Πριν λίγες μέρες διέγραψα τον λογαριασμό μου στο facebook. Ήταν μια συμβολική κίνηση που όφειλα στον εαυτό μου. Σε ένα διαδίκτυο που βλέπουμε πνιγμούς μικρών παιδιών, δολοφονίες δημοσιογράφων σε ζωντανή σύνδεση, ανθρώπους να καίγονται ζωντανοί κ.α.τόσο στον κόσμο αλλά και στην κοινωνία μας θεώρησα ότι το ελάχιστο που έχω να κάνω είναι μα πάψω να “εκφράζομαι” μέσα από αυτό το μέσο. Όπως προείπα είναι μια συμβολική και προσωπική κίνηση οπότε για όλους τους φίλους μπορούμε να
επικοινωνούμε και μέσο του email μου που είναι fanis_cage@yahoo.com .
Μέσα από το διαδίκτυο/ Facebook πέρα από τις πολιτικές διαφορές που μπορεί να υπάρχουν ειδικά τώρα ενόψει εκλογών σχεδόν σε όλα τα υπόλοιπα ζητήματα όλοι έχουμε δίκιο και με βάση αυτά αναρωτιέμαι ότι η κοινωνία μας θα έπρεπε να είναι “παράδεισος”. Συνθήματα στους τοίχους του facebook που σπάνια τα βλέπεις στην
πράξη. Παραδείγματα πολλά από το να αδειάζει το τασάκι του αυτοκινήτου στον δρόμο, να διπλό παρκάρει για να πάρει γλυκά ενώ δυο μέτρα πιο κάτω έχει ελεύθερο πάρκινγκ, να γίνονται όλα μέσο γνωριμιών και πολλά άλλα. Επειδή όλα τα παραπάνω φαντάζομαι τα έχετε χιλιοακούσει για αυτό και εγώ αποφάσισα να εκφράζομαι με διαφορετικούς τρόπους πέρα από το facebook. Μακάρι να είχα την δύναμη να κάνω κάτι μεγαλύτερο ώστε να αλλάξει η κοινωνία προς το καλύτερο. Δεν έχω όμως τα κότσια, το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να προσπαθώ μέσα από τον κινηματογράφο. Αυτό είχα κάνει με τις ταινίες “ΣΚΕΨΕΙΣ”, “Το μήλο του Σαμαρείτη” και “ΣΧΕΣΗ ΚΑΤΑ” που αφορούσαν την επίδραση της οικονομικής κρίσης στου συνανθρώπους μας. Για “το Μήλο του Σαμαρείτη” που είχε την περισσότερη προβολή ακούστηκαν πολλά… Ένα παράδειγμα ότι ο ήρωας ήταν χρυσαυγίτης επειδή σκότωνε άστεγους μετανάστες. Για μένα ο άστεγος/μετανάστης συμβόλιζε τον αδύναμο, τον εύκολο στόχο στις όρεξης των πιο ισχυρών. Γενικά κάποια αρνητικά σχόλια είχαν να κάνουν για το σενάριο που “περιέργως” βραβεύτηκε σε φεστιβάλ της Αθήνας. Δυστυχώς έγινε και πραγματικότητα πριν κάτι μήνες στην Βραζιλία. Αυτές οι διαφοροποιήσεις στην οπτική των θεατών είναι η μαγεία του κινηματογράφου και η διαφοροποίηση ανάμεσα στους δημιουργούς μπορεί να δώσει τροφή για κριτική και σκέψη. Η ουσία είναι ότι η δημιουργία μια ταινίας μπορεί να αποτελεί έναν τρόπο έκφρασης.
Να υπενθυμίσω ότι η Κινηματογραφική ομάδα θα προβάλει ταινία στις 13 Σεπτεμβρίου συμμετέχοντας στο πλαίσιο της γιορτής “Τέχνη της ζωής” που θα γίνει στο παλιό οικοτροφείο της πόλης. Επίσης το μεγάλο κινηματογραφικό γεγονός για την πόλη θα λάβει μέρος στις 3 Οκτωβρίου στην αίθουσα του “Βόρειο Πεδίου” Πτολεμαΐδας. Η ζήτηση είναι μεγάλη και για αυτό όταν αρχίσει η προπώληση των εισιτηρίων οι φανατικοί των μικρού μήκους να είστε σε εγρήγορση. Τέλος, η τελευταία μας δημιουργία “EΠΙΒΟΛΗ 6/9” σε συνεργασία με τον Κωνσταντίνο Ιωαννίδη θα κάνει πρεμιέρα στο Λονδίνο στα μέσα στου Σεπτέμβρη.
