Συγγράφω μία νέα μου Προσευχή -Ύμνο προς την Παναγία μας. Αφετηρία συγγραφής η 1^η Ιανουαρίου 2026. Στόχος και πάλι οι χίλιες (1.000) στροφές. Πρώτα ο Θεός.

 

Πρώτα ο Θεός λέγουμε σήμερα οι νεώτεροι Έλληνες. «Από Θεού άρξασθαι» έλεγον οι αρχαίοι  μας Έλληνες. Πρώτα ο Θεός λοιπόν έλεγαν και οι πρόγονοί μας.

 

Οι Λατίνοι, οι Ρωμαίοι, λάτρεψαν τον αρχαίο πολιτισμό μας,  τον ενστερνίσθηκαν και τον διέδωσαν έτι περαιτέρω. Οι Λατίνοι, οι Ρωμαίοι έλαβαν την εν λόγω ελληνική ρήση : «Από Θεού άρξασθαι» και την απέδωσαν στην λατινική τους γλώσσα ως εξής : «Ab Jobe principium». Η φράσις τούτη σημαίνει ακριβώς το ίδιο.

 

Ο Οράτιος (65π.Χ.- 8 π.Χ.), λατίνος  λυρικός ποιητής, είπε : «Graecia capta ferum victorem cepit» (= Η αιχμάλωτη Ελλάδα αιχμαλώτισε τον άγριο κατακτητή). Τουτέστιν : «Οι Ρωμαίοι κατέκτησαν τους Έλληνες με τα όπλα. Οι Έλληνες κατέκτησαν τους Ρωμαίους με το πνεύμα».

    Και τούτη η Προσευχή  μου –Ύμνος μου  έχει, θα έχει, ίδια χαρακτηριστικά με την προηγούμενη, την φέρουσα τον τίτλο : «Αγνή Παρθένε Δέσποινα, ανθός εί Αειπάρθενε – Μήτερ, σώσον τα τέκνα σου». Η διαφορά είναι  ότι η δεύτερη, η έχουσα τον τίτλο : «Αγνή Παρθένε Δέσποινα εί Μείζων των Αγίων – Θεοτόκε Πανάχραντε» θα αναρτάται  ανά δεκάδα στο διαδίκτυο. Το όλον έργον θα συγγραφεί  και θα ολοκληρωθεί σε βάθος χρόνου.

    Η πρώτη προσευχή – ύμνος είχε ως εφύμνιον – επωδό το : «Μήτερ, σώσον τα τέκνα σου». Η δεύτερη προσευχή – ύμνος έχει ως εφύμνιον – επωδό  το : «Θεοτόκε Πανάχραντε».

 

01. Αγνή Παρθένε Δέσποινα

εί  μείζων των Αγίων,

του κόσμου Βηματάρισσα,

ω Εύοσμον συ Μήλον.

Θεοτόκε Πανάχραντε

(Αγνή :     )

(Δέσποινα : Ικαρία)

(Βηματάρισσα : Άγιον Όρος)

(Μήλον εύοσμον :   )

(Θεοτόκος :   )

(Πανάχραντος και Πανάχρα :

Άνδρος, Μύκονος)

 

2. Δικαίως στεφανούμεθα

αθλούμενοι, Μαρία,

κατά τον λόγον του Θεού,

Ζωής ω Κολυμβήθρα.

Θεοτόκε Πανάχραντε.

(Κολυμβήθρα ζωής :  )

 

3. Ως άρρηκτον κατέχομεν

την Πίστιν τείχος, Θεία,

ως θώρακα την προσευχήν

και ασπίδα την νηστείαν.

Θεοτόκε Πανάχραντε.

(Θεία :    )

 

4. Η καλλιέργεια νοός

εστί, Ηώ, αναγκαία,

ως δια το σώμα η τροφή,

ω συ Καπνικαρέα.

Θεοτόκε Πανάχραντε.

(Ηώ Αγνείας :  )

(Καπνικαρέα : Αθήνα)

 

5. Παντάνασσα, την αρετήν

ακολουθεί η δόξα,

σαν την σκιάν αυτής, Σεμνή,

Γοργόνα, Ελπιδοφόρα.

Θεοτόκε Πανάχραντε.

(Γοργόνα : Σκάλα Σκαμνιάς Λέσβου).

(Ελπιδοφόρα :  )

 

6. Εύπαι, έπεται της αρετής,

Χρυσοπηγή, η δόξα

ωσάν, Αγνή, η σκιή αυτής,

ανύστακτον ω  Όμμα.

Θεοτόκε Πανάχραστε

(Εύπαις :  )

(Χρυσοπηγή :  )

(Όμμα ανύστακτον : )

(σκιή –ής = η σκιά)

(Στα αρχαία : σκιή –ής και

σκιά –ιάς)

 

Ο Κικέρων (106π.Χ.-43 π.Χ.),

ρωμαίος ρήτορας, φιλόσοφος,

συγγραφέας και πολιτικός, έφη :

«Η δόξα ακολουθεί την αρετή

σαν  την σκιά της».

