Σήμερα θα γράφω απλά τις σκέψεις μου, σαν να γράφω στο προσωπικό μου ημερολόγιο. Λίγες ημέρες πριν τις εκλογές, καθώς νιώθω πως έχω ανάγκη να μοιραστώ τους προβληματισμούς μου, τις αγωνίες μου ως νέος άνθρωπος και πολίτης αυτής της κοινωνίας. Τουλάχιστον όταν – και αν – έρθουν δύσκολες ημέρες για την Ελλάδα και την ελληνική κοινωνία, να μπορώ να πω με ασφάλεια πως τουλάχιστον τότε, ερμήνευσα τα γεγονότα που έρχονταν. Αυτό βέβαια δεν έχει καμιά απολύτως ουσία ούτε για εμένα, ούτε και για κανέναν άλλο. Γιατί είτε υπάρχουν πολίτες που τα ερμήνευσαν σωστά, είτε όχι, τα γεγονότα πάλι θα έρθουν. Και θα έρθουν, διότι η πλειοψηφία των πολιτών προφανώς δεν διακρίνει την τεράστια επικινδυνότητα στην οποία βρίσκεται η κοινωνία και η χώρα.
Η ιστορία είναι το μεγαλύτερο «σχολείο» για να ερευνήσει κάποιος την ιδιοσυγκρασία ενός λαού. Γιατί μόνο αυτή δείχνει πως συμπεριφέρθηκε και έπραξε ένας λαός τις πιο κρίσιμες στιγμές, δηλαδή πως είναι πιθανό να πράξει και στο μέλλον. Η αλήθεια είναι πως αν κάποιος παρακολουθήσει έστω και λίγο την νεότερη ελληνική ιστορία, θα παρατηρήσει μια κραυγαλέα πραγματικότητα: Δεν υπάρχει άλλος λαός στην Ευρώπη, που να έχει μεγαλύτερη παράδοση στο να αυτοκαταστρέφεται την πιο κρίσιμη στιγμή. Δυστυχώς, είμαστε πρώτοι και καλύτεροι! Επιγραμματικά, να θυμίσω πως η Ελληνική Επανάσταση κινδύνεψε να τελειώσει «πριν την ώρα της», όταν μετά τις αρχικές επιτυχίες στο πεδίο της μάχης, άρχισαν και οι συγκρούσεις μεταξύ των ελλήνων οπλαρχηγών. Αποτέλεσμα αυτού ήταν ο Ιμπραήμ να σαρώσει την Πελοπόννησο και αν δεν επενέβαιναν οι ξένες δυνάμεις, πιθανώς σήμερα όλοι θα μιλάγαμε τουρκικά. Η ίδια ακριβώς ιστορία – με τραγικότερη κατάληξη – συνέβει και στην Μικρασιατική καταστροφή. Κατά την πιο κρίσιμη φάση που ο ελληνικός στρατός χρειαζόταν υποστήριξη στην Ανατολία, ο εθνικός διχασμός μεταξύ Βενιζελικών και Βασιλικών οδήγησε στην πτώση του Βενιζέλου, την πλήρη εγκατάλειψη του ελληνικού στρατεύματος στην «μοίρα του» και την τελική απώλεια της Μικράς Ασίας, με σχεδόν 1 εκ Έλληνες νεκρούς και 1,5 εκατομμύριο πρόσφυγες. Συνεχίζοντας πιο πρόσφατα, έχουμε τον Ελληνικό Eμφύλιο. Την περίοδο που οι ευρωπαϊκές χώρες προσπαθούσαν να ανακάμψουν από τις καταστροφές του ΄Β Παγκοσμίου Πολέμου, οι Έλληνες ενεπλάκησαν σε έναν 5ετή απίστευτης αγριότητας εμφύλιο πόλεμο που στοίχισε την ζωή σε 155 χιλιάδες ανθρώπους και καταδίκασε την Ελλάδα σε μόνιμη υστέρηση, σε σχέση με τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες. Και φτάνοντας πολύ πρόσφατα, ο ερχομός της χούντας και η ακόλουθη πτώση της, έδωσε την ευκαιρία στους Τούρκους να καταλάβουν την μισή Κύπρο, δίνοντας ένα ακόμα μοιραίο πλήγμα στον ελληνισμό.
