Το ζεϊμπέκικο πάντα με συγκινούσε, αυτός ο μοναχικός «χορός του αετού», είναι το ξεδίπλωμα της ψυχής και η δημόσια αποκάλυψη της ιδιοσυγκρασίας του ανθρώπου που το χορεύει. Στο καταπληκτικό κείμενο “Ο μοναχικός θρήνος”, ο Διονύσης Χαριτόπουλος δίνει τον ορισμό του ζεϊμπέκικου και γράφει:
«Το ζεϊμπέκικο δύσκολα χορεύεται. Δεν έχει βήματα· είναι ιερατικός χορός με εσωτερική ένταση και νόημα που ο χορευτής οφείλει να το γνωρίζει και να το σέβεται..… Ο αληθινός άντρας δεν ντρέπεται να φανερώσει τον πόνο ή την αδυναμία του· αγνοεί τις κοινωνικές συμβάσεις και τον ρηχό καθωσπρεπισμό. Συμπάσχει με τον στίχο ο οποίος εκφράζει σε κάποιον βαθμό την προσωπική του περίπτωση, γι’ αυτό επιλέγει το τραγούδι που θα χορέψει και αυτοσχεδιάζει σε πολύ μικρό χώρο ταπεινά και με αξιοπρέπεια. Το ζεϊμπέκικο δεν σε κάνει μάγκα· πρέπει να είσαι για να το χορέψεις ….Το ζεϊμπέκικο δεν είναι γυναικείος χορός. Απαγορεύεται αυστηρώς σε γυναίκα να εκδηλώσει καημούς ενώπιον τρίτων· είναι προσβολή γι’ αυτόν που τη συνοδεύει. Αν δεν είναι σε θέση να ανακουφίσει τον πόνο της, αυτό τον μειώνει ως άντρα και δεν μπορεί να το δεχτεί. Και στο μάτι δεν κολλάει. Μια γυναίκα δεν είναι μάγκας· είναι θηλυκό ή τίποτα. Κι ένας άντρας, πρώτα αρσενικό και μετά όλα τ’ άλλα. Αυτό είναι το αρχέτυπο. Το ζεϊμπέκικο είναι κλειστός χορός, με οδύνη και εσωτερικότητα. Δεν απευθύνεται στους άλλους… Τα παλαμάκια που χτυπάνε οι φίλοι ή οι γκόμενες καλύτερα να λείπουν.…»
Αυτός λοιπόν ο εκστατικός διονυσιακός χορός, απέκτησε άρρηκτη σχέση με την πολιτική και τους πολιτικούς, πρώτος διδάξας φυσικά ο Ανδρέας Παπανδρέου. Ο ιδρυτής του ΠΑΣΟΚ όχι μόνο ενέταξε το ζεϊμπέκικο στην πολιτική, αλλά έκανε πολιτική με το ζεϊμπέκικο. Οι φιγούρες του μπροστά στη Ρίτα Σακελαρίου, έγιναν σημείο αναφοράς της εποχής και σημάδεψε τη γενιά της μεταπολίτευσης .Το ζεμπέκικο καθιερώθηκε ως εθνικός χορός του ΠΑΣΟΚ, με τον Άκη Τσοχατζόπουλο να ρίχνει τις γυροβολιές του κάθε Πάσχα στα στρατόπεδα όλης της χώρα και τον ΓΑΠ να τον εισάγει σαν «το χορό της ειρήνης» μπροστά σε Τούρκους αξιωματούχους.
Το μπουζουκτσίδικο πήρε το άλλοθι του «πολιτιστικού κέντρου» από τον Ευάγγελο Γιαννόπουλο, το παρκινγκ τους γέμισε με τις καγιέν (Cayenne) των επιδοτήσεων και τα Leader έγιναν βουνό γαρύφαλλα, στο πρώτο τραπέζι πίστα. Το βυζαντινό μέτρο στα 9/8 αποτέλεσε το μουσικό χαλί, του ωχαδερφισμού, της μίζας, του «ξέρεις ποιος είμαι εγώ;». Ζήσαμε σχεδόν μισό αιώνα με τον εκχυδαϊσμό των πάντων, τη κατανάλωση για την κατανάλωση, τα διακοποδάνεια και τη θεσούλα στο δημόσιο!
