Σε έναν τόπο που κάποτε κάθε συνοικιακό μαγαζί ήταν πολύβουο μελίσσι από τον κόσμο που μπαινοέβγαινε και ψώνιζε, σήμερα ο αέρας βαραίνει. Όχι από καπνό παραγωγής, μα από την πνιγηρή σιωπή της εγκατάλειψης. Οι εμπορικοί δρόμοι της κεντρικής και δυτικής Μακεδονίας αλλά και όλης της Ελλάδας- δεν ηχούν από το κουδούνισμα της ταμειακής, μα από τον ψίθυρο της αγωνίας.
Σήμερα διαβάζω πως 22 εμπορικοί σύλλογοι της Κεντροδυτικής Μακεδονίας ύψωσαν κραυγή αγωνίας προς τον Πρωθυπουργό. Όχι με συνδικαλιστικά καπελάκια και πανό στους δρόμους, αλλά με την ειλικρίνεια ανθρώπων που μοχθούν και βλέπουν το έδαφος να χάνεται κάτω από τα πόδια τους. Δεν ζητούν ελεημοσύνη, ζητούν όπλα για να παλέψουν. Πριν λίγες μέρες διάβασα την είδηση πως η Ευρώπη -ή μάλλον μερικά κράτη της- θυμήθηκαν ξαφνικά να επιβάλουν έναν δασμό δυο ευρώ στα πακέτα από Κίνα. Καλωσήρθες λογική! Έστω και αργά!
Δεν είναι η Temu και η Shein ο εχθρός. Είναι η αφέλεια ενός πολιτικού συστήματος που ξέχασε τους δικούς του ανθρώπους. Που βλέπει τους μικρούς ως αόρατους και τους μεγάλους ως θεούς.
Η κυβέρνηση, αν θέλει να σώσει ότι απέμεινε από το ελληνικό λιανεμπόριο και τον ελεύθερο επαγγελματία, έχει μπροστά της δρόμο. Δεν είναι μακρύς. Είναι έντιμος. Και περνά από εδώ:
• Επιβολή δασμών σε εξωκοινοτικές αγορές
Γιατί το πακέτο από την Κίνα να έρχεται χωρίς ΦΠΑ, χωρίς τελωνείο, χωρίς κανόνες, ενώ ο Έλληνας έμπορος πληρώνει προκαταβολικά και αναδρομικά; Δεν μιλάω για κλείσιμο συνόρων. Μιλάω για ισονομία. Ότι ισχύει για τον Έλληνα επιχειρηματία, να ισχύει και για το κινέζικο καλάθι του TEMU, του Wish, του Shein ή οποιουδήποτε εξωκοινοτικού επιτηδευματία.
• Μείωση φορολογικών βαρών στους ελεύθερους επαγγελματίες
Το 60-65% φορολόγησης (αν βάλει κάποιος όλους τους φόρους και εισφορές κάτω) είναι διάλυση, όχι συνεισφορά. Η φορολόγηση του επαγγελματία με βάση τον μέσο μισθό ενός μισθωτού, επίσης! Προτείνω:
- Φορολόγηση κατόπιν πραγματικού ελέγχου εισοδημάτων και όχι φανταστικών υπολογισμών.
- Σοβαρή μείωση ή και κατάργηση της προκαταβολής φόρου στις μικρές επιχειρήσεις.
- Οριστικό και άμεσο τέλος του φόρου επιτηδεύματος. Όπως συχνά λέω σε φίλους όταν γίνεται συζήτηση για το θέμα: Φανταστείτε έναν δάσκαλο Δημοτικού σχολείου. Ανοίγει την αυλόπορτα και προχωράει προς το κτίριο. Με το που περνάει την κεντρική πόρτα του σχολικού κτιρίου, βγάζει 2,5 ευρώ κάθε μέρα-κάθε φορά, και τα βάζει σε ένα ειδικό δοχείο που πάνω γράφει “Φόρος για το δικαίωμα να δουλεύω”. Αυτό είναι το τέλος επιτηδεύματος! 2,5 ευρώ φοροαφαίμαξη, κάθε μέρα που ο επαγγελματίας γυρίζει το κλειδί στην πόρτα του μαγαζιού του.
- Φορολογική επιβράβευση των συνεπών.
