Τον γουστάρω τον Πολάκη. Γουστάρω την αξυρισιά του, τον αγοραίο λόγο του και την αφροντισιά που έχει το υπουργικό του σουλούπι. Γουστάρω την μαγκιά που ξεχειλίζει απ΄ τα μπατζάκια του, την κρητικιά τεστοστερόνη του, ακόμα και αυτήν την φραπεδιά που κρατάει με ύφος μπλαζέ στο χέρι, αντί του ξενέρωτου φρέντο καπουτσίνο.
Τον γουστάρω γιατί μέσα στο φτωχό του το μυαλό πιστεύει πραγματικά πως οι ίσες ευκαιρίες των ΑΜΕΑ σημαίνουν μόρια μοριοδότησης σε μια διαδικασία πρόσληψης στο Δημόσιο. Δεν είναι το «επίτηδες» που έρχεται να διαστρέψει το λογικό επιχείρημα για να κομίσει το κομματικό. Αυτό ίσως και να το καταλάβαινα και να το δικαιολογούσα. Είναι που ο Πολάκης δεν μπορεί απλά να αντιληφθεί την διαφορά μεταξύ των ίσων ευκαιριών που ζητάει ένας συμπολίτης μας με αναπηρία απο μια πολιτική μοριοδότησης. Είναι που φτάσαμε σε συνθήκες κρίσης να μας κυβερνούν άτομα μειωμένης αντιληπτικής ικανότητας, ίσως για εκείνη την διαχρονική απαίτηση της έμμεσης δημοκρατίας να έχει ο κάθε πολίτης τον εκπρόσωπο που του αξίζει.
Γιατί ο Πολάκης είναι στην πραγματικότητα η αποθέωση της αντιπροσωπευτικής μας δημοκρατίας και το κλασικό παράδειγμα για το πώς «πρέπει» να λειτουργεί η εκπροσώπηση σε συνθήκες πραγματικής πλέριας δημοκρατίας. Πλέον ο Ελληνάρας, αυτή η ιδιαίτερη και με πλειοψηφικά χαρακτηριστικά κατηγορία πολίτη, έχει τον τυπικό του εκπρόσωπο.
Γιατί ο Ελληνάρας είναι βαθειά μάγκας και καραμπουζουκλής. Αψηφά το «σύστημα» και το μπινελικώνει σε κάθε περίσταση και με κάθε ευκαιρία. Δεν μασάει ο Ελληνάρας απο αστικές κανονικότητες και κοινωνικά συμβόλαια. Ο Ελληνάρας παρατάει το αυτοκίνητό του μπροστά στην μπάρα για ΑΜΕΑ με αναμμένα τα αλάρμ και αν τον ψέξεις για την βαθειά αντικοινωνική του συμπεριφορά θα βγεί απο πάνω με το αμίμητο «πέντε λεπτάκια έκανα ρε μεγάλε, πως κάνεις έτσι»; Και αν αθροίσεις αυτά τα πέντε λεπτάκια πάνω στην ζωή σου απο τον κάθε Ελληνάρα θα συνειδητοποιήσεις πόσα χρόνια έχασες σε αυτή τη χώρα.
Ο Ελληνάρας βλέπει νόμο μπροστά του και χιμάει να τον παραβιάσει. Και αν τύχει και βρεθεί μπροστά του ο αντικαπνιστικός νόμος θα χιμήξει να τον καταστρατηγήσει με το τσιγάρο στο στόμα. Είναι πιο μπρουτάλ αυτό και οι λούγκρες απο κάτω το γουστάρουν!
Ο Ελληνάρας είναι άπλας και δεν καταλαβαίνει απο λιτότητες και λοιπές περιοριστικές οικονομικές πολιτικές του κώλου. Στο μυαλό του είναι όλα απλά. Εσύ μου δίνεις χρήμα, εγώ το ξοδεύω, το ΑΕΠ ανεβαίνει και καλως ήρθες ανάπτυξη. Γιαυτό και ψάχνει πάντα αυτόν που θα ξεκινήσει το αναπτυξιακό του αφήγημα απο την σωστή αφετηρία. Να του δώσει χρήμα!
Ο Ελληνάρας γουστάρει τον πολιτικό να είναι κολλητάρι του, να μιλάει την γλώσσα του, να χειρίζεται τους απλούς μανιχαισμούς του και να χρησιμοποιεί μάξιμουμ 1000 λέξεις απο όλο το λεξικό του Μπαμπινιώτη. Απεχθάνεται τις άγνωστες λέξεις. Αν του πεις του Ελληνάρα κάτι σύνθετο θα σου πετάξει το ξύλινο του λόγου και θα ξεμπερδέψει. Ό,τι δεν καταλαβαίνει είναι ξύλινο. Ό,τι φέρνει σε ντουβάρι το ψηφίζει. Δομικό το πρόβλημα των δημοκρατικών μας υλικών!
Γι αυτό γουστάρω τον Πολάκη. Γιατί στο πρόσωπό του βρήκε επιτέλους ο Ελληνάρας τον αυθεντικό του εκπρόσωπο. Γιατί πλέον απέκτησε θεσμική υπόσταση και εκπροσώπηση ο νεοελληνικός αχταρμάς και μπορείς πλέον να τον πολεμήσεις κοιτώντας τον στα μάτια. Αν νικήσουμε τον Πολάκη ως κοινωνία και ως πολιτικό σύστημα θα λουφάξουν και οι «ελληνάδες του». Αν χάσουμε θα μας κατακλύσει η αισθητική, το ύφος και τα μέτρα τους και απο μια χώρα περίπου ευρωπαική θα πισωγυρίσουμε στις βαλκανικές μας ρίζες. Ο Πολάκης δεν είναι τόσο γραφικός όσο φαίνεται. Μπορεί να γίνει και επικίνδυνος.
Γι αυτό Πολάκη σε γουστάρω εν τέλει. Γιατί κι εμείς σε έχουμε. Εμείς οι υπόλοιποι, οι περίπου κανονικοί που βαρεθήκαμε ειλικρινά να διαπραγματευόμαστε κάθε μέρα με το παράλογο που μας πλασάρεται ως λογικό και με το ακανόνιστο που μας έχουν πείσει χρόνια τώρα πως είναι το κανονικό….
Πηγή: aixmi.gr
