Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές την επικαιρότητα μονοπωλεί ο «διαγωνισμός – παρωδία» των Τηλεοπτικών Αδειών, που όπως φαίνεται θα έχει ανατροπές με τον αποκλεισμό τουλάχιστον ενός υπερθεματιστή ή την συνολική ακύρωσή του. Για τον γράφοντα πρόκειται σαφώς για εξέχον ζήτημα, του οποίου η σπουδαιότητα αφορά κυρίως τον «μπακαλίστικο» τρόπο με τον οποίο η κυβέρνηση αποφάσισε να «ξεκαθαρίσει το τηλεοπτικό τοπίο», προκαλώντας τη μήνιν όλων ανεξαιρέτως των εμπλεκομένων, των χιλιάδων εργαζομένων των τηλεοπτικών σταθμών αλλά και του συνόλου της κοινωνίας.
Ωστόσο σαφώς το ελληνικό πολιτικό σύστημα έχει σημαντικότερα προβλήματα να επιλύσει, ενώ η ελληνική κοινωνία σημαντικότερα ζητήματα να την απασχολήσουν. Το πλέον σημαντικό είναι η εύρεση των τρόπων που επιτέλους η ελληνική οικονομία θα βγει από τον βάλτο που έχει περιπέσει τα τελευταία 6 χρόνια, με την απελπισμένη ελληνική κοινωνία να αναζητά τρόπους ώστε να διαφανεί όχι απλώς λύση στο οικονομικό πρόβλημα, αλλά έστω και μια ελπίδα προοπτικής. Περί αυτού, μια σημαντικότατη κατά την άποψη του γράφοντος είδηση πέρασε στα «ψηλά»: Ο ελεγκτικός μηχανισμός της Γενικής Γραμματείας Δημοσίων Εσόδων απόκτησε ένα νέο ψηφιακό σύστημα ελέγχου, το οποίο έχει την δυνατότητα να ελέγχει τους λογαριασμούς του κάθε φυσικού προσώπου από το έτος 2002 έως σήμερα, μέσα σε διάστημα λίγων ωρών. Πρακτικά αυτό θα συνεπάγεται άμεση σύγκριση των καταθέσεων με τις φορολογικές δηλώσεις των τελευταίων 14 ετών. Και όπου προκύπτει «αναντιστοιχία» ο φοροδιαφεύγων θα πρέπει άμεσα να πληρώσει το υπολειπόμενο ποσό σε φόρους, που επιπλέον θα τοκιστούν σύμφωνα με τον πληθωρισμό του κάθε έτους που μεσολάβησε. Να επισημανθεί πως δεν έχει καμιά σημασία αν αυτοί οι τραπεζικοί εμφανίζονται πλέον ανενεργοί ή άδειοι (αν δηλαδή τα χρήματα έχουν ξοδευτεί, έχουν «διαφύγει» σε κάποιον τραπεζικό λογαριασμό του εξωτερικού ή σε κάποιο… «στρώμα»). Καθώς και μόνο η «κίνηση» του λογαριασμού σε παρελθόντα έτη αρκεί, για να διαπιστωθεί ότι κάποια στιγμή υπήρχαν εντός αδήλωτα χρήματα.
Αν και εφόσον εφαρμοστεί, μια πρόταση θα αναφωνήσει ο γράφων: Κάλλιο αργά παρά ποτέ! Διότι είναι νομοτελειακά δεδομένο ότι κατά την διάρκεια της οικονομικής κρίσης των τελευταίων ετών, σχεδόν όλες οι κοινωνικές και οικονομικές ομάδες έχουν πληρώσει το μερίδιό τους, περισσότερο ή λιγότερο ο καθένας. Έτσι, έχουν πληρώσει το «μάρμαρο» οι εκατομμύρια ελεύθεροι επαγγελματίες που υπερφορολογούνται για ανύπαρκτα εισοδήματα, έχουν πληρώσει το «μάρμαρο» μισθωτοί του δημοσίου και ιδιωτικού τομέα με περικοπές μισθών που φθάνουν το 40%, έχουν πληρώσει το «μάρμαρο» οι συνταξιούχοι με αντίστοιχες περικοπές στις συντάξεις και έχουν τέλος πληρώσει και οι εκατ. ιδιοκτήτες ακινήτων με τους εξωφρενικούς ΕΝΦΙΑ των τελευταίων 5 ετών. Όλες οι κοινωνικές ομάδες πλήρωσαν λοιπόν, πλην μιας, που μέχρι σήμερα δεν έχει πληρώσει δεκάρα τσακιστή. Πρόκειται για όλους αυτούς που τα προηγούμενα χρόνια μάζεψαν αφειδώς «μαύρο χρήμα» και κατά την διάρκεια της οικονομικής κρίσης φρόντισαν να το αποθηκεύσουν σε κάποιον τραπεζικό λογαριασμό (εσωτερικού ή εξωτερικού) ή σε κάποιο «στρώμα».
Αυτοί οι άνθρωποι λοιπόν, φαίνεται πως 6 χρόνια μετά την κρίση ήρθε επιτέλους η ώρα να… πληρώσουν το «μερίδιό» τους. Αποτελεί ακρογωνιαίο λίθο κοινωνικής δικαιοσύνης και ζήτημα εμπέδωσης της κοινωνικής ειρήνης, η εφαρμογή ενός φορολογικού συστήματος που επιτέλους θα κατανέμει στοιχειωδώς ισότιμα τα βάρη στον κάθε φορολογούμενο. Και κυρίως αποτελεί λαϊκή απαίτηση στην Ελλάδα της κρίσης, με στέρεες βάσεις δικαίου. Δεν μπορεί κανένα (πτωχευμένο) κράτος να απαιτεί από τον συνταξιούχο να μειώσει την (έτσι και αλλιώς σχετικά μικρή στην πλειοψηφία των περιπτώσεων) σύνταξή του κατά μερικές εκατοντάδες ευρώ, ενώ υπάρχουν χιλιάδες Έλληνες με εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ ή εκάτ. «μαύρα», που μέχρι σήμερα δεν πλήρωσαν δεκάρα τσακιστή. Και αποτελεί ντροπή και υποκριτικό όνειδος για το πολιτικό σύστημα των προηγούμενων ετών, το γεγονός ότι μέχρι και την τελευταία ημέρα διακυβέρνησης του τόπου από τους ίδιους, δεν είχαν κυριολεκτικά «αγγίξει» το συγκεκριμένο ζήτημα. Η συγκεκριμένη εφαρμογή ελέγχου – αν τελικά ισχύσει (ισότιμα για όλους βεβαίως και όχι μόνο για «τα παιδιά των άλλων»…) – θα αποτελέσει καμπή τόσο για τα φορολογικά έσοδα όσο και για το ελληνικό φοροδοτικό σύστημα συνολικά. Τελικά φαίνεται πως αν υπάρχει βούληση… όλα γίνονται.
Παύλος Κιλίντζης
Μέλος της Ένωσης Κεντρώων
