Το ηθικό πτώμα που επιμένουμε να ονομάζουμε κοινωνία, δείχνει ανοχή σε ό,τι ασχήμια δουν τα μάτια μας, σε ό,τι ασχήμια προβληθεί στο μυαλό μας.
Το Κράτος αυτοκτονεί καθημερινά, προσπαθώντας να συντηρήσει με κάθε τρόπο τις παθογένειες του, και τις υπέρογκες δομές του. Έχει καταφέρει – όχι μόνο τώρα, αλλά και προ κρίσης – σε πολλές περιπτώσεις να μη δουλεύει καμία δομή σε ικανοποιητικό βαθμό. Έχει καταφέρει εν έτει 2015 να μην έχει γιατρούς, φάρμακα και αναλώσιμα στα Νοσοκομεία του.
Ο λαός δυστυχώς το συνήθισε κι αυτό. Πλέον δεν αντιδρά γιατί θεωρεί πως δεν έχει νόημα. Συνειδητοποιεί ότι κανείς και καμία δεν μπορεί να λύσει τα προβλήματα της Δημόσιας Υγείας, και δυσανασχετεί από συνήθεια. Είναι η στιγμή που καλείται να παίξει το ρόλο του, το μεγαλύτερο θύμα εκμετάλλευσης παγκοσμίως, το ελληνικό φιλότιμο.
Το Σάββατο που μας πέρασε, το Εργατικό Κέντρο Πτολεμαΐδας (δηλαδή ο εργατικός κόσμος της Πτολεμαΐδας) ανέλαβε μια αξιέπαινη πρωτοβουλία, για την οποία της αξίζουν πολλά συγχαρητήρια. Διοργάνωσε μία υψηλού επιπέδου μουσική συναυλία με του Αδερφούς Τσαχουρίδη, τα έσοδα της οποίας προορίζονται για την ενίσχυση του Μποδοσάκειου Νοσοκομείου. Για τον σκοπό αυτό, οι Πτολεμαϊδιώτες έσπευσαν να δηλώσουν “παρών”, το γήπεδο της πόλης ήταν ασφυκτικά γεμάτο, και η συναυλία σφραγίσθηκε με ένα μεγαλοπρεπές sold out.
Το Μποδοσάκειο χάρη σε αυτόν τον κόσμο θα ενισχυθεί. Θα έχουμε για μερικές ακόμα μέρες τις απαραίτητες γάζες και ενέσεις για τους ασθενείς. Αλλά με ποιο ηθικό ανάστημα, οι πολιτικές ηγεσίες της Υγείας, ανέχονται αυτή την ξεφτίλα; Ανέχονται να τους υποκαθιστά στις θεμελιώδεις υποχρεώσεις τους, μια ομάδα εργατών με κουτσουρεμένους μισθούς από το υστέρημά της;
Ναι είναι πολύ άσχημο που ένας Οργανισμός του βεληνεκούς του Μποδοσάκειου, χρειάζεται την ελεημοσύνη των πολιτών. Μέχρι πότε όμως θα τσοντάρουμε από το υστέρημά μας για τα αυτονόητα; Μέχρι πότε οι Δημόσιοι Φορείς θα κάνουν κουρελόχαρτα τους προϋπολογισμούς τους, επειδή το Κράτος έχει μάθει να ξοδεύει άτακτα και χωρίς έλεος;
Το χειρότερο όλων είναι πως, και αυτό το κατάπιαμε αμάσητο. Με τη διάθεσή μας για προσφορά, και στήριξη του Νοσοκομείου, νομιμοποιήσαμε άθελά μας, την διακοσμητική παρουσία των Διοικήσεων της Υγείας.
Τα παραπάνω ισχύουν διαχρονικά. Έχει όμως σημειολογικό ενδιαφέρον, ότι συνεχίζουν αυτά τα φαινόμενα να εμφανίζονται με μεγαλύτερη ένταση, σε μία περίοδο που η κυβερνώσα Αριστερά με το κοινωνικό της πρόσωπο, έχει δεσμευθεί παντοιοτρόπως για την εύρυθμη και αδιάλειπτη λειτουργία της Δημόσιας Υγείας.
