Προσωπικά, η εικόνα της σταδιακής κατάρρευσης της πατρίδας τα τελευταία 5 χρόνια, μου προκάλεσε από την αρχή την άσβεστη ανάγκη να εκφραστώ πολιτικά. Θεωρούσα και θεωρώ πως στις δραματικές στιγμές που πέρασε και περνά η Ελλάδα, είναι υποχρέωση του κάθε Έλληνα πολίτη να εκφραστεί πολιτικά. Άσχετα με την άποψη του καθενός, όλοι οφείλουμε να πάρουμε θέση. Όλες οι απόψεις πρέπει να ακουστούν και όλες οι πολιτικές να αναλυθούν. Γιατί το «σταυρόλεξο» που έχουμε να λύσουμε δεν είναι εύκολο…
Υπάρχει λύση. Και η λύση αυτή είναι βασικά μία: Να αποδεχτούμε και να αναγνωρίσουμε τις παθογένειες του ελληνικού κράτους. Και αφού το κάνουμε, να αναλάβουμε να τις εξαλείψουμε. Δεν υπάρχουν άλλες λύσεις. Διατηρώντας το σπάταλο και μη-παραγωγικό κράτος του παρελθόντος, δεν θα σωθεί η Ελλάδα. Εγκαταλείποντας το ισχυρότερο νόμισμα του πλανήτη – με το οποίο ευημερούν όλες ανεξαιρέτως οι χώρες που το χρησιμοποιούν – δεν θα σωθεί η Ελλάδα. Πλέον με το ευρώ, ξεπέρασαν την κρίση ακόμα και οι χώρες που βρίσκονταν στα Μνημόνια, όπως εμείς. Βγάζοντας την Ελλάδα από την ισχυρότερη πολιτική ένωση του κόσμου, που αποτελεί την Ευρωπαϊκή Ένωση και πετώντας την περιθώριο της απομόνωσης, δεν θα σωθεί η Ελλάδα. Όλες ανεξαιρέτως οι χώρες που επέλεξαν τον δρόμο του απομονωτισμού, είναι πάμφτωχες και οι λαοί τους υποφέρουν. Εκβιάζοντας και απειλώντας τους Ευρωπαίους συμμάχους μας, δεν θα σωθεί η Ελλάδα. Ούτε βεβαίως θα σωθεί, αν μας απειλούν και αυτοί. Και σε αυτό το κομμάτι, η συμπεριφορά της Ευρώπης απέναντι στην Ελλάδα, υπήρξε τελευταία κατάπτυστη και εξευτελιστική.
Η λύση λοιπόν είναι αυτή: Μειώνουμε αμέσως τις απίστευτες σπατάλες του ελληνικού κράτους, τις οποίες ουσιαστικά καμιά κυβέρνηση δεν άγγιξε κατά τα χρόνια των μνημονίων. Καταργούμε παθογένειες με τις οποίες επωφελούνται ορισμένες κοινωνικές ομάδες (αλλά πληρώνουν όλοι…), σταματούμε άμεσα την υπερφορολόγηση των ιδιωτικών εταιρειών και τις επιτρέπουμε επιτέλους να μπορέσουν να παράξουν χρήμα. Μόνο με την παραγωγή πλούτου και την μείωση των δανεικών, μπορεί η Ελλάδα να βγει από την κρίση. Αυτό μπορεί να γίνει γρήγορα και δραστικά, με την άμεση κατάργηση της υπερφορολόγησης. Η οποία θα επιτευχθεί μέσω της κατάργησης των ανωτέρω παθογενειών και εξοικονόμησης χρημάτων.
Ο Βασίλης Λεβέντης διοικώντας ένα κόμμα από τα παλαιότερα του ελληνικού κοινοβουλίου, εδώ και δεκαετίες «κραυγάζει» τα παραπάνω. Αλλά μέχρι πρόσφατα λίγοι τον αφουγκράζονταν. Και ο βασικός λόγος για αυτό, είναι ότι μέχρι πρόσφατα τα δανεικά χρήματα έφταναν για όλους. Για ποιόν λόγο να μειωθούν οι σπατάλες εξάλλου, με τις οποίες το ελληνικό πολιτικό σύστημα εξαγόραζε ψήφους και συνειδήσεις, όταν υπήρχαν (δανεικά) χρήματα για όλους;;;
Έχοντας λοιδορηθεί σε σημαντικό βαθμό, ο Βασίλης Λεβέντης επέλεξε να μείνει πιστός στις αρχές του για δεκαετίες. Ποτέ δεν συμβιβάστηκε. Ποτέ δεν υποχώρησε. Ποτέ δεν δείλιασε. Ποτέ δεν επωφελήθηκε. Και επέλεξε με μεγάλο προσωπικό κόστος για τον ίδιο, να μείνει πιστός μέχρι τέλους. Το τέλος ήρθε, όταν οι ίδιες οι εξελίξεις της πατρίδας τον δικαίωσαν.
Εγώ λοιπόν αυτόν τον αγνό οραματιστή, που κλαίει από συγκίνηση στις ομιλίες του, επέλεξα να τον στηρίξω. Και να σταθώ δίπλα του. Γιατί είναι καθαρός προσωπικά, και γιατί έχει την λύση του προβλήματος πολιτικά. Καλώ όλους τους συμπολίτες μου να στηρίξουν Ένωση Κεντρώων και Βασίλη Λεβέντη. Πρέπει.
Παύλος Κιλίντζης
Υποψήφιος Βουλευτής Ένωσης Κεντρώων Π.Ε. Κοζάνης
