Να πείτε στον Κυριάκο να μην χρησιμοποιεί τη λέξη δέσμευση, είναι ταυτισμένη με τον Σημίτη. Επίσης η λέξη μεταρρύθμιση έχει ταυτιστεί με το πρώτο μνημόνιο και τον ΓΑΠ. Η επανίδρυση με τον Κώστα Καραμανλή, η επαναδιαπραγμάτευση με τον Αλέξη Τσίπρα, η ανάπτυξη με τον Αντώνη Σαμαρά, οι παροχές με όλους τους. Είναι κάποιες από τις παρατηρήσεις που δέχονται στελέχη της Νέας Δημοκρατίας από πολίτες που αγωνιούν για την έκβαση των επόμενων εκλογών.
Το ένα ενδιαφέρον στοιχείο είναι ότι για καθέναν από αυτούς είναι διαφορετική η απαξιωμένη λέξη, ανάλογα με τις πολιτικές συμπάθειες, τις αντιπάθειες ή με την πολιτική τους διαδρομή. Το άλλο ενδιαφέρον στοιχείο είναι ότι για να διατηρήσει κανείς την ηρεμία του ακροατηρίου αυτού του πολυσυλλεκτικού κόμματος, όπως διαμορφώνεται σήμερα, πρέπει είτε να σωπάσει ή να μιλά σε γλώσσα που δεν γνωρίζει το ακροατήριο.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν έχει τέτοιου είδους πολυτέλειες. Όπως έχουμε ξαναγράψει: ο Πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας καλείται να πείσει τους Έλληνες να μιλήσουν για πολιτικές σε μη προεκλογική περίοδο. Είναι ένα δύσκολο στοίχημα, αλλά αν το πετύχει, θα έχει τη δυνατότητα, μετά την εκλογή του, να τους πείσει και για την εφαρμογή τους. Για αυτό δεν πρέπει να μείνουν αμφιβολίες ή να δοθούν λάθος εντυπώσεις, που θα οδηγήσουν στην ταχεία φθορά του πολιτικού κεφαλαίου της επόμενης κυβέρνησης, όπως έγινε με τη σημερινή.
Ο ΣΥΡΙΖΑ επέλεξε να δώσει τη μάχη των λέξεων, όχι μόνο την περίοδο που ήταν αξιωματική αντιπολίτευση, αλλά κυρίως την περίοδο μετά τον Ιανουάριο του 2015, όταν ανέλαβε τη διακυβέρνηση της χώρας μαζί με τους ΑΝΕΛ. Έτσι η τρόικα άρχισε να αποκαλείται “θεσμοί”, οι “τοκογλύφοι” σε “εταίρους”, το μνημόνιο που θα σκιζόταν έγινε “πρόγραμμα – γέφυρα”, ενώ το ηρωικό “ΟΧΙ” έγινε εν μια νυκτί, “ΝΑΙ ΣΕ ΟΛΑ”.
Η λύση δεν είναι αποφυγή των λέξεων, ούτε η εφεύρεση καινούργιων που θα απαξιωθούν με τη σειρά τους. Η λύση είναι η επαναφορά των λέξεων στην αρχική τους έννοια. Και για να συμβεί αυτό πρέπει το κυβερνητικό πρόγραμμα της Νέας Δημοκρατίας να εφαρμοστεί με συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα, ώστε οι πολιτικές να φέρουν αποτελέσματα μέσα σε μια κυβερνητική θητεία.
Όσοι έχουν ασχοληθεί με δημοτικές εκλογές γνωρίζουν ότι όσο και χρήσιμο να είναι ένα έργο, αν δεν τελειώσει πριν την ημέρα της κάλπης, οι ψηφοφόροι ψηφίζουν σκεπτόμενοι την σημερινή ταλαιπωρία και όχι την αυριανή ωφέλεια.
Γι΄ αυτό μεγάλη σημασία, πέραν του περιεχομένου του κυβερνητικού προγράμματος, έχουν οι άνθρωποι που θα βρεθούν στις θέσεις- κλειδιά του επόμενου κυβερνητικού σχήματος. Σε μια χώρα 11 εκατομμυρίων ανθρώπων που έχει χάσει μεγάλο μέρος του επιστημονικού δυναμικού της, δεν υπάρχουν άπειρες επιλογές κυβερνητικών στελεχών. Είναι, λοιπόν, κρίσιμη η δυνατότητα ενεργοποίησης όλων εκείνων που πιστεύουν στην ανάγκη της πολιτικής αλλαγής, μέσω των παραδοσιακών μεθόδων, αλλά και μέσα από το καινοτόμο μητρώο στελεχών.
Επιπλέον, η πολιτική έχει καταστεί συνώνυμο της εξαπάτησης, του ψεύδους και εσχάτως της χυδαιότητας, κάτι που κάνει διστακτικούς ανθρώπους που θα ήταν οι πλέον κατάλληλοι να καταλάβουν δημόσιες θέσεις. Και έτσι επιστρέφουμε στην αρχή αυτού του άρθρου και στην αρχή του προβλήματος. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης για να κερδίσει τη μάχη των λέξεων, πρέπει να κερδίσει πρώτα τη μάχη των πράξεων. Και με τις πράξεις να ξαναδίνει νόημα στις λέξεις, που με τη σειρά τους θα ξαναδώσουν δύναμη στις πράξεις. Και ούτω καθεξής.
* Ο κ. Δημήτρης Σ. Παπαγγελόπουλος είναι Σύμβουλος Στρατηγικής & Επικοινωνίας και μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της Νέας Δημοκρατίας.
Μπορείτε να τον ακολουθήσετε στο twitter: @dpapangel