 

7. Οι λίθοι δύο της ημών,

οι ακρογωνιαίοι,

συγχώρησις, μετάνοια,

πίστεως, ω Ανέμη.

Θεοτόκε Πανάχραντε.

(Ανέμη :  Σαμοθράκη )

 

(=Δύο είναι τα θεμέλια της

χριστιανικής μας πίστεως,

η συγχώρηση με την αξία της και

η μετάνοια με το μεγαλείο της).

 

Οι κάτωθι τρεις (3) στροφές,

ήτοι 8, 9, 10, έχουν μεταξύ τους

συνάφεια.

 

8. Δοβρά, «.. αναβαίνομεν εις» τα

«Ιεροσόλυμα …»,  Άμμου,

είπεν ο Ιησούς ημών

Χριστός, ω Αιμιάλου.

Θεοτόκε Πανάχραντε.

(Δοβρά :  Ημαθία)

(Άμμου : Σίφνος)

(Αιμιάλου ή Αιμιαλών : Δημητσάνα)

 

Ο Κύριος έφη :  «Ιδού,

αναβαίνομεν εις

Ιεροσόλυμα……..».

 

9. Οι Μαθηταί του Ιησού,

ω  άσειστον συ Τείχος,

ουδόλως αντελήφθησαν

τι ηννόει ο ίδιος.

Θεοτόκε Πανάχραντε.

(Τείχος :  )

 

10. Διά της φράσεως αυτής

ηννόει ο Χριστός την

Αυτού ανάβασιν προς  το

Εκούσιον Πάθος, Κόρη.

Θεοτόκε Πανάχραντε.

(Κόρη :    )

(Κόρη γαλουχός :  )

 

Οι Μαθητές του Κυρίου δεν

κατανόησαν ούτε  την

προηγούμενη φράση του Κυρίου,

ούτε την εξήγηση  που τους

έδωσε  με την φράση του :

« ……και παραδοθήσεται ο

Υιός του ανθρώπου καθώς

γέγραπται περί αυτού».

 

Η πλήρης φράση του Κυρίου ήτο :

«..Ιδού αναβαίνομεν εις

Ιεροσόλυμα και παραδοθήσεται

ο Υιός του ανθρώπου καθώς

γέγραπται περί αυτού».

Βλέπε Όρθρο Μεγάλης Δευτέρας,

Στιχηρό των Αίνων, ήχος α΄ :

 

Κατά Μάρκον  ι  33-34.

Ο Κύριος είπε εις τους Μαθητές Του :

« ….ότι ιδού αναβαίνομεν εις

Ιεροσόλυμα και ο Υιός του

ανθρώπου παραδοθήσεται τοις

αρχιερεύσι και τοις γραμματεύσι

και κατακρινούσιν αυτού θανάτω

και παραδώσουσιν αυτόν τοις

έθνεσι, και εμπαίξουσιν αυτώ

και μαστιγώσουσιν αυτόν και

εμπτύσουσιν αυτώ και

αποκτενούσιν αυτόν, και τη τρίτη

ημέρα  αναστήσεται».

 

(=Να, ανεβαίνουμε στο Ιεροσόλυμα

και ο Υιός του ανθρώπου θα

παραδοθεί στα χέρια των αρχιερέων

και των γραμματέων. Αυτοί θα τον

κατηγορήσουν με κατηγορίες

που επισύρουν ποινή θανατική,

θα τον παραδώσουν στον όχλο, θα

τον εμπαίξουν, θα τον μαστιγώσουν,

θα τον πτύσουν και θα τον

σταυρώσουν. Όμως αυτός την τρίτη

ημέρα θα αναστηθεί).

 

Ο Χριστός ομιλεί προς τους

Μαθητές του και αναφέρει προς

αυτούς  τον συγκεκριμένο τόπο

(Ιεροσόλυμα) και τον συγκεκριμένο

τρόπο (Τα άγια Πάθη και την

Ανάστασή του), με τον  οποίο θα

εκπληρώσει το εκούσιο, το

ηθελημένο, Άγιον Πάθος Του,

επιδεικνύοντας υπακοή εις το

θέλημα του Θεού Πατρός

Αυτού και ημών.

 

Προσεχώς, στις 5 Απριλίου 2026, θα

έχουμε την  Κυριακή των Βαϊων,

τον ερχομό, την είσοδο του Κυρίου

εις τα Ιεροσόλυμα μετά βαϊων

και κλάδων. Κατά τον Κύριον,

(θα) είναι η ανάβασις Αυτού εις τα

Ιεροσόλυμα, ήτοι η ανάβασις

Αυτού εις το εκούσιον Πάθος.

 

Οι τρεις (3) τελευταίες στροφές του

παρόντος, ήτοι οι 8, 9, 10,  είναι

επίκαιρες. 30-3-2026