Ο Νόμος περί ευθύνης Υπουργών έπρεπε να ονομάζεται νόμος περί απαλλαγής Υπουργών.
Ο νόμος ούτος αποτελεί απόστημα στην πολιτική, στην οικονομική και στην κοινωνική ζωή της χώρας μας.
Στην Αρχαία Ελλάδα, στην αρχαία Αθήνα, υπήρχε νόμος με τίτλο : Αι Ευθύναι. Αι Ευθύναι ήσαν ο λόγος, η λογοδοσία που όφειλαν να δώσουν πάντες μετά την δωδεκάμηνη διαχείρισή τους στα πολιτικά, διοικητικά, υπηρεσιακά, οικονομικά ή άλλα θέματα που διαχειρίζονταν. Στα πλαίσια των Ευθυνών, δηλαδή της υποχρεωτικής λογοδοσίας, τον λόγον τούτον, την λογοδοσίαν, όφειλαν να δώσουν κατά τις πρώτες τριάντα ημέρες μετά την λήξη της δωδεκάμηνης διαχείρισής τους. Όσοι διαχειρίζονταν χρήματα, έδιδον απολογισμό εις τους λογιστάς, εις τους οποίους εγίνοντο και οι καταγγελίες για κατάχρηση, σφετερισμό, καταπίεση. Οι λογιστές μετά τις δέουσες ανακρίσεις εισήγον εις τους Ηλιαστές την δίκη ευθυνών. Όταν δηλαδή επαρατηρούντο καταχρήσεις, υπεξαιρέσεις χρημάτων, κλοπές, σφετερισμοί, ιδιοποιήσεις, καταπιέσεις κ.λ.π., οι υποθέσεις αυτές εισήγοντο προς εκδίκασιν υπό των Ηλιαστών προς καταλογισμόν ευθυνών και επιβολήν ποινών.
Στην Αρχαία Αθήνα, την εποχή του Σόλωνος, υπήρχε οργανωμένη δικαιοσύνη. Ο Άρειος Πάγος, ο οποίος συνήρχετο στον οικείο λόφο, εκδίκαζε υποθέσεις ανθρωποκτονιών εκ προμελέτης. Οι Εφέται εδίκαζον τις υπόλοιπες ποινικές υποθέσεις. Τις πολιτικές υποθέσεις δίκαζε η Ηλιαία, οι Ηλιασταί, σε δέκα διαφορετικά δικαστήρια κατά την φύση της δίκης κληρούμενοι. Κάποιες υποθέσεις που σήμερα είναι ποινικές στην αρχαία Ελλάδα, στην αρχαία Αθήνα, ήσαν πολιτικές, αστικές. Κάποιες δε υποθέσεις που σήμερα είναι αστικές, πολιτικές, στην αρχαία Ελλάδα, στην αρχαία Αθήνα, ήσαν ποινικές.
Τα περισσότερα εκ των Δικαστηρίων ήσαν στην Αγορά. Οι δικαστές εισερχόμενοι εις το δικαστήριον ελάμβαναν, έκαστος, μεταλλική πινακίδα και ράβδον, τα οποία εξερχόμενοι τα απέδιδον και ελάμβανον τον εκ των πρυτανείων λεγόμενον δικαστικόν ή ηλιαστικόν τριώβολον, δηλαδή τις προκαταβολές αμφοτέρων των διαδίκων προ της δίκης. Ήσαν δε αυτές οι προκαταβολές των διαδίκων δι΄ έκαστον των διαδίκων τρεις δραχμές, εάν το τίμημα της δίκης, η χρηματική διαφορά, ήτο από 100 – 1.000 δραχμές, και σε τριάντα δραχμές, εάν η χρηματική διαφορά ήτο από 1001 – 10.000 δραχμές. Ο ηττηθείς δε διάδικος όφειλε να αποδώσει και το του αντιδίκου του (Πολύδ. Η, 38).
Η Δικαιοσύνη θα πρέπει να ρυθμίζει τις των πολιτικών προσώπων υποθέσεις – δίκες, όπως τις των πολιτών. Τα πολιτικά πρόσωπα θα πρέπει να αντιμετωπίζονται από την Δικαιοσύνη όπως οι απλοί, άνευ αξιωμάτων, πολίτες.
Τούτο είναι εκ των ων ουκ άνευ, αν επιθυμούμε ορθά διοικουμένη Πολιτεία, αλλά και ευημερούσα Κοινωνία.
Ο νόμος περί ευθύνης Υπουργών αποτελεί όνειδος και πρέπει να καταργηθεί πάραυτα.
Ο Θαλής ο Μιλήσιος έλεγε : «Ορθά διοικουμένη Πολιτεία είναι η Πολιτεία εκείνη, στην οποία πρώτοι και καλύτεροι τηρούντες τους νόμους της είναι οι Άρχοντες». 3-9-2026
