Οδεύουμε προς το Σεπτέμβριο και ως είθισται θα ξεκινήσει οσονούπω η προεκλογική περίοδος για τις δημοτικές εκλογές του Μαΐου. Στην Εορδαία κάθε άλλο παρά έντονη προβλέπεται να είναι αυτή η περίοδος.
Η Εορδαία συνεχίζει να κάνει εκλογές με παραδοσιακούς τρόπους. Παλιοί αυτοδιοικητικοί μαζί με τα μεγάλα “σόγια” και τους σκληροπυρηνικούς εκπρόσωπους των χωριών (πρώην καποδιστριακών Δήμων), μετράνε τις δυναμικότητες ανθρώπων που μπορούν να εκλέξουν, και σαράντα μέρες πριν τις εκλογές μας το ανακοινώνουν. Καμία ζύμωση, κανένας προγραμματικός διάλογος, καμία προγραμματική συμφωνία. Κερασάκι στην τούρτα, τα περιβόητα “χρίσματα”, τα οποία δίνονται από τα κόμματα στους “ημέτερους” χωρίς να έχει γίνει έρευνα καταλληλότητας των υποψηφίων. Δεν με ενοχλεί το ότι είναι “ημέτεροι”, με ενοχλεί η επιλογή τους με αποκλειστικό κριτήριο τις φιλίες τους και όχι την αποτελεσματικότητα τους.
Ακούω εδώ και μια δεκαετία την εξής κοινοτυπία: “Η επόμενη θητεία θα είναι η πιο κρίσιμη για την Εορδαία”. Μια φράση που πολλοί την είπαν, δεν την πίστεψε κανείς, και κανείς δεν ανέπτυξε δραστηριότητα ανάλογη με την “κρισιμότητα” της. Ούτε καν τώρα, που έχουμε αρχίσει να βιώνουμε έντονα τις συνέπειες της αποβιομηχάνισης, δεν έχει εμφανιστεί κάτι ελπιδοφόρο στον ορίζοντα.
Οι υπό διερεύνηση υποψηφιότητες που ακούγονται στα πηγαδάκια έχουν χαρακτηριστικά που σαφώς παραπέμπουν στο χθες. Έχουν υποχρεώσεις, έχουν εκκρεμότητες, έχουν δεσμεύσεις, έχουν ένα κάρο ημιτελή έργα που λιμνάζουν να παραδώσουν. Άλλωστε, η παραγωγικότητα τους δεν είναι και για βραβείο. Αν ήταν για βραβείο, δεν θα ήμασταν εδώ που είμαστε.
Δεν έχει αναδειχθεί η επόμενη γενιά αυτοδιοικητικών που θα βγουν μπροστά, και με τεχνοκρατική αντίληψη και υποστήριξη θα ενεργοποιήσουν τις υπηρεσίες του Δήμου, θα εισαγάγουν τεχνογνωσία και θα αναπτύξουν απτό πλάνο για τη μετάβαση στην μεταλιγνιτική περίοδο. Οι νέοι άνθρωποι (επιστήμονες, μηχανικοί, γιατροί κ.α.) που επέστρεψαν στην πόλη περιμένουν να εμφανιστεί το καινούριο. «Δεν γίνεται να μην υπάρχει», λένε κάποιοι. Το σίγουρο είναι, πως – αν υπάρχει – αυτό το «καινούριο» πρέπει να βρεθεί άμεσα, καθώς εκατοντάδες νέοι επιστήμονες είναι έτοιμοι να εγκαταλείψουν για άλλη μια φορά τον τόπο τους, και αυτή τη φορά οριστικά. Συν τοις άλλοις, αν έρθουν τα Χριστούγεννα χωρίς να έχει εκδηλωθεί κάτι το ουσιαστικά διαφορετικό μέχρι τότε, θα αποφασίσουν οι ίδιοι το Πάσχα άλλη μια φορά για εμάς, χωρίς εμάς.
