-Ηλίου φαεινότερων και ουδόλως κρυπτόμενη υπό τον εαρινό ήλιο, η σταθερή και συνεχώς αυξανόμενη επιθετική στάση και συμπεριφορά της Τουρκίας προς την χώρα μας. Αναζητά, το *ατυχές συμβάν* με αγωνία.
Απλά, επιδιώκει να το χρεωθούμε εμείς, για λόγους ευνόητους. Γι΄ αυτό και έντονα προκλητική και ενίοτε προσβλητική. Όμως, παντού υπάρχουν όρια! Ακόμη και στις εθνικές αντοχές!
-Φυσικά, εμείς θα πρέπει με ψυχραιμία και σύνεση να αντιδράσουμε και όχι με ανόητο ανταγωνιστικό εγωισμό. Πρόσφατες κυβερνητικές δηλώσεις, τα περί *σουλτάνου* από τον κυβερνητικό εκπρόσωπο και το *αν τολμάν..* από τα χείλη του ΥΕΘΑ, μάλλον ήταν ατυχείς. Ορισμένες φορές, λες περισσότερα και πιο ουσιαστικά, με την σιωπή.
-Ποια είναι όμως η γείτονα χώρα μας; Όλοι την ξέρουμε, μα λίγοι την γνωρίζουμε και ακόμη λιγότεροι είμαστε κοινωνοί των ενδότερων πραγματικών της προβλημάτων.
-Κατ΄ αρχήν, είναι μια χώρα με ένα μωσαϊκό φυλών, για πάνω από 70 τον αριθμό μιλούν οι περισσότεροι διεθνολόγοι και κάποιοι μεγαλώνουν ακόμη περισσότερο τον αριθμό αυτόν. Συνεπώς, η πολύμορφη φυλετική ανομοιομορφία του ανθρώπινου δυναμικού της, είναι ένα αρνητικό στοιχείο σε κάθε διάσταση μελέτης.
-Σαν δεύτερο στοιχείο, θα έλεγα την μεγάλη οικονομική διαφορά μεταξύ των πάμπτωχων κατοίκων των αγροτικών καθαρά περιοχών στην βαθιά ανατολική πλευρά της χώρας σε αντιδιαστολή με εκείνων των προκλητικά ευπόρων, που κατοικούν στον άξονα Κωνσταντινούπολη – Σμύρνη (Μικρασιατικά παράλια). Στην ευρωπαϊκή δηλαδή πλευρά και στην τουριστική αποκλειστικά Τουρκία κατά μήκος της αιγαιακής ακτογραμμής της.
-Εκτός από την προαναφερθείσα οικονομική ψαλίδα μεταξύ των κατοίκων της ανατολικής και δυτικής Τουρκίας, υφίστανται και άλλες, όπως, μορφωτικού επιπέδου, πνευματικής διάστασης, διαφορά κουλτούρας, πολιτισμική, εργασιακή, κοινωνική, δυνατότητας και ικανότητας αντίληψης και ερμηνείας καταστάσεων και αποδοχής θεμάτων ιδιαίτερα εθνικού ενδιαφέροντος, οι μεν στην βαθιά ανατολική Τουρκία συνιστούν μια ‘μάζα ανθρώπων’ που εύκολα μετατρέπεται σε ‘όχλο’, επειδή προσδοκούν κατά κανόνα από το κράτος, οι δε στην δυτική και εξευρωπαϊσμένη Τουρκία, συνιστούν ένα ‘πλήθος’, που αξιώνει πιστευτά στην λογική επιχειρήματα και όχι εθνικιστικά μηνύματα, επειδή ακριβώς στηρίζουν την ευπορία τους, κύρια στον τουρισμό και στις σχέσεις και στις συναλλαγές τους με την Ευρώπη.
-Δεν πρέπει επίσης να παραβλέψουμε και την παράμετρο της ζήλιας, του φθόνου ή της μοχθηρία του στερούντος έναντι του κατέχοντος, αντίθεση και στοιχείο που γεννάται μεταξύ των πολιτών και γεννά ισχυρές αντιπαλότητες και αρνητικές αιτιάσεις για την αναγκαιότητα ενός πολέμου και την συμμετοχή του πολίτη σε αυτόν με το ερώτημα, ”υπέρ τίνος συμφέροντος και για ποιόν εξυπηρετούμενο σκοπό να πολεμήσω;”
-Ένα άλλο στοιχείο, ειδικά ετούτη την περίοδο, θα έλεγα την οικονομική κατάσταση της χώρας αυτής. Παρότι, η τουρκική οικονομία είναι αρκετά ισχυρή και αναμφίβολα πολύμορφη για μια περιφερειακή, δύναμη, πέραν των ήδη γνωστών οικονομικών προβλημάτων της, μετά την εισβολή στην Συρία, η τουρκική λίρα, έχει σχεδόν καταρρεύσει έναντι των ισχυρών εμπορικών νομισμάτων της διεθνούς αγοράς, με ανάλογες επιπτώσεις στην οικονομία της. Η όποια επικαλούμενη με κομπορρημοσύνη βιομηχανική ή άλλη αυτοτέλεια της Τουρκίας, σαφώς δεν ευσταθεί, καθώς οι οικονομίες των χωρών, είναι πια στενά και άμεσα αλληλοεξαρτώμενες μεταξύ τους. Είναι *συγκοινωνούντα δοχεία*!
