«Γεννήθηκα κωφός. Oύτε άρρωστος ούτε ανάπηρος. Οι γονείς μου ήταν και οι δύο κωφοί, δεν πήγαν ποτέ σχολείο. Γεννήθηκα μέσα στο σπίτι, σε ένα χωριό χωρίς μαγαζιά, χωρίς νοσοκομείο».
Με αυτά τα λόγια περιγράφει τα πρώτα χρόνια της ζωής του ο Αντώνης Κουτσουμάρης στην περιοδική έκδοση του ΑΠΘ «Πολύδρομο». Γεννημένος το 1977 στον Μεσόλογγο, ένα μικρό ορεινό χωριό στην περιοχή Βοΐου Κοζάνης, ζει από τις αρχές της δεκαετίας του 1980 στη Θεσσαλονίκη. Αρίστευσε σε όλες τις βαθμίδες του ειδικού σχολείου κωφών και μεγάλωσε στο οικοτροφείο του Εθνικού Ιδρύματος Κωφών στο Πανόραμα.
Από παιδί ήταν ερωτευμένος με το μπάσκετ. Αγωνίστηκε σε ερασιτεχνική ομάδα κωφών, η οποία συμμετείχε σε πρωτάθλημα ακουόντων. Σήμερα, είναι ο μοναδικός Έλληνας κωφός διεθνής διαιτητής, διαπιστευμένος στη Διεθνή Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης Κωφών (DIBF), έχοντας τρεις συνεχόμενες παρουσίες στους Ολυμπιακούς Αγώνες Κωφών, και φιλοδοξώντας φέτος να σφυρίξει σε Ολυμπιακούς για τέταρτη φορά. Παράλληλα, συνεχίζει να διαιτητεύει στα τοπικά πρωταθλήματα της Θεσσαλονίκης.
«Παντρεύτηκα την πορτοκαλί μπάλα»
Τον Οκτώβριο του 1999, ο Αντώνης παρακολουθούσε το πρώτο του σεμινάριο διαιτησίας στο Παλαί Ντε Σπορ. Αρχικά δυσκολεύτηκε, καθώς οι εκπαιδευτές δεν μιλούσαν τη νοηματική. Όταν τους ενημέρωσε ότι είναι κωφός, τα μαθήματα προσαρμόστηκαν, αξιοποιώντας περισσότερο βίντεο και διαφάνειες αντί για προφορική διδασκαλία.
«Με βοήθησαν πολύ οι συμμαθητές και οι εκπαιδευτές μου. Το μόνο που μου είπαν ήταν ότι οι εξετάσεις θα είναι ίδιες για όλους. Δεν είχα κανένα πρόβλημα με αυτό» θυμάται.
Εξηγώντας την απόφασή του να γίνει διαιτητής μπάσκετ, ο Αντώνης λέει:
«Από τα δέκα μου χρόνια έπαιζα σε ομάδα. Αγαπώ το μπάσκετ. Στα 22 μου αποφάσισα να ασχοληθώ με τη διαιτησία. Όπως λέω συχνά, “παντρεύτηκα” την πορτοκαλί μπάλα και γεννήθηκα με μια σφυρίχτρα».
Το 2004 πήρε το δίπλωμά του και έγινε ο πρώτος κωφός Έλληνας διαιτητής μπάσκετ. Σφυρίζοντας αγώνες Γ’ Εθνικής έως το 2011, έφτασε να διευθύνει και στη Β’ Εθνική, ενώ παράλληλα ξεκίνησε και τη διεθνή του καριέρα σε διοργανώσεις κωφών. Το 2013 αποφάσισε να αποχωρήσει από τις εθνικές κατηγορίες.
«Τρία καρπούζια στην ίδια μασχάλη δεν χωράνε. Έχω τις επαγγελματικές μου υποχρεώσεις, τις διεθνείς διοργανώσεις και τα τοπικά πρωταθλήματα» εξηγεί ο Αντώνης, ο οποίος εργάζεται στη φοιτητική λέσχη του ΑΠΘ.