• Ψηφιακή ενίσχυση της μικρομεσαίας επιχείρησης
Να ανταγωνιστεί ο ψιλικατζής της Πτολεμαΐδας τη Shein; Ναι, αν του δώσουμε το e-shop, την τεχνογνωσία και ένα κουμπί να στέλνει προϊόντα του στην υπόλοιπη Ελλάδα. Προτείνω:
- 100% επιδότηση για ψηφιακά καταστήματα, χωρίς τους “δύσκαμπτους” όρους του ΕΣΠΑ
- Δημιουργία κρατικής πλατφόρμας marketplace για προϊόντα Ελληνικών επιχειρήσεων (εδώ ο Εμπορικός σύλλογος Πτολεμαΐδας και το ΕΒΕ πρωτοστατούν με το https://panefkolo.gr/ )
- Εκπαιδευτικά προγράμματα ψηφιακού μετασχηματισμού σε κάθε ΕΒΕ. Δυστυχώς ή ευτυχώς πρέπει ο κάθε επιχειρηματίας να αντιληφθεί πως το ηλεκτρονικό εμπόριο είναι μονόδρομος για την επιβίωση των επιχειρήσεων. Ειδικά των μικρών. Ειδικά της επαρχίας. (Ευτυχώς και εδώ το δικό μας επιμελητήριο έχει βγει μπροστά με πρωτοπόρες δράσεις)
- Λύση στο “πρόβλημα” των μεσαζόντων ηλεκτρονικών πλατφορμών σύγκρισης προϊόντων που χρεώνουν υπέρογκα ποσά ή ποσοστά για να βρίσκεται κάποιος σε αυτές. Σε συζητήσεις μου διαπίστωσα πως ο μικροεπιχειρηματίας έχοντας από την μια σαν συνέταιρο το κράτος (με δυσανάλογη των πραγματικών δυνατοτήτων φορολόγηση) και από την άλλη τις ηλεκτρονικές πλατφόρμες φιλοξενίας, βγαίνει ουσιαστικά με ζημία στις πωλήσεις του μέσω τέτοιων πλατφορμών πολλές φορές. Ειδικά σε είδη με πολύ μικρό περιθώριο κέρδους όπως τα ηλεκτρονικά είδη πάσης φύσεως. Σε είδη με μεγάλο περιθώριο κέρδους, ίσως να μένει κάτι σαν κέρδος. Δεν είναι τυχαίο πως οι τεράστιες αλυσίδες ηλεκτρονικών ειδών της Ελλάδας ΔΕΝ βρίσκονται σε τέτοια marketplace, αλλά προωθούν μόνο τα δικά τους ηλεκτρονικά καταστήματα μέσω άλλων καναλιών διαφήμισης.
• Ρύθμιση χρεών με όρους βιωσιμότητας
Η αγορά δεν χρειάζεται κι άλλες δόσεις, αλλά καθαρές λύσεις. Το να υποβαθμίζονται περιοχές της χώρας (βλέπε απολιγνιτοποίηση) και από την άλλη το κράτος να ζητάει από τους επιχειρηματίες να πληρώσουν όσα και όπως πλήρωναν πριν (που είχαν διπλάσιο πληθυσμό να καταναλώνει) είναι ο ορισμός της παράνοιας. Οι περιοχές μας έχουν τεράστια μείωση πληθυσμού, τόσο σε επίπεδο πραγματικής απογραφής, όσο -και περισσότερο- σε πραγματικά νούμερα μιας και έφυγαν όλοι όσοι δούλευαν και ζούσαν εδώ, αλλά ήταν απογεγραμμένοι αλλού.
• Πραγματική ενίσχυση του “Buy Greek”
Το “αγοράζω Ελληνικά” πρέπει να πάψει να είναι σύνθημα και να γίνει στρατηγική:
- Δημιουργία ειδικής σήμανσης προϊόντων & υπηρεσιών
- Εκστρατεία ενημέρωσης και προώθησης στα σχολεία και τα ΜΜΕ
- Φορολογικά κίνητρα σε επιχειρήσεις που προμηθεύονται Ελληνικά και που κατασκευάζουν ή μεταποιούν εντός Ελλάδας (ειδικά στην μεθόριο)
Η ελευθερία ενός λαού δεν μετριέται πια με όπλα και σύνορα. Μετριέται με τα κλειδιά καταστημάτων στα χέρια των τοπικών επιχειρηματιών. Όσο υπάρχουν, είμαστε ελεύθεροι. Όταν όλα γίνουν αποθήκες διανομής κινεζικών κουτιών, τότε δεν θα είμαστε απλά καταναλωτές, αλλά σκλάβοι με barcode.
Ώρα είναι η Πολιτεία να ξυπνήσει. Όχι για να μοιράσει ελεημοσύνες (όπως στο παρελθόν), αλλά για να δώσει στον Έλληνα επαγγελματία τα εργαλεία να οικοδομήσει μέλλον.