Παρακάτω σας παραθέτω ένα link που οδηγεί σε ένα υπέροχο blog (vallysdiary.blogspot.gr) της κ. Βάλλυ Κωνσταντοπούλου συγγραφέας του βιβλίου “Εισαγωγή στην Αισθητική του Κινηµατογράφου” κινηµατογραφίστριας και εκπαιδευτικού. Μπορείτε να διαβάσετε για “την σκοτεινή µας πλευρά µέσα από τον κινηµατογράφο του Μπέλα Ταρ και του Μίκαελ Χάνεκε” στο παρακάτω link της κ. Βάλλυ Κωνσταντοπούλου http:// vallysdiary.blogspot.gr/2014/09/filmaesthetics-41.html.
Αν κάποιος θέλει πραγματικά να μάθει τους ψυχικούς λόγους που ο άνθρωπος οδηγείται σε οποιονδήποτε πόλεμο και στην συγκεκριμένη περίπτωση στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, οφείλει να δει την κορυφαία ταινία του Χάνεκε Λευκή Κορδέλα (2009), για την οποία βραβεύτηκε με τον χρυσό φοίνικα στις Κάννες. Καταγράφει με πλάνα διαρκείας και ασπρόμαυρη φωτογραφία, τη ζωή των κατοίκων ενός γερμανικού χωριού στην αρχή του 20ου αιώνα και μας δείχνει το πως ότι μένει κρυφό στο σκοτάδι για πολύ καιρό, εξαιτίας του φόβου για το τι θα γινόταν αν ερχόταν στο φως, έστω και αν αυτό ήταν κρυμμένο στο σπίτι του εφημέριου, κι ίσως ιδιαίτερα γι’ αυτό, όποια σχέση δεν στηρίζεται στην ανθρωπιά, αλλά στην επιβολή και στην βαναυσότητα της εξουσίας, ότι στηρίζεται στο φόβο, δημιουργεί κι άλλο σκοτάδι που φέρνει πόλεμο, καταστροφή και θάνατο.
Στην επίσης βραβευμένη με Όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας, Αγάπη (2012) η σχέση ενός υπέργηρου ζευγαριού ξαναδοκιμάζεται λίγο πριν τον θάνατο. Οι υπέροχοι ηθοποιοί Εμμανουέλ Ριβά και Ζαν Λουί Τρεντινιάν δίνουν ρεσιτάλ ηθοποιίας. Η Ριβά είχε παίξει εξίσου συγκλονιστικά στην Χιροσίμα, αγάπη μου (1959), του Αλέν Ρενέ, όταν ήταν νέα και η επιλογή της από τον Χάνεκε στον συγκεκριμένο ρόλο ήταν κορυφαία, γι’ αυτό και κέρδισε το Όσκαρ Α΄ γυναικείου ρόλου. Με αυτήν την ταινία ο δημιουργός φεύγει από την καταγραφή του κακού και περνάει στην αποθέωση της αγάπης. Το ζευγάρι έχει γίνει ένα και ο σύζυγος επιλέγει να μην ζήσει πλέον μόνος, δίχως την αγαπημένη του, μετά
τον θάνατό της. Εδώ making of της ταινίας, όπου γίνεται σαφές το πόσο λεπτομερής και ακριβής στο τι θέλει είναι ο Χάνεκε στο γύρισμα:
Ο Ταρ και ο Χάνεκε, με διαφορετικό ο καθένας τρόπο, προσεγγίζουν και ξεδιπλώνουν την μόνωση του σημερινού ανθρώπου και το κακό που ελλοχεύει μέσα στον καθένα, με έναν απόλυτα αληθινό και γι’ αυτό βαθιά εφιαλτικό τρόπο. Στις δεκαετίες του ’60 και του ’70, εποχές ακόμη αγαθές, η παρουσίαση της μόνωσης του ανθρώπου μέσα από τον κινηματογράφο, για παράδειγμα του Αντονιόνι, είχε ένα στιλ που δεν εμπεριείχε το κακό, διότι ακόμη δεν είχε κάνει τόσο απροκάλυπτα την παρουσία του. Με ταινίες σαν του Χάνεκε έχουμε την αποκάλυψη του θηρίου.
To κείμενο αποτελεί αυτούσιο απόσπασμα από το blog της κ. Βάλλυ Κωνσταντοπούλου συγγραφέας του βιβλίου “Εισαγωγή στην Αισθητική του Κινηματογράφου” κινηματογραφίστριας και εκπαιδευτικού.
