Οι μαζικές αποχωρήσεις στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ που παρατηρείται μετά την δημιουργία του κόμματος Λαφαζάνη, έχουν προκαλέσει έκπληξη και πονοκέφαλο ακόμα και στα στελέχη του (πρώην) κυβερνώντος κόμματος. Στην Κουμουνδούρου περίμεναν την ευκαιρία για ένα ξεκαθάρισμα εδώ και καιρό, αλλά λίγοι ανέμεναν να πραγματωθεί στην έκταση που παρατηρείται τις τελευταίες μέρες.
Εκτός από τους «πρωτοκλασάτους» βουλευτές και τα προβεβλημένα στελέχη που έχουν κάνει γνωστές τις παραιτήσεις τους μέσω των ΜΜΕ, εκατοντάδες μέλη του ΣΥΡΙΖΑ από ολόκληρη την ελληνική επικράτεια έχουν παραιτηθεί. Σύμφωνα με πληροφορίες του «Βήματος της Κυριακής», μέχρι και την περασμένη Κυριακή περί τα 400 εγγεγραμμένα μέλη και όργανα του κόμματος αποχώρησαν. Οι μεγαλύτεροι αριθμοί παρατηρούνται στην Θεσσαλονίκη (53) αλλά και στην Κοζάνη (43). Οι παραπάνω αριθμοί συνιστούν μια εκτεταμένη αποσάθρωση του κόμματος που μάλλον θα συνιστά βίαιη διάσπαση, καθώς η πλειοψηφία των συγκεκριμένων μελών αναμένεται να κατευθυνθεί στο κόμμα Λαφαζάνη.
Ο ΣΥΡΙΖΑ δρέπει του καρπούς που έσπειρε εδώ και χρόνια. Τόσο αυτός, όσο (δυστυχώς) και η χώρα. Ο κ. Τσίπρας δόμησε ένα κόμμα που εδώ και χρόνια περιελάμβανε κάθε είδους ακραία φωνή. Ποτέ δεν νοιάστηκε για τις ακραίες συνιστώσες και τις ακροαριστερές ιδεοληψίες τους, που είναι γνωστές εδώ και χρόνια. Από την στιγμή που οι συγκεκριμένες συνιστώσες έριχναν νερό στον μύλο της ακραίου δημαγωγικού «αντιμνημονιακού» πολιτικού λόγου, ήταν πάντα καλοδεχούμενες. Έτσι και αλλιώς, το μόνο που ενδιέφερε το κόμμα της Κουμουνδούρου ήταν να έρθει στην εξουσία. Και ήταν διατεθειμένο να δεχτεί τον οποιονδήποτε, και να πει το οτιδήποτε για αυτόν τον σκοπό. Όπως ο κ. Τσίπρας δεν σκέφτηκε τις συνέπειες που θα έχει για την χώρα η καταστροφική πολιτική του, έτσι μάλλον δεν σκέφτηκε και τις συνέπειες που θα έχει για το κόμμα και την κυβέρνησή του, η συμπόρευση με τόσους ακραίους και δημαγωγούς για τόσο μακρύ χρονικό διάστημα.
Η στροφή στον ρεαλισμό που επιχειρεί το κόμμα της Κουμουνδούρου είναι καλοδεχούμενη. Ακόμα και αν προήρθε αναγκαστικά, μετά από μια άκρως καταστροφική για την χώρα, περίοδο διακυβέρνησης. Κάλιο αργά παρά ποτέ. Οι ακραίοι δημαγωγοί και οι κρατικιστές πλέον φαίνεται πως θα βρουν αλλού πολιτική «στέγη».
Οπότε αυτομάτως τίθεται ένα μεγάλο ερώτημα: Να δημιουργήσει (επιτέλους) ο ΣΥΡΙΖΑ ένα σαφή ιδεολογικό και πολιτικό προσανατολισμό, για το τι κόμμα θα επιλέξει να είναι. Πράγμα το οποίο δεν έχει επιτελεστεί ούτε κατά διάνοια μέχρι σήμερα. Οι επιλογές είναι μάλλον δύο: Η πρώτη επιλογή είναι να μετεξελιχθεί σε ένα μετριοπαθές σοσιαλιστικό κόμμα που θα εμμένει στον εκσυγχρονισμό του κράτους, στην υλοποίηση των μεταρρυθμίσεων και την προσήλωση στην ευρωπαϊκή πορεία της Ελλάδας. Η δεύτερη επιλογή είναι η δημιουργία ενός κόμματος τύπου «ΠΑΣΟΚ της δεκαετίας του ‘80», όπου συνθήματα του τύπου «Τσοβόλα δώστα όλα» θα αποτελούν κεντρικό πυρήνα της πολιτικής του.
Επειδή όμως χρήματα για την δεύτερη επιλογή δεν υπάρχουν (κόπηκαν τα δανεικά…) και καθώς η ακραία δημαγωγία των κρατικιστών και των «δραχμιστών» εκφράζεται από άλλο πολιτικό σχηματισμό πλέον, τότε κατ’ ουσία υπάρχει μόνο η πρώτη επιλογή. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει να επιβιώσει πολιτικά σε μακροπρόθεσμο ορίζοντα, πρέπει να αποφασίσει και να επιτελέσει την ραγδαία πολιτική και ιδεολογική μετεξέλιξή του. Αλλιώς σύντομα θα αποτελεί παρελθόν από τον ελληνικό πολιτικό χάρτη…