-Άξιο λόγου και μελέτης, είναι και η πολιτική κατάσταση στην χώρα. Μετά την αδικαιολόγητη σύλληψη και άδικη φυλάκιση μεγάλου ανθρώπινου δυναμικού στελεχών των βασικών θεσμών του κράτους και δομών της χώρας, αλλά και η δικαιολογημένα έντονη δυσφορία του απλού λαού, του πτωχού λαού, του εκτός των πραγμάτων λαού, του παραμελημένου από τον *Ερντογάν Αγά* λαού, η χώρα, θα έλεγα ότι παραπαίει. Η σκληρή και αυστηρή αστυνόμευση, λογικό να προκαλεί και προκαλεί αντιδράσεις, που
σε κάθε ευκαιρία, ισχυρά ή χλιαρά, εκδηλώνονται. Άλλωστε, ο πρώτος και μεγάλος αντίπαλος του Ερντογάν, είναι ο από τον ίδιο ηγέτη του, ο καταδυναστευμένος του λαός.
-Φυσικά, στα βάθη της ανατολικής Τουρκίας, ισχυρός και μόνιμος αρνητικός παράγοντας, που δεν μπορεί να αγνοηθεί ή να υποτιμηθεί, είναι οι Κούρδοι. Ένας λαός, που κατοικεί σε εδάφη 3 κυρίως κρατών και αγωνίζεται να στήσει την δική του ελεύθερη πατρίδα. Μπορεί να είναι πολιτιγραφημένοι ως Τούρκοι πολίτες, όμως μόνο έτσι δεν νοιώθουν και καθόλου Τούρκοι δεν αισθάνονται.
-Η αποδυνάμωση των Ενόπλων Δυνάμεων της Τουρκίας, κύρια από έμπειρα μόνιμα στελέχη, είναι ένα άλλος σημαντικός παράγοντας. Όσα οπλικά συστήματα και να έχει, αποδυναμώνεται η ‘μαχητική ισχύς’ τους, εφόσον λείπουν ή δεν είναι σε επάρκεια, τα ηγετικά στελέχη διοίκησής των.
-Οι πρόσφατες επιθετικές ενέργειες της Τουρκίας σε εδάφη της Συρίας, στο Αφρίν, νομίζω πως αβίαστα απέδειξαν του λόγου το αληθές. Ο στατιωτικός δήθεν περίπατος, έγινε Γολγοθάς θανάτου. Εκατοντάδες τα φέρετρα και η εξόδιος ακολουθία των νεκρών, οι εθνικιστικές ιαχές του ισλαμιστή Ερντογάν!
-Επιπλέον, το ενδεχόμενο να συνεχίσει τις επιθετικές επιχειρήσεις προς ανατολάς, ακόμη και μέσα σε εδάφη του Ιράκ, θέτει το νοτιοανατολικό της υπογάστριο σε συνεχή και έντονο εθνικό κίνδυνο, πράγμα που την υποχρεώνει να διατηρεί στην περιοχή ικανές δυνάμεις σε μόνιμη στρατιωτική επαγρύπνηση και εγρήγορση. Άναψε φωτιές σε μια εύφλεκτη από την φύση της περιοχή και τώρα είναι υποχρεωμένη να τηρεί για την ασφάλεια της, δυνάμεις πυρόσβεσης. Συνεπώς, δεσμεύει υποχρεωτικά ισχυρές στρατιωτικές δυνάμεις, έστω καθηλωμένες και σε προσωρινή επιχειρησιακή αδράνεια, αλλά πάντα σε πολεμική ετοιμότητα!
-Η όποια επιθετική της ενέργεια στο Αιγαίο και κατά ελληνικού νησιωτικού εδάφους, συνιστά άνοιγμα ενός νέου πολεμικού μετώπου, σε τεράστια απόσταση από το ήδη θερμό στην περιοχή Συρίας – Ιράκ. Τούτο σημαίνει, διάθεση νέων νωπών δυνάμεων στα δυτικά της χώρας, με ότι αρνητικό αυτό ήθελε σημαίνει. Φυσικά, η Στρατιά Αιγαίου στην Σμύρνη,
είναι μια αρκετά ισχυρή στρατιωτική παρουσία που δεν μπορούμε να την αγνοήσουμε ή να την υποτιμήσουμε!
