. Μα πότε θα να ‘ρθει; Που ανάπτυξη ακούω κι ανάπτυξη δε δε βλέπω στο πορτοφόλι μου.
-Κάκκο δεν είν’ εύκολο πράμα να ‘ρθει η ανάπτυξη.
-Κι είν’ τόσο δύσκολο πια να ‘ρθει; Τόσα χρόνια;
-Έ, δεν είν’ και σα που κάναμε, μικροί, γυμναστική κι έδινε το παράγγελμα ο γυμναστής: “στο ένα πρόκυψη…Ένα. Στο δύο επίκυψη…Δύο. Στο τρία” ας πούμε ανάπτυξη…
-Δεν είν’ για. Μακάρι να ‘ταν. Μ’ ένα παράγγελμα…ας πούμε, έστω στο πέντε, η και στο έξη ας ήταν ακόμα…”Ανάπτυξη” κι εκείνη, ας πούμε, να εκτελείται σαν άσκηση…
-Έ, όχι βέβαια βρε Κάκκο…Δεν πάει έτσι, δυστυχώς!
-Να σου πω Χάμπο. Γω βαρέθηκα να την περιμένω και την ανάκαμψ’ και την ανάπτυξ’.
-Μόνο σύσφιξ’ κάνουμε δω και χρόνια Κάκκο. Δω και χρόνια μόνο σύσφιξη!
-Έ ναι. Σφίγγουμε το ζωνάρι Χάμπο. Μόνο που δεν έμειναν άλλες τρύπες στο ζωνάρι πια…
-Μια λύση είν’ ν’ ανοίξουμε κι άλλες τρύπες στο ζωνάρι με το σουβλί.
-Άλλη λύση δε μας έμεινε δηλαδή πια βρε Χάμπο;
-Να ‘μασταν πενήντα χρόνων να φεύγαμε γι’ αλλού. Τώρα πια, δεν πάω πουθενά. Δω θα μείνω!
-Σωστά βρε Χάμπο, δεν πάμε πουθενά.
-Δω θα μείνουμε να εκτελούμε παραγγέλματα!
-Πρόκυψη, επίκυψη, κυβίστηση!
-Αιώρηση και κρούση των χειρών. Κάμψη του κορμού.
-Ανάπτυξ’; Δεν έχει ανάπτυξ’;
-Θυμάσαι τέτοια άσκηση απ’ το σχολείο Κάκκο να τη λέει ο γυμναστής;
-Δω που τα λέμε, όχι. Δε θυμάμαι.
-Συ ήσουν και παλληκάρι θυμάμαι. Έκανες και αθλήματα. Άλματα. Έτρεχες…Ήσουν καλός στη γυμναστική!
-Ήμαν για.
-Και δε θυμάσαι ανάπτυξη;
-Όχι. Δε θυμάμαι.
-Έ, που να θυμούνται αυτοί που στη γυμναστική είχαν πάντα απαλλαγή;
