Φίλοι – Χρονογράφημα του Μάξιμου Κωνσταντινίδη

-Νέπε Γιάννε, έλα κάθησε.

-Έρχουμαι Χάμπο. Έρχουμαι. Που αλλού θα πάω; Χάμπο, μήπως να πίνουμε ένα τσίπουρο που πήγε αργά για καφέδες;

-Και δεν πίνουμε Γιάννε; Και ένα και δύο αν θελτς.

-Ορεξάτο σε βλέπω Χάμπο. Πετράκη…δύο τσίπουρα και μεζέ!

-Γιατί όχι Γιάννε; Με τη στενοχώρια δεν κάνουμε τίποτα.

-Δίκιο έχεις Χάμπο. Γιατί, τι είναι η ζωή; Καλή παρέα, να πεις δύο κουβέντες, υγεία και καλή καρδιά!

-Σωστά Γιάννε. Όλα αυτά σωστά! Αλλά είναι και κάτι άλλο που έχει πιο αξία!

-Τι είν’ αυτό Χάμπο που το λησμόνησα;

-Είναι ο φίλος Γιάννε. Ο φίλος είναι!

-Κοίτα να δεις σε τι σφάλμα έπεσα. Πρέπει να με δικάσεις!

-Όχι κι έτσι βρε Γιάννε. Εντάξει, μία παράλειψη είναι.

…….

-Τα τσίπουρα και ο μεζές…

-Να ‘σαι καλά Πετράκη. Γεια μας…

-Γεια μας Χάμπο. Χάμπο, έχεις δίκιο! Ο φίλος είναι πάνω απ’ όλα. Μεγάλη παράλειψη η αξία της φιλίας σου Χάμπο!

-Δε με λες Γιάννε; Τώρα αυτό το λες αλήθεια, ή μήπως επειδή είμαι γω μπροστά;

-Ά, βρε Χάμπο. Πόσα χρόνια είμαστε φίλοι; Θυμάσαι καθόλου;

-Γιάννε, εγώ ήρθα με τους γονείς μου, απ’ το Ριζάρι, καλοκαίρι του 1966. Πρώτη γυμνασίου θα πήγαινα το Σεπτεμβρη του ‘66. Βάλε τώρα…

-Πενήντα τρία χρόνια Χάμπο. Πενήντα τρία χρόνια φίλοι.

-Εσύ κακώς βγήκες στη σύνταξη Γιάννε. Το μυαλό σου δουλεύει ξυράφι ακόμα. Πατ – κιουτ τις κάνεις τις πράξεις.

-Έι, Χάμπο. Κι όμως, τα χρόνια περάσαν!

-Έτσι είναι Γιάννε, όμως αυτό έχει ένα κακό, έχει κι ένα καλό.

-Για πες Χάμπο. Είμαι έτοιμος ν’ ακούσω τη φιλοσοφία σου.

-Το Κάκο είναι πως τα χρόνια πέρασαν και φύγαν και γίναμε εξήντα φεύγα…

-Και το καλό;

-Το καλό είναι πως προλάβαμε να γίναμε εξήντα φεύγα και συνεχίζουμε. Άλλοι έφυγαν νωρίς…

-Να τολμήσω κι εγώ μια φιλοσοφία Χάμπο;

-Το ρωτάς Γιάννε; Εσύ, ο δέσκαλον κι αν έχεις δικαίωμα να φιλοσοφείς.

-Έχει κι άλλο ένα καλό που πέρασαν τα πενήντα τρία χρόνια.

-Ναι ε; Και ποιο είναι αυτό Γιάννε;

-Αυτό είν’ Χάμπο που είμαστε, όλα αυτά τα πενήντα τρία χρόνια, φίλοι!

-Τότε εβίβα!

-Εβίβα!