-Καλημέρα, Χάμπο, έλα κάθησε.
-Καλημέρα, Κάκκο. Όλα καλά;
-Ας τα λέμε καλά. Το παλεύουμε. Με γέρο κουμάντο, ίσα που βγαίνουμε.
-Αυτοί είναι οι καιροί, Κάκκο, τι να κάνουμε;. Θα πιούμε δύο τσιπουράκια; Δώδεκα πάει η ώρα…
-Να πιούμε, Χάμπο, γιατί όχι. Πετράκη, δύο τσιπουράκια με μεζέ.
-Αφου περισσεύει και για τα τσίπουρά μας, πάλι καλά να λέμε.
-Έεε, αυτή είναι η μόνη πολυτέλεια και που μας έμεινε, Χάμπο. Άμα το κόψουμε κι αυτό, τότε τι καταλάβαμε;
-Καλά τα λες, αλλά εύχομαι να μην έρθει η ώρα που να χρειαστεί το κόψουμε κι αυτό. Ποτέ δεν ξέρεις.
-Μη κακομελετάς, βρε Χάμπο, μας φθάνουν τα ζόρια μας. Να μη βάζουμε κι άλλα στο κεφάλι μας με το άμα και με το ίσως…
-Τα τσιπουράκια σας, ο μεζές και τα κρύα τα νερά…Στην υγεία σας…
-Εσύ, πάντα, το αραιώνεις έεε Κάκκο; Βάζεις και κρύο νερό, έεε;
-Έεε, λίγο το αραιώνω.
-Για βάλε λίγο νερό και σε μένα. Κρύο δεν είναι;
-Κρύο είναι. Του πάει.
-Ώπα, Κάκκο! Ώπα! Το ‘φερες ίσα βάρκα – ισα νερά…
-Κοίτα να δεις, Χάμπο. Όλα στο όριο τα φέρνουμε…
-Εξασκημενοι είμαστε. Ίσα που δε ξεχείλισε.
-Τσίμα – τσίμα το ‘φερα όμως, έεε Χάμπο;
-Ναι, βρε Κάκκο. Όλο στο τσίμα – τσίμα τα φέρνουμε…Και να σου πω; Μικρός, άκουγα που λέγανε την έκφραση “ίσα βαρκα, ίσα νερά” και δεν καταλάβαινα τι ακριβώς σημαίνει.
-Ας ρώταγες, βρε Χάμπο. Ας ρώταγες κανέναν μεγάλο.
-Έεε ναι. Έτσι έκανα. Ρώτησα τον πατέρα μου το Θεόφιλο: “Πατέρα, τι θα πει ίσα βαρκα, ίσα νερά;”.
-Και σου είπε;
-Μου είπε τα εξής: “Ίσα βάρκα, ίσα νερά λέμε αν μια επιχείρηση δεν έχει ούτε κέρδος ούτε και ζημία. Αν έρχεται τσίμα – τσίμα κέρδη και ζημίες, έσοδα και εξοδα”.
-Άαα, για επιχείρηση σου είπε;
-Ναι, Κάκκο. Η επιχείρηση, ξέραμε όλοι από τότε, πως έχει ρίσκο. Άμα δεν έχει ζημιά, αυτό από μόνο του είναι ήδη μια επιτυχία για τον επιχειρηματία.
-Ναι, Χάμπο. Κι άμα, όμως, πάει καλά, τότε η επιχείρηση έχει καλά κέρδη, έτσι;
-Σωστά, Κάκκο, μεγάλο ρίσκο, μεγάλα τα κέρδη μεγάλες και οι ζημίες.
-Ναι, βρε Χάμπο, αλλά δω φτάσαμε να πανηγυρίζουμε εμείς, οι ταπεινοί οι συνταξιούχοι, άμα έρθουμε ίσα βάρκα, ίσα νερά…
-Αυτό έχει ένα κακό κι ένα καλό, Κάκκο.
-Και για πες ποια είν’ αυτά;
-Το κακό είναι πως ζεις με την αγωνια, μήνα με το μήνα, μέρα με τη μέρα, αν θα έρθεις στα μπάγια σου, να μη χρωστάς, δηλαδή!
-Και το καλό;
-Το καλό είναι που μπορείς να νοιώθεις…κάπως.. σαν επιχειρηματίας!
