Η δημιουργία μιας εφημερίδας δεν είναι τόσο δύσκολη υπόθεση. Το να επιβιώσει όμως και να μακροημερεύσει σε πολλές περιπτώσεις προϋποθέτει διαρκή και καθημερινό αγώνα, ο οποίος δεν στέφεται πάντα από επιτυχία ή δεν αποδίδει ανάλογα με την προσπάθεια που γίνεται. Τα πράγματα είναι ακόμα πιο δύσκολα όταν μιλάμε για μια τοπική εφημερίδα που απευθύνεται, αντικειμενικά, σε μικρό αριθμό αναγνωστών και σε μια αγορά που οι δυνατότητες της δεν πλησιάζουν ούτε κατά διάνοια αυτές των μεγάλων αστικών κέντρων.
Στις 28 Νοεμβρίου του 2025 έγραφα πως «Όταν ο Κοσμάς Πουγαρίδης πήρε την απόφαση να εκδώσει τον ΠΤΟΛΕΜΑΙΟ, πριν τριάντα χρόνια στις 28 Νοεμβρίου του 1995, πιθανότατα να μην γνώριζε το πόσο δύσκολο θα ήταν το εγχείρημα αυτό. Όπλα του, ο ρομαντισμός που τον διακατείχε, η διάθεση του να φέρει κάτι καινούργιο στον τόπο και η απόφαση (μέσα του) να το παλέψει μέχρι τέλους, με όλες του τις δυνάμεις.»
Δεν μπορούσα να φανταστώ τότε ότι πριν κλείσει η χρονιά ο Κοσμάς θα έχανε τη μάχη που έδινε με απαράμιλλο θάρρος, αξιοπρέπεια και πάντα με το χαμόγελο, απέναντι στα προβλήματα υγείας που τον ταλαιπωρούσαν. Τόσο στην τελευταία δια ζώσης συνάντηση μας όσο και στην τηλεφωνική μας επικοινωνία λίγες μέρες πριν την αδόκητη αναχώρηση του είχα απέναντι μου ή στην άλλη άκρη του τηλεφώνου τον Κοσμά που γνώριζα για πάνω από τριάντα χρόνια. Αισιόδοξο, οξυδερκή, χιουμορίστα, με πείσμα και περίσσιο κουράγιο, έτοιμο να παλέψει με όλες του τις δυνάμεις και την πίστη ότι θα τα καταφέρει.
Αυτά τα στοιχεία που, πιστεύω πως, τον χαρακτήριζαν συνέβαλαν καθοριστικά έτσι ώστε να δώσει σάρκα και οστά στο όραμα απ’ το οποίο εμφορούνταν και καθοδηγούνταν από την πρώτη μέρα που αποφάσισε να κάνει το μεγαλύτερο βήμα και μετά τον εβδομαδιαίο ΕΟΡΔΑΪΚΟ ΠΑΛΜΟ να περάσει και στη δημιουργία του καθημερινού ΠΤΟΛΕΜΑΙΟΥ. Για τον Κοσμά οι εφημερίδες του δεν ήταν η επιχείρηση ή το μαγαζί του, αλλά το όραμα του. Πιθανότατα, αν θέταμε σε κάποιον οικονομολόγο το ερώτημα αν αυτό είναι το κατάλληλο, το αναγκαίο και το επαρκές κίνητρο για να στηθεί μια εφημερίδα στην ελληνική περιφέρεια, να μας απαντούσε αρνητικά. Κι όμως. Η πράξη απέδειξε πως αυτό ακριβώς βοήθησε τον Κοσμά για να πετύχει ένα τόσο σημαντικό κατόρθωμα. Γιατί το να εκδίδεις ανελλιπώς μια εβδομαδιαία και μια καθημερινή εφημερίδα στην περιοχή μας είναι όντως κατόρθωμα.
