Οι εποχές άλλαξαν, το καταλάβαμε. Ανατροπές παντού. Άλλες σε καλή, και άλλες σε κακή κατεύθυνση. Κάποιοι θα κληθούν να κυβερνήσουν τη μεταμεταπολιτευτική και μεταμνημονιακή Ελλάδα. Και επειδή στην Αθήνα, δεν ξέρουμε τι συμβαίνει με τους τροϊκανούς πράκτορες που μπαινοβγαίνουν στα Υπουργεία, να κοιτάξουμε τι θα κάνουμε με τον μικρόκοσμό μας.
Ας σκιαγραφήσουμε το προφίλ του επόμενου καλού Δημάρχου, που μας ενδιαφέρει άμεσα, καθώς θα ζει και θα κινείται ανάμεσά μας. Πως δηλαδή θα έπρεπε να είναι, αλλά και να ενεργήσει κάποιος, για να είναι επιτυχημένος Δήμαρχος, και να αφήσει κάτι πίσω του. Άσχετα από το αν θα του το αναγνωρίσουν οι διάδοχοί του. Στην περίπτωση της Εορδαίας, ο επόμενος Δήμαρχος θα είναι ο Σάββας Ζαμανίδης. Από το παρόν κείμενο, θα μπορούσε να πάρει ιδέες, για το πως θα μπορούσε να φτιάξει το μύθο του, και να τον θυμούνται και μετά την θητεία του ή τις θητείες του.
Αν και πολλές ομάδες πολιτών (επαγγελματικές, κοινωνικές κλπ) δεν το πήραν ακόμα χαμπάρι, η Ελλάδα της αρπαχτής τελείωσε. Πρέπει και οι ΟΤΑ να συνεισφέρουν, ώστε να έρθει η κοινωνία στα ίσα της. Το οποίο σημαίνει: Σπας αυγά με τις παλιές παραδοσιακές οικογένειες της πόλης, σπας αυγά με τους μαγαζάτορες διασφαλίζοντας ότι θα τηρούνται ίσα μέτρα και σταθμά για όλους, και σπας αυγά με τους δημοτικούς υπαλλήλους που επιμένουν να επιθυμούν την υπηρεσία τους κολλημένη στο χθες. Γενικά, σπας αυγά. Ο κόσμος – εν έτει 2014 – θα εκτιμήσει κάθε σύγκρουση με κακομαθημένες κατεστημένες ομάδες.
Δεύτερον, γίνεσαι υπερκομματικός. Κάτι που ήδη έχει καταφέρει σε ένα βαθμό ο κ. Ζαμανίδης προεκλογικά. Πρέπει να το διατηρήσει, και να μην πέσει στην παγίδα του μηδενιστικού αντικομματισμού, τον οποίο ενστερνίζονται στελέχη του.
Τρίτον, να αποφασίσουμε ποιοι θα έχουν ρόλο στη διοίκηση του Δήμου. Αν θα αναλάβουν σοβαρό γνωμοδοτικό ρόλο, επιστημονικοί φορείς, σύλλογοι και υπηρεσίες, έτσι ώστε να κάνουμε σχεδιασμό για το μεταλιγνιτικό λεκανοπέδιο της Εορδαίας. Συνολικότερα, να αποφασιστεί αν θα διοικούν οι “περαστικοί”, που μπορεί να εκλέχτηκαν κατά λάθος, ή αν θα υπάρξει σχεδιασμός από μια άρχουσα τάξη που ίσως δημιουργηθεί.
Προσοχή: Για να γίνει αυτό, πρέπει να έχει ληφθεί η πολιτική απόφαση να κάνουμε σχεδιασμό. Άρα άκυρο (?).
Όσο η ΔΕΗ είναι όχι απλά δημόσια, αλλά κράτος, η κοινωνία της Εορδαίας, απλά ζητιανεύει από τη ΔΕΗ, και η ΔΕΗ λαμβάνοντας αποφάσεις με πολιτικά κριτήρια, της κάνει τα χατίρια. Αυτή η εξάρτηση πρέπει να σταματήσει.
Με τις εξελίξεις που έρχονται, και την ενδεχόμενη αποκρατικοποίηση ακόμα και της μεγάλης ΔΕΗ, ο Δήμαρχος θα πρέπει να έχει τις ανάλογες απαιτήσεις από έναν επιχειρηματία (ιδιώτη η Δημόσιο) που ασκεί μία τέτοια δραστηριότητα εντός των ορίων του. Θα πρέπει να τον θέσει συμμέτοχο στα προβλήματα και στις υποχρεώσεις του, αλλά και στα αναπτυξιακά πλάνα που ίσως έχει.
Δεν το συζητάμε, ότι για να μπορεί ο Δήμαρχος να βγει το βράδυ μια βόλτα έξω με το κεφάλι ψηλά, πρέπει να λύσει βασικότατα ζητήματα, που έως και σήμερα αποτελούν γόρδιο δεσμό, όπως αδέσποτα, λακκούβες, φωτισμό κλπ. Το αναφέρω έτσι για να το αναφέρω.
Να πείσει τους Πτολεμαϊδιώτες πως δεν υπολείπονται σε κάτι από τους Κοζανίτες, οπότε δεν πρέπει να κλαίγονται, να τους αναγκάσει δίνοντας τα κατάλληλα κίνητρα να καινοτομήσουν. Να προσελκύσει τους Δημότες μετεκλογικά, να απαιτήσουν πράγματα από αυτόν, να αναζητήσουν και να προτείνουν λύσεις, αξιοποιώντας την τεχνολογία. Να τους κάνει συνυπεύθυνους σε όσα αναλάβει.
Σαν αφεντικό του Δήμου, ο Δήμαρχος πρέπει επιτέλους να μην κάνει τίποτα μόνος του, αλλά να μοιράσει το έργο και τη λήψη των αποφάσεων, και η δράση του να έχει καθαρά επιτελικό χαρακτήρα.
Κάτι ακόμα, που οπωσδήποτε πρέπει να θυμάται: Η Πτολεμαΐδα είναι μια χαρά για εργατούπολη. Αλλά επειδή δεν θα έχει για πάντα “εργάτες”, αφού τα “έργα” τελειώνουν, πρέπει να κοιτάξει πολύ μακριά. Το 2019 είναι πολύ κοντά.
Βασικό: επειδή όλα είναι εικόνα, και επειδή το πείραμα του Μπουτάρη πέτυχε, καλό θα ήταν να έχει και ένα προφίλ λίγο μέσα στον κόσμο, λίγο εναλλακτικό, λίγο με τους νέους. Σίγουρα θα πρέπει να τουιτάρει. Ο ίδιος, όχι οι συνεργάτες του, ούτε η γυναίκα του.
Καταληκτικά: Δεν πρέπει να δεχθεί, τα διάφορα συμφέροντα των Αθηνών, να του ξυρίσουν το μουστάκι.
