Η Κλεοπάτρα, η θρυλική τελευταία βασίλισσα της ελληνιστικής Αιγύπτου με το τραγικό τέλος απόγονος ενός εκ των στρατηγών, διαδόχων και κοντινότερων συντρόφων του Μεγάλου Αλεξάνδρου Πτολεμαίου Α’ Λάγου ή Σωτήρος , γεννήθηκε το 69π.Χ και έθεσε τέρμα στη ζωή της αυτοκτονώντας με το δάγκωμα ενός φιδιού μόλις στα 39 της χρόνια το 30 π.Χ., 2051 έτη δηλαδή πριν από σήμερα, θύμα κι αυτή μαζί με σχεδόν όλα τα υπόλοιπα ελληνιστικά βασίλεια της ανερχόμενης υπερδύναμης της εποχής, Ρώμης.
Το Πτολεμαϊκό βασίλειο της Αιγύπτου ήταν ο επίλογος του κράτους της αρχαίας Αιγύπτου, ενός κράτους με συνεχή υπόσταση σχεδόν από το 3000 π.Χ. Για την τάξη του μεγέθους να αναφέρουμε πως η μεγάλη πυραμίδα του Χέοπα, ή Khufu στα Αιγυπτιακά, χτίστηκε μεταξύ του 2613 και 2577 π.Χ. σύμφωνα με τις πιο πρόσφατες επιστημονικές εκτιμήσεις. Η Κλεοπάτρα επομένως απέχει χρονικά 2000 χρόνια από τον σύγχρονο κόσμο και 2600 από τα χρόνια του χτίστηκε η πυραμίδα του Χέοπα τον 27ο αιώνα π.Χ. Είναι δηλαδή πλησιέστερα κατά 600 χρόνια στον σημερινό ηγέτη της Αιγύπτου Άμπντελ Φατάχ Αλ Σίσι απ’ ότι στον Χέοπα. Πότε και πού όμως θα αισθανόταν πιο οικεία αν μπορούσε να ταξιδέψει στον χρόνο; Στην εποχή των Πυραμίδων ή του Internet;
Προφανώς και δεν χρειάζεται ιδιαίτερη σκέψη η απάντηση, κι αυτό γιατί λίγα πράγματα είχαν αλλάξει στην Αίγυπτο απ΄ τη βασιλεία του Χέοπα μέχρι αυτή της Κλεοπάτρας, δηλαδή για 3000 χρόνια. Οι κοινωνικές δομές, κρατική διοίκηση, θρησκεία, δομημένο περιβάλλον και τεχνολογία (ιδίως αυτή) λίγο πολύ είχαν παραμείνει τα ίδια και απαράλαχτα. Δεν είναι αυτό ωστόσο μοναδικό φαινόμενο στον πολιτισμό της Αιγύπτου, αλλά και στην Ινδία, Κίνα και στον υπόλοιπο κόσμο εν πολλοίς δεν υφίστατο η έννοια της εξέλιξης ή για να το πούμε καλύτερα αφού οι περισσότεροι πολιτισμοί εξελίχθηκαν μέχρι ένα ικανοποιητικό για αυτούς σημείο ισορροπίας , ένα modus operandi, συνέχισαν στο αυτό. Λίγα πράγματα είχαν αλλάξει στην καθημερινότητα ενός αγρότη στην Κίνα το 2000 π.Χ. σε σχέση με τον αντίστοιχό του 1950 μ.Χ. και λίγα πράγματα θα περίμεναν και ο ίδιοι να αλλάξουν για τους ίδιους και τις οικογένειές τους. Δεν ισχύει όμως το ίδιο για τον ίδιο αγρότη του 2000 μ.Χ ή για τις χαμηλές κάστες της Ινδίας.
Αυτά τα γράφω γιατί αυτό που πολλές φορές αγνοούμε στον Δυτικό Κόσμο και περισσότερο απ’ όλους τα δύο πολιτικά άκρα, δηλαδή τόσο οι υπερσυντηρητικοί όσο και οι επαγγελματίες αναθεωρητές, είναι πως η εξέλιξη και η πρόοδος είναι έννοιες συνυφασμένες με τη Δύση. Αν αποπειραθούμε κοντολογίς να μετρήσουμε όλη την εξέλιξη της ανθρωπότητας με όρους κοινωνικούς, τεχνολογικούς και εν γένει ποιότητας ζωής όλων των ανθρώπων αδιάκριτα από φύλο, φυλή, ράτσα, χρώμα του δέρματος, ηλικία, σεξουαλικό προσανατολισμό, πολιτικές πεποιθήσεις, θρησκεία ή αναπηρία, απ’ την απαρχή της Ιστορίας μέχρι και τον 19ο αιώνα, δεν μπορεί ούτε κατά διάνοια να συγκριθεί με την εξέλιξη των τελευταίων 200 ή ακόμη περισσότερο των τελευταίων 100 ετών, την εποχή με άλλα λόγια που άρχισε να επικρατεί παγκόσμια το Δυτικό πολιτισμικό πρότυπο.
Η Δύση έχει ακόμη πολλά να προσφέρει στο παγκόσμιο γίγνεσθαι αλλά και στον εαυτό της πάνω από όλα, δεν μπορεί ωστόσο να το κάνει αυτό ούτε απολογούμενη για το παρελθόν της ούτε και με καρδιά καρδερίνας. Αυτά είναι δείγματα προϊούσας παρακμής.
