Tην Παγκόσμια Ημέρα Εκπαιδευτικών γιόρτασαν μαθητές/τριες και εκπαιδευτικοί του 1ου Δημοτικού Σχολείου Μουρικίου τη Δευτέρα 6 Οκτωβρίου 2025 τιμώντας δύο συνταξιούχους Εκπαιδευτικούς του σχολείου: την Νηπιαγωγό, Ελένη Σαββίδου και τον Δάσκαλο Θεόδωρο Κόλλια!
Η Παγκόσμια Ημέρα Εκπαιδευτικών εορτάζεται κάθε χρόνο στις 5 Οκτωβρίου και καθιερώθηκε από την UNESCO το 1994. Πρόκειται για μια ημέρα αφιερωμένη στον τιμητικό ρόλο που διαδραματίζουν οι εκπαιδευτικοί σε όλο τον κόσμο, στη συμβολή τους στη διαμόρφωση της νεολαίας, αλλά και στην ανάδειξη των συνθηκών και προτύπων του εκπαιδευτικού επαγγέλματος.
Η Παγκόσμια Ημέρα Εκπαιδευτικών στο 1ο Δημοτικό Σχολείο Μουρικίου ξεκίνησε με ένα αφιέρωμα σε πεφωτισμένους δασκάλους από την αρχαιότητα έως τις μέρες μας κάνοντας μια πιο εκτενή αναφορά στην Ιωάννα Κουτσουράδη: τη Ρωμιά καθηγήτρια Φιλοσοφίας που λίγοι Έλληνες γνωρίζουν.
Στη συνέχεια, τη σκυτάλη πήραν η Νηπιαγωγός Ελένη Σαββίδου και ο Δάσκαλος Θεόδωρος Κόλλια ξεδιπλώνοντας αναμνήσεις, χαρές, δύσκολες στιγμές που έζησαν σαν μαθητές αλλά και ως εκπαιδευτικοί ευγνωμονώντας τους δασκάλους τους για τα ψυχικά και πνευματικά εφόδια που τους έδωσαν. Το ενδιαφέρον, η αγάπη και η επιθυμία των δασκάλων για πνευματική προκοπή των μαθητών τους ήταν αυτά που έδωσε φτερά στις ελπίδες και τα όνειρά τους και τους ώθησε να πετάξουν πέρα, από τοίχους, σύνορα και εμπόδια της καθημερινότητας! Με γλαφυρότητα ο κύριος Κόλλιας περιέγραψε τα σχολικά του χρόνια και τις δυσκολίες πρόσβασης και μετάβασης των μαθητών από τα γύρω χωριά στο σχολείο του Εμπορίου. Όταν έβρεχε, το νερό σχημάτιζε ποτάμι που έπρεπε να διασχίσουν φτάνοντας μουσκεμένοι στο σχολείο. Όταν έφταναν στην τάξη μέσα, ο Δάσκαλος τους έβαζε να καθίσουν γύρω από την αναμμένη σόμπα για να στεγνώσουν. Η κυρία Σαββίδου εστίασε στα οφέλη της τεχνολογίας και των Web2 που δεν είχαν στα χρόνια τους και προέτρεψε τους μαθητές να μην κάνουν αλόγιστη χρήση της τεχνολογίας απαριθμώντας στη συνέχεια έναν-έναν τους κινδύνους που ελλοχεύει η ανεξέλεγκτη χρήση του διαδικτύου. Η παρουσία των δύο Εκπαιδευτικών έγινε γέφυρα σύνδεσης του χθες με το σήμερα αλλά οι συμβουλές τους γεφυρώνουν και το μέλλον όπως επιβεβαίωσαν οι ίδιοι οι μαθητές!
Στη συνέχεια οι μαθητές αφού έκαναν τις ερωτήσεις που ήθελαν στους δύο Δασκάλους απήγγειλαν το ποίημα του Κωστή Παλαμά:
Στον ∆άσκαλο
Σµίλεψε πάλι, δάσκαλε, ψυχές!
Κι ότι σ’ απόµεινε ακόµη στη ζωή σου,
Μην τ’ αρνηθείς! Θυσίασέ το ως τη στερνή πνοή σου!
Χτισ’ το παλάτι, δάσκαλε σοφέ!
Κι αν λίγη δύναµη µεσ’ το κορµί σου µένει,
Μην κουρασθείς. Είν’ η ψυχή σου ατσαλωµένη.
Θέµελα βάλε τώρα πιο βαθειά,
Ο πόλεµος να µη µπορεί να τα γκρεµίσει.
Σκάψε βαθειά. Τι κι’ αν πολλοί σ’ έχουνε λησµονήσει;
Θα θυµηθούνε κάποτε κι αυτοί
Τα βάρη που κρατάς σαν Άτλαντας στην πλάτη,
Υποµονή! Χτίζε, σοφέ, της κοινωνίας το παλάτι
Η ημέρα έκλεισε με χορό και τραγούδι από μαθητές και εκπαιδευτικούς! Ευχαριστούμε θερμά τους δύο εξαίρετους Δασκάλους που ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμά μας και ευχόμαστε να ζήσουν πολλά χρόνια για να μεταλαμπαδεύουν τη γνώση, τις εμπειρίες και την αγάπη τους για το σχολείο σε μαθητές και εκπαιδευτικούς!
Νατάσα Μάγκου