«Κόσμημα για την ελληνική διαιτησία»
Ο Σάββας Λόρτος, πρώην διεθνής διαιτητής και επί σειρά ετών πρόεδρος της Ένωσης Καλαθοσφαιρικών Σωματείων Θεσσαλονίκης (ΕΚΑΣΘ), ήταν ένας από τους πρώτους δασκάλους του Αντώνη.
«Διάβαζε ασταμάτητα και ενημερωνόταν συνεχώς για τους κανονισμούς, ήταν πολύ επιμελής. Ευτυχώς εκείνη την εποχή είχαμε αρχίσει να χρησιμοποιούμε τα κινητά, τα οποία με διευκόλυναν να επικοινωνώ μαζί του μέσω γραπτών μηνυμάτων. Η συμμετοχή του στις διεθνείς διοργανώσεις στο υψηλότερο επίπεδο είναι η ανταμοιβή του. Είναι ένα κόσμημα για την ελληνική διαιτησία».
«Στόχος οι Ολυμπιακοί του 2025»
Επόμενος στόχος του Αντώνη είναι να σφυρίξει στους Ολυμπιακούς Αγώνες Κωφών, τον Νοέμβριο του 2025.
«Το όνειρό μου ήταν να γίνω διεθνής διαιτητής σε υψηλού επιπέδου διοργανώσεις και αυτό έγινε πραγματικότητα. Τώρα περιμένω με αγωνία να μάθω αν θα με επιλέξουν για το Τόκιο».
Στην ερώτηση αν τον διευκολύνει στους αγώνες ακουόντων το γεγονός ότι ο ίδιος δεν ακούει τις διαμαρτυρίες στο γήπεδο ή την κερκίδα, απαντά αφοπλιστικά:
«Ναι, νομίζω ότι είναι πλεονέκτημα. Είμαι πιο προσηλωμένος στο παιχνίδι! Θυμάμαι μια φορά, μετά από ένα σφύριγμα, ο συνάδελφός μου άκουσε έναν παίκτη να διαμαρτύρεται, λέγοντας ειρωνικά “ο ένας διαιτητής είναι κουφός και ο άλλος τυφλός”. Μου εξήγησε τι είχε ειπωθεί και αμέσως δώσαμε τεχνική ποινή».
«Δεν θέλω να με θυμάται κανείς μετά το ματς»
Το πρόσωπό του φωτίζεται από ένα πλατύ χαμόγελο όταν αναφέρεται στις προσωπικές του επιτυχίες ως διαιτητής αυτά τα 25 χρόνια.
«Οι καλύτερες στιγμές μου είναι η συμμετοχή μου ως πρώτος διαιτητής στον τελικό ανδρών Λιθουανίας – ΗΠΑ στο Παγκόσμιο Κύπελλο το 2019 στην Πολωνία και στον τελικό γυναικών Ιταλία – ΗΠΑ στους Ολυμπιακούς αγώνες της Βραζιλίας. Αγώνες σε κορυφαίο επίπεδο, μπροστά σε χιλιάδες θεατές».
Όσο για τη συνεργασία του με ακούοντες συναδέλφους και αθλητές, υπογραμμίζει: «Δεν υπάρχει το παραμικρό εμπόδιο όταν λειτουργείς με ομαδικότητα. Αυτό που έμαθα είναι ότι καλός διαιτητής είναι εκείνος που, όταν φεύγει από το γήπεδο, δεν τον θυμάται πια κανείς».
Ο Αντώνης εκφράζει την ευγνωμοσύνη του προς τους συναδέλφους του στο ΑΠΘ.
«Χωρίς τη στήριξή τους, δεν θα μπορούσα να συμμετάσχω σε όλες αυτές τις διοργανώσεις. Ευχαριστώ επίσης τον Σύνδεσμο Διαιτητών Θεσσαλονίκης για τη διαχρονική του στήριξη».
Το δε μήνυμα που θέλει να στείλει είναι απλό: «Όταν θέλεις κάτι πολύ, θα το πετύχεις».
Πηγή: thessalonikeonpolis.gr
