Το φινάλε της σεζόν στη Γ’ Εθνική άφησε ανάμεικτα συναισθήματα στο Νομό Κοζάνης. Από τη μία ο Εορδαϊκός, που πήρε αυτό που άξιζε. Από την άλλη η Κοζάνη, που αποχαιρέτησε την κατηγορία, πέφτοντας όμως με αξιοπρέπεια.
Ο Εορδαϊκός πέτυχε τον στόχο της παραμονής, επιβεβαιώνοντας πως στο τέλος η ποδοσφαιρική δικαιοσύνη –έστω και δύσκολα– αποδίδεται. Η νίκη επί της ΑΕ Ευόσμου και η αγχωτική επιβεβαίωση την τελευταία αγωνιστική δεν ήταν απλώς αποτέλεσμα στιγμής, αλλά το επιστέγασμα μιας χρονιάς όπου η ομάδα έδειξε ότι μπορούσε κάτι καλύτερο από τα πλέι άουτ.
Και πράγματι ο Εορδαϊκός θα μπορούσε και ψηλότερα. Δύο χαμένοι βαθμοί στο 90+ με τον Αστέρα Καρδίτσας, άλλοι δύο στο φινάλε με την ΑΕ Αλεξάνδρειας. Τέσσερις βαθμοί που κόστισαν την είσοδο στα πλέι οφ για μόλις έναν. Ατυχία; Ναι. Αλλά και έλλειψη συγκέντρωσης. Και ίσως το τίμημα μιας νεανικής ομάδας που δεν είχε τη διαχείριση στα κρίσιμα λεπτά.
Όπως και να έχει, ο Εορδαϊκός άξιζε να μείνει. Και έμεινε.
Το ερώτημα όμως ξεκινά τώρα. Γιατί η παραμονή δεν είναι επιτυχία αν δεν έχει συνέχεια. Και η συνέχεια απαιτεί κάτι που χρόνια τώρα λείπει: στήριξη. Πραγματική, όχι θεωρητική.
Η Γ’ Εθνική είναι μια κατηγορία εγκαταλελειμμένη. Χωρίς πόρους, χωρίς πλάνο, χωρίς ουσιαστική ενίσχυση. Οι διοικήσεις καλούνται κάθε χρόνο να καλύψουν τεράστια κενά από την τσέπη τους. Αυτό δεν είναι μοντέλο λειτουργίας – είναι επιβίωση.
Και εδώ μπαίνει και ο κόσμος. Δικαιολογημένα απαιτητικός, συχνά επικριτικός. Όμως χωρίς παρουσία στο γήπεδο και χωρίς ουσιαστική στήριξη, το οικοδόμημα δεν στέκεται. Δεν γίνεται μια ομάδα να στηρίζεται σε λίγους. Δεν βγαίνει.
Αν ο Εορδαϊκός θέλει να κάνει το βήμα παραπάνω, χρειάζεται συστράτευση. Αλλιώς, απλώς θα παλεύει κάθε χρόνο για τα ίδια.
Στον αντίποδα, η Κοζάνη πλήρωσε μια πορεία χωρίς βάθος. Ο υποβιβασμός της δεν ήταν «ατύχημα της στιγμής», αλλά το αποτέλεσμα μιας συνολικής εικόνας.
Η άνοδος και η παρουσία στη Super League 2 έδωσαν χαρά και προοπτική. Όμως αυτή η προοπτική δεν κεφαλαιοποιήθηκε. Δεν υπήρξε επένδυση σε υποδομές, σε ανάπτυξη, σε κάτι που να δημιουργεί διάρκεια.
Η επόμενη μέρα βασίστηκε κυρίως σε ανθρώπους με διάθεση και αγάπη. Και αξίζουν συγχαρητήρια. Αλλά στο σύγχρονο ποδόσφαιρο, αυτό δεν αρκεί. Ο εθελοντισμός έχει όρια. Και όταν αυτά ξεπεραστούν, έρχεται η πτώση.
Η Κοζάνη τώρα βρίσκεται σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι. Ή θα χτίσει από την αρχή, με σχέδιο και βάσεις, ή θα εγκλωβιστεί σε μια κατάσταση αβεβαιότητας. Η επιστροφή δεν είναι εύκολη υπόθεση αλλά είναι εφικτή, αν γίνει σωστά.
Το συμπέρασμα είναι κοινό και για τις δύο ομάδες: χωρίς οργάνωση, χωρίς οικονομική στήριξη και χωρίς συμμετοχή της τοπικής κοινωνίας, δεν υπάρχει προοπτική.
Και κάπου εδώ, έρχεται και η Καστοριά να δώσει μια νότα αισιοδοξίας, επιστρέφοντας στη Γ’ Εθνική και υπενθυμίζοντας πως το ποδόσφαιρο της Δυτικής Μακεδονίας έχει ακόμα σφυγμό.
Το θέμα είναι αν θα τον αξιοποιήσει.