Μετά όμως από 7 χρόνια μνημονίων, μετά από 7 χρόνια σοκ και δέους, με την ελπίδα να έχει χαθεί στο δρόμο προς του Μαξίμου, το νταούλι που δεν ήχησε ποτέ και το «όχι» που έγινε «ναι», το ζεϊμπέκικο συνεχίζει να χρησιμοποιείται ως «πολιτικός λόγος» , σε ένα όμως αντίστροφο déjà vu , τώρα πια παρακολουθούμε τις γυροβολιές των γυναικών-στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ!
Έτσι όταν η κ. Δούρου κέρδισε την περιφέρεια Αττικής το 2014, επέλεξε να χορέψει τη «Ρόζα» για να πανηγυρίσει. Τριγύρω όλη η οικογένεια της την καμάρωνε δικαίως, ίσως όμως και γιατί «ψυχανεμίζονταν» πως αυτός ο χορός θα τακτοποιήσει πολλούς από τους συγγενείς της, σε θέσεις ευθύνης στο δημόσιο, κάποιους (βλ. αδελφό) και σε δυο θέσεις !
Βασικό προσόν οδοντιάτρου για να πάρει θέση διοικητή σε νοσοκομείο, ήταν ο ενθουσιώδης τρόπος που χτυπούσε παλαμάκια στις αγέρωχες φιγούρες της κ. Γεροβασίλη. Η κυβερνητική εκπρόσωπος χορεύει με ένα ιδιότυπο «νταηλίκι», που είναι άλλωστε προαπαιτούμενο για να μπορείς να αμφισβητείς, θεσμούς, ανεξάρτητες αρχές και να μην αποδέχεσαι αποφάσεις ανώτατου δικαστηρίου.
Όλα τριγύρω αλλάζουνε και όλα τα ίδια μένουν που λέει και ο Ρασούλης, ελπίζω μόνο η μουσική επιμελήτρια στον ΟΑΣΑ να συμπεριλάβει και το λαοφιλές είδος του ζεϊμπέκικου στις επιλογές της!
Ο Χαριτόπουλος κλείνει το άρθρο του με τα παρακάτω, τα οποία προσυπογράφω. «…Ειπώθηκε πως το ζεϊμπέκικο σβήνει. Ο αρχαϊκός χορός της Θράκης που τον μετέφεραν οι ζεϊμπέκηδες στη Μικρά Ασία και τον επανέφεραν στην Ελλάδα οι πρόσφυγες του 1922 έχει ολοκληρώσει τον ιστορικό του κύκλο· δεν έχει θέση σε μια νέα κοινωνία με άλλα αιτήματα και άλλες προτεραιότητες.
Μπορεί και να γίνει έτσι.
Αν χαθούν η αδικία, ο έρωτας και ο πόνος· αν βρεθεί ένας άλλος τρόπος που οι άντρες θα μπορούν να εκφράζουν τα αισθήματά τους με τόση ομορφιά και ευγένεια, μπορεί να χαθεί και το ζεϊμπέκικο.
Όμως βλέπεις μερικές φορές κάτι παλικάρια να γεμίζουν την πίστα με ήθος και λεβεντιά που σε κάνουν να ελπίζεις όχι απλώς για τον συγκεκριμένο χορό, αλλά για τον κόσμο ολόκληρο».
Αυτήν την παλικαριά, που δεν είναι μόνο αντρικό προσόν, έχει ανάγκη η χώρα μας, όχι τα νταηλίκια.
Κρυσταλλίδου Θεοπίστη
Δημοτική σύμβουλος Εορδαίας
