Η δυσκολία της διαμόρφωσης κοινής γραμμής και της ενιαίας φωνής!
Μεγάλη κινητικότητα έχουμε τις τελευταίες μέρες στην περιοχή μας για το θέμα των λινγιτικών μονάδων παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος που ετοιμάζονται να κλείσουν και να περάσουν στην ιστορία.
Συνεδριάσεις δημοκρατικών οργάνων, συναντήσεις, συσκέψεις, ψηφίσματα με αιτήματα και συγκεντρώσεις.
***
Για τη χρονική συγκυρία κατά την οποία συμβαίνουν όλα τα παραπάνω γράψαμε και σχολιάσαμε σε προηγούμενο μας σημείωμα.
Στο σημερινό μας σημείωμα θα θέλαμε να προσθέσουμε μια διαπίστωση με την οποία υποθέτουμε πως θα συμφωνήσουν πολλοί.
Τη διαπίστωση πως αν κάτι προέκυψε απ’ όλη αυτή την κινητικότητα είναι η δυσκολία της διαμόρφωσης μιας κοινής γραμμής από όλους, την οποία στη συνέχεια να στηρίξουν και να προωθήσουν με μια ενιαία φωνή.
***
Είναι πολύ πιθανό έως βέβαιο πως ο αντίλογος στη διαπίστωση αυτή να είναι ότι δεν πρόκειται για σημερινό φαινόμενο αλλά για κάτι που συμβαίνει εδώ και χρόνια.
Το σημαντικό είναι το γιατί συμβαίνει.
***
Οι ερμηνείες μπορεί να είναι πολλές, αλλά η ουσία παραμένει πάντοτε η ίδια.
Αν σε μια περιοχή που αντιμετωπίζει σημαντικά και σοβαρά προβλήματα δεν υπάρχει ένας κοινός βηματισμός και δυνατότητα συνεννόησης γύρω από ορισμένα βασικά ζητούμενα, τότε δύσκολα μπορεί φτάσει στις επιθυμητές και απαραίτητες λύσεις.
Λάθος κάνουμε;
Μνήμες της δεκαετίας του ’90…
Μια ιστορία που ξεκίνησε στον τόπο μας τη δεκαετία του 1950.
***
Για τους παλιότερους το κλείσιμο του ΑΗΣ Αγίου Δημητρίου, του Άγιου όπως συνηθίζαμε να τον αποκαλούμε, ανακαλεί μνήμες απ’ τη δεκαετία του 1990 όταν στην περιοχή μας έκλειναν ΜΑΒΕ, ΕΛΣΙ και ΑΕΒΑΛ.
Άλλη εποχή, άλλα δεδομένα, άλλος τρόπος αντιμετώπισης του κλεισίματος εκείνων των παραγωγικών μονάδων.
Ο πολιτισμός ως αναπτυξιακό εργαλείο: Ναι, αλλά πώς;
Από το ρεπορτάζ του e-ptolemeos.gr που είχε ως τίτλο του «‘Όταν ο τόπος αλλάζει’: Συζήτηση στην Κοζάνη για τον πολιτισμό ως πυξίδα στη μεταλιγνιτική Δυτική Μακεδονία», μια εκδήλωση που διοργανώθηκε από το λογοτεχνικό περιοδικό «Παρέμβαση» σε συνεργασία με το Επιμελητήριο Κοζάνης και ήταν μια ακόμα δράση του προγράμματος που ονομάζεται «Μετά-Τοπίο», το οποίο βρίσκεται σε εξέλιξη από τον περασμένο Οκτώβριο και περιλαμβάνει σειρά παρεμβάσεων και εκδηλώσεων γύρω από τη μετάβαση της περιοχής. αλιεύσαμε το παρακάτω απόσπασμα:
“Η υπεύθυνη της «Παρέμβασης» και συντονίστρια της εκδήλωσης Δήμητρα Καραγιάννη τόνισε πως στόχος της ημερίδας ήταν να αναδειχθεί ο πολιτισμός όχι μόνο ως μορφή δημιουργικής έκφρασης, αλλά και ως ένα ουσιαστικό αναπτυξιακό εργαλείο για τον τόπο.”
***
Προφανώς και δεν θα μπορούσε να διαφωνήσει κανείς για το ότι ο πολιτισμός μπορεί να γίνει πραγματικά ένα αναπτυξιακό εργαλείο για την περιοχή μας, προσφέροντας της μια ακόμα επιλογή, τώρα ειδικά που τη χρειάζεται όσο ποτέ άλλοτε.
Καλές και χρήσιμες, λοιπόν, αυτού του είδους οι εκδηλώσεις και οι συζητήσεις και μπράβο σ’ όσους τις σχεδιάζουν και τις οργανώνουν.
***
Ωστόσο, εκείνο που χρειάζεται πλέον είναι ν’ αρχίσουμε να περνάμε και στο δια ταύτα.
Στο πώς, δηλαδή, θα μπορέσει ο πολιτισμός να παίξει πραγματικά το ρόλο του αναπτυξιακού εργαλείου.
***
Για να περάσουμε σ’ αυτό, το επόμενο στάδιο, αρμόδιοι και υπεύθυνοι είναι οι θεσμοί όπως η Περιφερειακή και η Τοπική Αυτοδιοίκηση.
Δεν είναι κάτι απλό, ούτε μπορεί να συμβεί απ’ τη μια μέρα στην άλλη.
Είναι όμως ένα στοίχημα που αξίζει τον κόπο να δοκιμάσουν να το κερδίσουν…
