Συζητούσα προχθές με ένα φίλο για το μέλλον του φαινομένου των Ανεξαρτήτων Ελλήνων από εδώ και πέρα. Θα μου πεις, εδώ ο κόσμος καίγεται. Δε μπορείς να ανοίγεις τέτοια ώρα κουβέντα για την πολυκατοικία. Κι όμως την άνοιξα, αφήνοντας τους ανώνυμους ειδήμονες των Διεθνών Σχέσεων της Μπλογκόσφαιρας να μας προτείνουν εκείνοι την ορθή διαπραγματευτική τακτική που πρέπει να έχει η Χώρα.
Η Νέα Δημοκρατία του Σαμαρά έφτασε στο ιστορικό χαμηλό της. Αριθμητικά, πολιτικά, ηθικά και διαχειριστικά, δεν μπόρεσε να φανεί αντάξια της ιστορίας της και μετατράπηκε σε ένα αναξιόπιστο μαγαζί που ξέχασε την αφετηρία του, φέρνοντας τους πολίτες απέναντί της. Σαν μόνο θετικό, σημειώνεται ένα στοιχειώδες συμμάζεμα στο Κράτος (επιβεβλημένο από τους Τροϊκανούς) το οποίο έκανε τα γαλάζια στελέχη να πιστεύουν πως είναι σωστοί, ρεαλιστές, υπεύθυνοι, πως λένε αλήθειες. Λειτουργώντας όμως παλαιοκομματικά. Κατά τα άλλα η ΝΔ του Αντώνη Σαμαρά γύρισε την πλάτη στον κόσμο, παραχώρησε οικειοθελώς το Κέντρο στον Τσίπρα, και άφησε να δημιουργηθεί πολιτικός χώρος για τους Αν. Ελ., αλλά και τη Χρυσή Αυγή.
Οι Ανεξάρτητοι Έλληνες, οποίοι εν τω μεταξύ είχαν ξεσηκώσει όλο τον κόσμο γεννώντας ελπίδα με μια επαναστατική ρητορική που προδιέθετε κοσμογονία, κλήθηκαν μαζί με τον Τσίπρα να συνυλοποιήσουν το σκίσιμο των Μνημονίων και την άμεση απεξάρτηση από αυτά.
Η πολιτική απογύμνωση του Πάνου Καμμένου είναι γεγονός. Ο άνθρωπος που διχοτόμησε τη ΝΔ (όχι αριθμητικά, πήρε όμως το πιο ζωογόνο και αγωνιστικό κομμάτι), και που φύτεψε στην κοινή γνώμη την ιδέα ότι οι Βουλευτές της ΝΔ είναι Γερμανόδουλοι, αναγκάζεται να συρθεί πίσω από τον Αλέξη Τσίπρα στο μεγαλύτερο πολιτικό πισωγύρισμα που έχουν γνωρίσει οι χρήστες του Διαδικτύου, και να σηκώσει μαζί του το δυσβάσταχτο ηθικό βάρος της κυβερνητικής μεταστροφής.
Στο πεντάμηνο της θητείας του ως Υπουργού, άλλαξαν πολλά. Συμπυκνώνονται στην ομλία του στη Βουλή, προχθές 15 Ιουλίου, όπου ήρθε η ώρα της κρίσης. Οι πάλαι ποτέ κόκκινες γραμμές έγιναν συνθηκολόγηση, όταν μας είπε πως η μοναδική ελπίδα για τον τόπο είναι να μην πέσει η μνημονιοφέρουσα Κυβέρνηση Τσίπρα. Υπάρχουν, λέει «λαοί, που μπορεί να συνθηκολογούν, αλλά δεν παραδίδονται».
Δεν είναι μόνο το ότι μας κοροϊδεύει. Το μεγάλο πρόβλημα είναι ότι συνετέλεσε κι αυτός, μαζί με τον Γιάνη Βαρουφάκη, τον Παναγιώτη Λαφαζάνη και τα άλλα παιδιά του Υπουργικού Συμβουλίου, στην διεθνή απομόνωση της Χώρας, την οικονομική ασφυξία των ελληνικών επιχειρήσεων, και μία πολύ κακή συμφωνία για το τρίτο μνημόνιο.
Θα περίμενε κανείς να υπάρξουν αντιδράσεις. Θα περίμενε κανείς αντίποινα από τους Νεοδημοκράτες στην επιθετικότατη ρητορική των Αν.Ελ.. Θα περίμενε εμφύλιες μάχες με πρωταγωνιστές τους Σαμαρικούς που ούρλιαζαν στα τηλεπαράθυρα απένταντι στους Ταλιμπάν του Καμμένου και τώρα αισθάνονται επιβεβαιωμένοι νικητές. Ευτυχώς στη Νέα Δημοκρατία δεν έχουν τα αντανακλαστικά, τα εργαλεία, καθώς και τα στελέχη να κάνουν πόλεμο. Οι μηδενικές αντοχές που τους έχουν απομείνει, είναι ο λόγος που θα διευκολυνθεί η ανασύνθεση του κεντροδεξιού χώρου.
Με δεδομένη την παραίτηση του Σαμαρά (με τον οποίο είναι αδύνατο να συνυπάρξουν) αλλά και την πλήρη διάλυση του μετώπου «αντιμνημόνιο» (που όπως μας διδάσκει η Ιστορία που γράφεται αυτή την εβδομάδα μόνο στις κουβέντες του καφενείου υπήρχε), είναι ώρα να σχηματισθεί ένα μέτωπο λογικής, που θα έχει τη στήριξη ευρύτερων λαϊκών στρωμάτων και στοιχειοθετεί την πιθανότητα να αποκτήσει η Χώρα αξιόπιστους Κυβερνήτες.
Αν θέλουν οι δύο δυνάμεις (ΝΔ και ΑνΕλ) να φανούν χρήσιμες στον τόπο, πρέπει – πριν διαλυθούν τελείως – να σταματήσουν τα μπινελίκια και τους υπερπατριωτικούς ηρωισμούς, τους διχασμούς και την πολεμική πολιτική.
Πρέπει τα στελέχη της βάσης των Αν. Ελ., τα οποία στην πλειονότητά τους είναι έμπειρα και χρήσιμα το καθένα στην κοινωνία του, να βγουν από την απομόνωση που τους έβαλε ο Τσίπρας, να συνθέσουν πολιτικά με τους ομοαίματους τους, και να δουν πως θα διαχειριστούν τα τεράστια προβλήματα που θα ανακύψουν από το τρίτο Μνημόνιο.
