Ήταν Απρίλης του 1989 όταν ένας νέος Ραδιοφωνικός Σταθμός έκανε την εμφάνισή του στα ερτζιανά του τόπου μας.
Μία ακόμα ‘’ελεύθερη’’ φωνή ήρθε να προστεθεί στο χώρο της ενημέρωσης και της ψυχαγωγίας, που εξέπεμπε στους 99 fm stereo και δημιουργήθηκε από τους πιο ταλαντούχους Πτολεμαϊδιώτες μουσικούς παραγωγούς -δεν αναφέρω ονόματα γιατί μπορεί κάποιον να ξεχάσω – που μαζί με αξιόλογους συμπολίτες μας επιχειρηματίες, έφεραν την ‘’Άνοιξη των ερτζιανών’’ στην πόλη μας.
Για πολλά χρόνια, χωρίς να λείψει ούτε μία μέρα από τη συχνότητά του, ξεπερνώντας κάποιες φορές ανυπέρβλητα προβλήματα, προσέφερε καθημερινά κάλυψη όλων των θεμάτων της τοπικής κοινωνίας και των όμορων Δήμων, σε μία προσπάθεια να ανταποκριθεί στις υψηλές απαιτήσεις του ραδιοφωνικού κοινού.
Οι δημοσιογράφοι του, μεταξύ των οποίων ευτύχησα να είμαι και εγώ, ήταν πάντα στην πρώτη γραμμή καλύπτοντας όλους τους αγώνες των εργαζομένων, των απολυμένων και των συνταξιούχων συμβάλλοντας στην προώθηση και επίλυση πολλών σημαντικών τοπικών προβλημάτων.
Ήταν μία ‘’φωνή’’ για την τοπική κοινωνία και για την Περιφέρεια, χωρίς να την φιμώσει ποτέ κανείς. Πρόλαβε να «ζήσει» τα καλά χρόνια της ελεύθερης ραδιοφωνίας, βάζοντας τη σφραγίδα του στην καθημερινή ενημέρωση του πολίτη διότι παρήγαγε ποιοτικό και μορφωτικό και ψυχαγωγικό πρόγραμμα, με απήχηση στο ευρύ κοινό.
Απ’ το Ελεύθερο Ραδιόφωνο Πτολεμαΐδας, «πέρασαν» κατά καιρούς οι μεγαλύτερες προσωπικότητες από τον πολιτικό, τον επιστημονικό και καλλιτεχνικό χώρο.
Στο τιμόνι του σταθμού τα τελευταία χρόνια, μετά την απώλεια του αείμνηστου «προέδρου» Χρήστου Αθανασίου Τζημάκη, ήταν η «ψυχή» του Ραδιοφώνου ο Θανάσης Τουλουμενίδης, μία από τις πιο χαρακτηριστικές, καθαρές και δημοφιλείς φωνές της πρωινής ραδιοφωνικής ζώνης.
Οι φιλόδοξοι ιδιοκτήτες του οικήματος, οι γονείς του Θανάση Τουλουμενίδη Ζαχαρίας και Αντιγόνη, είχαν πάντα μία ανοιχτή αγκαλιά για όλους εμάς που περάσαμε από τον ιστορικό αυτό ενημερωτικό και ψυχαγωγικό δίαυλο.
Θλίψη και πόνο μου προκάλεσε το άκουσμα του «λουκέτου» του Ε.Ρ.Α.Π., γιατί τίποτα δεν προμήνυε το ξαφνικό τέλος του καθώς δεν ήταν πλέον εφικτή η συνέχιση της λειτουργίας του.
Η αγάπη μου για το Ελεύθερο Ραδιόφωνο Πτολεμαΐδας και τους ανθρώπους του θα είναι για πάντα χαραγμένη στο μυαλό και στην ψυχή μου, διότι αποτέλεσε για μένα το πρώτο μου δημοσιογραφικό «Σχολείο»…
