Έφυγε από τη ζωή ο αγαπητός στην κοινωνία του Ανατολικού ο Πανάγος, όπως τον αποκαλούσαν οι κολτεριώτες συγχωριανοί. Που ήταν απόγονος από το ηρωικό σόι των Σπανάκηδων της Κρήτης..
Ένας απλός, αγνός, ευθύς, ειλικρινής και καλόγνωμος χαρακτήρας, που συντρόφευε τους χωριανούς στις χαρές και τις λύπες τους… Ένας ευαίσθητος και συναισθηματικός άνθρωπος από τους τελευταίους εκπροσώπους μιας εποχής, που φεύγει και χάνεται στις μέρες μας….
Όλη του η ζωή συνυφασμένη με το μόχθο, τη βιοπάλη και την κτηνοτροφική πόρευση.
Ο Πανάγος, ο τελευταίος παραδοσιακός κτηνοτρόφος, σ’ όλη του τη ζωή δέθηκε με τα ζωντανά και τη φύση… Τα πρόβατα, τα σκυλιά, το μαντρί, τ’ αγούλια και το βουνό ήταν οι μεγάλες του αγάπες…
Εμείς, μικρά παιδιά τρέχαμε πίσω από το ζωηρό βέλασμα των προβάτων, ανάκατο με το γλυκόηχο κουδούνισματά τους, που διαλαλούσαν τη ζωή και το μόχθο του αιώνιου έλληνα βουκόλου…
Ο Πανάγος, φορέας αυτής της εμπειρίας, ακόμα από την Ιωνική του πατρίδα, το Κόλτερε, ήταν ο καλύτερος βουκόλος του χωριού… Μ’ ένα σφύριγμά του σαλαγούσε το αμέτρητο κοπάδι και μ’ ένα φώναγμα του το κλωθογύριζε κατά πώς έπρεπε.… Κάθε πρόβατο , μ’ έλεγε, πως άκουγε στ’ όνομά του και καθένα ξεχωριστά το γνώριζε με μια ματιά…
Κάθε πρωί και βράδυ ένα μουσικόραμα ήχων διέσχιζε τις γειτονιές του χωριού, πλαισιωμένο με τα σφυρίγματα και τις ιαχές του Πανάγου…
Όλα σταμάτησαν μονομιάς, όταν ο πανδαμάτωρ χρόνος καθήλωσε τον ανυπότακτο τσοπάνη του χωριού στην ανημποριά…. Ο Πανάγος περιέπεσε σε στεναχώρια.. κάθονταν αμίλητος και ξομολογούνταν τον καημό του..
- Από τότε που άφ’κα τα πρόβατα , χάθ’κε ο κόσμος από τα πόδια μ’.. Κοιμάμαι και σκώνομαι με τα πρόβατα μπροστά μ’…!
Τελευταία τον συνάντησα στην βεράντα του σπιτιού του. Κάθονταν δίπλα στη συμβία του, την κυρά Στέλλα και αναπολούσε το παρελθόν: το πήγαινε έλα στο βουνό, στα κρύα νερά του Βερμίου… τις χαρές, τις ευωδιές του θυμαριού, τις φούντες του τσαγιού και τα γλυκοπετάγματα της μπεκάτσας … μιας βουκολικής μέθεξης, που σημάδεψε τη ζωή και τη νιότη του..
Έτσι θα τον θυμόμαστε πάντα. Αγνό, κοινωνικό, μπροστάρη σ’ όλα τα καλέσματα και τα γίγνεσθαι του Ανατολικού….
Ευαίσθητος, συγγενόπιστος, αλληλέγγυος, πατριώτης .. με αμέριστη αγάπη στο σμυρναίικο τραγούδι και το χορό… Δε θα ξεχάσω τα δάκρυα στα μάτια του, όταν αποχαιρέτησε το γηραιό ξάδελφό του, που αναχωρούσε για τη Μελβούρνη της Αυστραλίας…..
Καλό σου ταξίδι ,Πανάγο, στον παράδεισο των άκακων προβάτων … Εκεί, που σε περιμένουν φίλοι και συγγενείς… που τόσο αγάπησες… Εκεί θα βρεις τη στρούγκα σου, που με μεράκι έπλεξες και βίωσες στον μάταιο αυτό κόσμο….
Συλλυπητήρια στην οικογένεια σου και στους συγγενείς σου…
