“Μπαμπά…μπαμπά…Ήμουν πριν με τον Ουγίτο, που μάλωσε με τον μπαμπά του…”
“Και γιατί μάλωσε με τον μπαμπά του;”
“Γιατί ο μπαμπάς του λέει ότι ξέρει περισσότερα από τον Ουγίτο…”
“Έτσι είναι παιδί μου. Ο μπαμπάς του ξέρει περισσότερα από τον Ουγίτο.”
“Κι εσύ πού το ξέρεις; αφού δεν τον ξέρεις τον μπαμπά του;”
“Ε, καλά…Είναι πατέρας, παιδί μου, κι ο πατέρας ξέρει πάντα περισσότερα από το παιδί.”
” Και γιατί ξέρει περισσότερα από το παιδί;”
“Μα γιατί είναι ο μπαμπάς!”
“Και τι θα πει αυτό;”
“Ε, πώς, παιδί μου, ο μπαμπάς έχει ζήσει περισσότερα χρόνια…έχει διαβάσει πιο πολλά…έχει μελετήσει περισσότερα πράγματα…Οπότε, ξέρει περισσότερα από το παιδί.”
“Δηλαδή κι εσύ ξέρεις περισσότερα από μένα;”
“Ναι.”
“Κι αυτό ισχύει πάντα έτσι;”
“Ναι παιδί μου, έτσι θα είναι πάντα!”
“Και η μαμά της μικρής Μάρτα ξέρει περισσότερα από τη Μάρτα;”
“Ναι παιδί μου. Η μαμά της ξέρει περισσότερα από τη μικρή Μάρτα…”
“Πες μου, μπαμπά, ποιός ήταν ο εφευρέτης του τηλεφώνου;”
Ο πατέρας κοιτάζει τον γιό του με αυτοπεποίθηση και του λέει:
“Ο εφευρέτης του τηλεφώνου, παιδί μου, ήταν ο Αλεξάντερ Γκράχαμ Μπέλ.”
“Και γιατί δεν το ανακάλυψε ο πατέρας του, που ήξερε και περισσότερα;”
Απόσπασμα από το βιβλίο του Χόρχε Μπουκάι ” Ο δρόμος της Αυτοεξάρτησης.“
Και τώρα συνέχισε να χαμογελάς νοερά, και διασκέδασε τον εσωτερικό αυτο-διάλογο σου… Θέλησα να παραθέσω αυτούσιο αυτό το κομμάτι από το εξαιρετικό βιβλίο (κατά την προσωπική μου άποψη) του Χόρχε Μπουκάι, για να αποδώσω επακριβώς το νόημα της ιστορίας αυτής. Προσωπικά, συνηθίζω να λέω στις συνεδρίες μου με τους γονείς, πως γονέας δεν σπούδασε κανείς, κι ακόμα κι αν σπούδαζε, πάλι δεν θα μπορούσε να φτάσει στο να είναι “τέλειος γονιός”. Πολλές φορές, η υπερ-προστατευτικότητα των γονιών προς τα παιδιά τους, φαίνεται να είναι θετική και για τις δύο πλευρές, κατά τα πρώτα χρόνια της ζωής τους, αργότερα όμως, αποτελεί και την πηγή των πρώτων εναντιώσεων εκατέρωθεν, καθώς ο γονέας υποπίπτει σε ένα σημαντικό λάθος. Το λάθος λοιπόν, που κάνουμε όλοι οι γονείς, είναι πως συνειδητά ή υποσυνείδητα, δεν αντιλαμβανόμαστε το γεγονός πως συμπεριφερόμαστε στα παιδιά μας σαν να είναι κομμάτι από εμάς, ή καλύτερα μια προέκταση μας. Και αυτό είναι λάθος απλά και μόνο για το λόγο ότι το παιδί δεν αισθάνεται έτσι. Άλλωστε στην Ελλάδα η εφηβεία ξεκινάει στα δέκα (10) μας χρόνια και δεν τελειώνει παρά μόνο όταν τελειώνει και η ζωή μας….Μην ξεχνάς λοιπόν πως όταν γεννιέται ένα παιδί, δεν είναι μια “λευκή σελίδα”, που εμείς (οι γονείς) θα το “ζωγραφίσουμε” όπως θέλουμε. Είναι μια οντότητα ξεχωριστή από εμάς. Σίγουρα εμείς είμαστε αυτοί που θα του δώσουμε την παλέτα, αλλά ας αφήσουμε το παιδί να διαλέξει ποιά χρώματα είναι αυτά που ταιριάζουν στην δημιουργία της προσωπικότητάς του. Όσο πιο πολλά χρώματα έχει η παλέτα, τόσο περισσότερες οι επιλογές που προσφέρουμε στο παιδί για την γενεσιουργία της προσωπικότητας του. Εξάλλου, οι περισσότεροι από μας γινόμαστε γονείς πολύ πριν πάψουμε να είμαστε παιδιά, όπως λέει και η Mignon McLauglin, και αυτό ίσως να συντελείται, γιατί απλά ποτέ δεν παύουμε να είμαστε παιδιά, θα συμπλήρωνα εμπειρικά με ταπεινοφροσύνη…