-Η νησιωτική Ελλάδα, σε αντίθεση με το νησιωτικό σύμπλεγμα των τριών νήσων *Ρω – Μεγίστης (Καστελόριζο) –Στρογγύλης*, μας παρέχει σχετικά πλεονεκτήματα. Ο επιτιθέμενος βρίσκεται κάτω υπό συνεχή και άμεσα πυρά από τις γειτονικές νήσους μας. Βρίσκεται εγγύτερα της ηπειρωτικής Ελλάδας και εφόσον απαιτηθεί, πέραν της δυνατότητας μετάγγισης δυνάμεων, πυρομαχικών και μέσων από νησί σε νησί, είναι
δυνατή η ενίσχυσή της όποιας υπό προσβολή νήσου μας και από τον ηπειρωτικό κορμό της χώρας μας.
-Βέβαιον, ότι η όποια θετική για τον επιτιθέμενο έκβαση με πιθανή κατάληψη μέρους του εδάφους της υπό προσβολή νήσου, θα είναι προβληματική στην σταθεροποίηση των επιτιθεμένων δυνάμεων του στο υπό κατάληψη έδαφος και εφόσον δεν επιτευχθεί έγκαιρα η πλήρη κατάληψη της νήσου, ώστε η Τουρκία να βρει γρήγορα διέξοδο προς το Αιγαίο και
περιορισθεί μόνο σε μέρος του προς την Τουρκία ανατολικού εδάφους της ελληνικής νήσου, τότε θα βρεθεί σε ακόμη δυσκολότερη θέση για αυτήν, καθώς θα εγκλωβιστεί στα στενά όρια του καταληφθέντος εδάφους, με συσσωρευμένες στρατιωτικές δυνάμεις.
-Λογικά, στην περίπτωση επιθετικής ενέργειας στο Αιγαίο, θα πρέπει να υπολογίσει πάρα πολύ, τις όποιες επιπτώσεις στον τουρισμό στην κατά μήκος της Μικρασιατικής ακτογραμμής της Τουρκίας, ένας παράγοντας βαρύς στην συνεισφορά του στο ΑΕΠ της Τουρκίας, αλλά και για ξένες οικονομίες, καθώς πολλές μεγάλες ξενοδοχειακές μονάδες, είναι ξένων συμφερόντων. Και πρέπει να το σκεφθεί δυο και τρεις φορές αυτό, ιδιαίτερα στην σημερινή κατάστασή της, καθώς οι επιπτώσεις δεν θα είναι πρόσκαιρες, αλλά μακροχρόνιες!
-Αμφίβολο φυσικά, να περιμένει με σιγουριά, πέραν της διπλωματικής υποστήριξης, από τρίτους (Ρωσία), καθώς τα συμφέροντα των υπερδυνάμεων και της Ε.Ε συγκρούονται στα κύματα του Αιγαίου και οι μεταξύ τους σχέσεις, αλλάζουν πιο γρήγορα από τους μεσογειακούς κυματισμούς. Άλλωστε, η ίδια η Τουρκία σε όλους τους πολέμους του περασμένου αιώνα, υπήρξε η *Επιτήδειος Ουδέτερη χώρα*, μέχρι της στιγμής που η ζυγαριά έδειχνε εμφανώς και σαφώς τους νικητές, στους οποίους πάντα την τελευταία στιγμή προσκολλούσε, προκειμένου να καρπωθεί και η ίδια, επινίκια!
-Τέλος, οι τελευταίες λυκοφιλίες της με την Ρωσία και το Ιράν, οφείλονται στην λογική, *ο εχθρός του εχθρού μου φίλος μου κι ας είναι και εχθρός μου*! Η Ρωσία σήμερα, τα έχει τσουγκρίσει σχεδόν με την μισή Ευρώπη και είναι σε σχετική ψυχρότητα με τις ΗΠΑ. Το Ιράν, ένα καθαρά θεοκρατούμενο ισλαμικό κράτος, που βρίσκεται σε μόνιμη σχεδόν
ρήξη ή σε ψυχρότητα με τους γείτονές του στην στενή και ευρύτερη Μέση Ανατολή και το μόνο που το ενδιαφέρει είναι η διασφάλιση της όδευσης των πετρελαϊκών προϊόντων, προς τις καταναλωτικές κοινωνίες, κύρια της Ευρώπης. Η Τουρκία, πάλι, δεν έχει που την κεφαλή κλείνε, είτε προς τα νότια της είτε προς την Ε.Ε, είτε με τις ΗΠΑ! Είναι ο κακός γείτονας,
για τους περισσότερους.
-Συνεπώς, φιλίες συμφέροντος, όσο το συμφέρον τις επιβάλλει!
Δύσκολη η εθνική μοναξιά, σαν τα συμφέροντα αλλάζουν!
ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ — ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ
Ρουσσάκης Σαρ. Πολυχρόνης
Έλλην το γένος
Πατριώτης κατά το ήθος
Σκεπτόμενος κατά το έθος