Η ιστορία μας αποδεικνύει λοιπόν, που εμείς οι νεοέλληνες είμαστε «μάγοι» στην αυτοκαταστροφή μας. Την κάνουμε καλύτερα από τον καθένα και κυρίως σε κρίσιμες περιστάσεις. Οι περιστάσεις είναι κρίσιμες και σήμερα. Για όποιον αντιλαμβάνεται έστω και στοιχειωδώς πως δουλεύουν οι κρατικές οικονομίες και το διεθνές οικονομικό σύστημα, γνωρίζει πολύ καλά σε πόσο δύσκολη θέση βρίσκεται η Ελλάδα και η ελληνική οικονομία. Η Ελλάδα δεν έχει χρήματα να χρηματοδοτήσει το βιοτικό της επίπεδο και να λειτουργήσει. Αυτή είναι η βασική πραγματικότητα και καμιά άλλη. Ούτε έχει, αλλά ούτε και μπορεί να βρει άμεσα από κάποια δική της πηγή. Πρέπει λοιπόν είτε να της δανείζουν, είτε να ρίξει το βιοτικό της επίπεδο σε αυτά που μπορεί να πληρώσει. Δηλαδή σχεδόν στο μηδέν. Και υπάρχει και η τρίτη λύση, που βιώνουμε όλοι τα τελευταία χρόνια. Να ρίξει κατά ένα ποσοστό το βιοτικό της επίπεδο και παράλληλα να δανείζεται από τους ξένους, ώστε να χρηματοδοτήσει το υπόλοιπο ποσοστό. Μέχρι να μπορέσει από μόνη της η χώρα να αναπτυχθεί και να αναπληρώσει μόνη της αυτό το υπόλοιπο ποσοστό. Αυτό ακριβώς συνέβαινε τα τελευταία χρόνια με τα μνημόνια και την Τρόικα.
Βλέποντας πόσο ασόβαρες εξακολουθούν να είναι οι «πολιτικές» απόψεις που ακούγονται τις τελευταίες μέρες, προσωπικά με διακατέχει προβληματισμός και απαισιοδοξία. Φαίνεται πως κάποιοι προκειμένου να έρθουν στην εξουσία, δεν διστάζουν να πουν οποιαδήποτε ανοησία θεωρούν ότι τους ενισχύει δημοσκοπικά. Και επειδή είναι σκόπιμο να επικεντρωθούμε σε αυτόν που κατά πάσα πιθανότητα θα κυβερνήσει, οφείλω να αναφέρω πως οι απόψεις που βγαίνουν από τα στόματα των πολιτικών του ΣΥΡΙΖΑ είναι τουλάχιστον απογοητευτικές – για να μην πω σχεδόν «τρομακτικές». Μόνο τις τελευταίες μέρες άκουσα για «επαναπροσλήψεις» των 9,5 χιλιάδων που απολύθηκαν από το ελληνικό δημόσιο (δηλαδή επαναπρόσληψη και αυτών με τα πλαστά πτυχία), άκουσα για άρνηση πληρωμής από την Ελλάδα των 2 ερχόμενων ομολόγων και βέβαια για διαγραφή μεγάλου μέρους του δημοσίου χρέους (με ποιον τρόπο, ακόμα δεν μας λένε…). Μέχρι και για «εκτύπωση στην Ελλάδα 100 δις ευρώ» άκουσα. Και ενώ κανονικά θα έπρεπε να με πιάσουν τα γέλια, μόνο προβληματισμός και βαθιά ανησυχία για το μέλλον με περιέλουσε. Διότι αυτοί οι άνθρωποι, θα αναλάβουν τα ηνία της χώρας και του λαού σε μια πολύ κρίσιμη και επικίνδυνη φάση. Ο Θεός να βοηθήσει…