Όταν φεύγει ένας άνθρωπος με τον οποίο έχεις συνδεθεί φιλικά και έχεις συνεργαστεί είναι δύσκολο να διαλέξεις κάποια απ’ τις αναμνήσεις της σχέσης αυτής. Η κάθε μια έχει την ξεχωριστή αξία και την ιδιαίτερη βαρύτητα της. Ωστόσο, εκείνο που μου έρχεται πάντοτε στο μυαλό είναι πως με τον Κοσμά αισθάνομαι πως παρόλο που προερχόμαστε από δύο διαφορετικούς κόσμους πάντοτε κυριαρχούσαν ανάμεσα μας όσα μας ένωναν. Χρησιμοποιώ ενεστώτα χρόνο, αισθάνομαι, αφού και όταν φύγει ένας δικός σου άνθρωπος με τον οποίο σε συνέδεσαν πολλά και διάφορα, το αποτύπωμα που άφησε στη ζωή σου τον κάνει να είναι διαρκώς παρών. Ακόμα και σήμερα μπορώ να τον δω να τρέχει το πρωί στους δρόμους της Κοζάνης για να προλάβει τις δουλειές που έπρεπε να ολοκληρώσει και να επιστρέψει στην Πτολεμαΐδα και στο τυπογραφείο για να επιμεληθεί και να επιβλέψει την έκδοση της εφημερίδας. Καλοντυμένος, πάντα με γραβάτα, χαμογελαστός και μειλίχιος απέναντι στον όποιο συνομιλητή του, επίμονος και ακατάβλητος, χωρίς να πτοείται, ή τουλάχιστον χωρίς να το δείχνει, από τις δύσκολες καταστάσεις και τα εμπόδια που ορθώνονταν μπροστά του και έπρεπε να βρει τρόπο να τα ξεπεράσει. Και τα ξεπερνούσε, αν όχι όλα, τα περισσότερα.
Χωρίς να έχει πίσω του κάποια παράδοση, μια στέρεη βάση όπου θα μπορούσε να πατήσει, έβαλε ο ίδιος τα θεμέλια και έχτισε πάνω τους ένα οικοδόμημα απ’ αυτά που δεν συναντάς εύκολα και συχνά στον τοπικό τύπο. Το όραμα του δεν δεχόταν εκπτώσεις και φθήνιες και γι’ αυτό ανέκαθεν οι εφημερίδες του απασχολούσαν έναν σημαντικό αριθμό εργαζομένων σε όλους τους τομείς και πάνω απ’ όλα στο δημοσιογραφικό τμήμα που στελέχωναν και στελεχώνουν επαγγελματίες του χώρου. Κάτι τέτοιο ούτε κανόνας είναι ούτε αυτονόητο. Το τηρούσε όμως ο Κοσμάς απαρέγκλιτα και φρόντιζε να εξασφαλίζει στους συνεργάτες του ό,τι χρειάζονταν για να κάνουν απερίσπαστοι τη δουλειά τους. Ναι, ήρθαν δύσκολες μέρες και εποχές που δοκιμαστήκαμε πολλοί όλοι μας στην περιοχή μας. Το ότι οι δύο εφημερίδες εξακολουθούν να εκδίδονται όχι απλώς με τους ίδιους αλλά και με καλύτερους όρους από πριν αποδεικνύει το πόσο δυνατές και σωστές βάσεις έβαλε ο Κοσμάς.
Όπως όλα δείχνουν ΕΟΡΔΑΪΚΟΣ ΠΑΛΜΟΣ και ΠΤΟΛΕΜΑΙΟΣ έχουν πολύ δρόμο μπροστά τους. Προσωπικά το εύχομαι ολόψυχα. Είναι το έργο ζωής του Κοσμά και ό,τι θα θυμίζει στο διηνεκές το πέρασμα του απ’ αυτό τον κόσμο, μαζί φυσικά με την όμορφη οικογένεια του που δυστυχώς τον στερήθηκε τόσο πρόωρα.
Ο τόπος μας, η κοινωνία μας, ο τομέας της ενημέρωσης και όσοι ασχολούμαστε επαγγελματικά με το χώρο αυτό, του χρωστάμε πολλά. Χρωστάμε στον άνθρωπο Κοσμά και το όραμα του. Χρωστάμε στην εντιμότητα, την ευγένεια, το χιούμορ και τον καλό του λόγο που δεν τσιγκουνεύονταν ποτέ να τον προσφέρει στους άλλους, χωρίς να επιζητά ανταπόδοση.
Για μένα, η φιλία του παραμένει τίτλος τιμής. Η συνεργασία μας ένα σημαντικό κεφάλαιο στην πορεία μου ως δημοσιογράφος.
*Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα ΠΤΟΛΕΜΑΙΟΣ φύλλο 7426 Σαββάτου 31/1
