-Τότε, που λες, Χάμπο, έκανα ένα πολύ μεγάλο λάθος. Δηλαδή…θες δε το σκέφτηκα καλά, θες δε το υπολόγισα …
-Μα έτσι ακριβώς όπως το λες γίνεται πάντα, Τασούλ. Άαα να κι ο Κάκκος. Έλα, Κάκκο. Κάτσε. Θα πιούμε καφεδάκι;
-Θα πιούμε για.
-Πετράκη, τρεις καφέδες.
-Τι λέγατε, λοιπόν, και σας διέκοψα. Τι είν’ αυτό που πάντα έτσι γίνεται, Χάμπο;
-Το λάθος, Κάκκο! Θες για τον ένα λόγο, θες για τον άλλο, κάποια στιγμή θα κάνεις λάθος. Δε μπορεί να το αποφύγεις.
-Σωστά, Χάμπο. Έτσι κι αλλιώς το λάθος είν’ ανθρώπινο.
-Ακριβώς, Τασούλ, “Άνθρωποι είμαστε και σφάλματα κάνουμε, όλοι σε τούτη τη ζωή”, έτσι λέει ένα παλιό λαϊκό τραγουδάκι.
-Εγώ δε το ξέρω αυτό το τραγούδι, Χάμπο. Δε μου ‘ρχεται ποιο είναι, αλλά, όπως το λέει ο στίχος είναι. Πολύ σωστά το λέει.
-Και ξέρεις κάτι, Τασούλ; Το άλλο το ανθρώπινο, αμέσως μετά το λάθος, ξέρεις ποιο είναι;
-Ποιο, Χάμπο;
-Στάσου λίγο! Εμένα κάπου πάει ο νους μου, Χάμπο.
-Γεια πες, Κάκκο…
-Μολις κανείς την πατάτα, όσο πιο χοντρή ειναι, αμέσως σου ‘ρχεται η σκέψη: “Αχ και να μπορούσα να γύρισα το χρόνο πίσω”.
-Σωστά, Κάκκο. Αυτό ακριβώς. Να γύριζε, λες, ο χρόνος πίσω, για να γλυτώσεις, να μη κάνεις το λάθος. Να μην έχεις συνέπειες. Να το κάνεις αλλιώς…
-Πράγματι, Χάμπο. Κι εγώ, στην περίπτωση που σου ‘πα, έτσι σκέφτηκα αμέσως. Και κάθε φορά το ίδιο σκέφτομαι δηλαδή.
-Ναι φίλε, Γιώργο. Η σκέψη αυτή, κατ’ αρχήν μοιάζει να είναι καλή. Θα μπορούσε, επίσης, να είναι και λυτρωτική! Μόνο που από κάπου μπάζει.
-Μπάζει, έ; Τι εννοείς, Χάμπο;
-Εννοώ, Κάκκο, πως αυτό το σκέφτεσαι αφού έχεις κάνει το λάθος και μετά. Κάνεις το λάθος, πληρώνεις το μάρμαρο και λες: “Αν μπορούσε να γύριζε ο χρόνος πίσω, θα το γλύτωνα”.
-Σωστά!
-Όχι και τοσο, Γιώργο. Γιατί, αν γύριζε ο χρόνος πίσω δε θα γνώριζες ότι έκανες το λάθος που είχε τις συνέπειες που είχε. Κι έτσι, πολύ φοβάμαι πως και πίσω να γύριζε ο χρόνος, πάλι, επειδή είσαι όπως είσαι και πάλι το ίδιο λάθος θα εκανες!
-Λες, Χάμπο;
-Λέω, Κάκκο! Άσε, να και οι καφέδες μας.
-Άιντε, γεια μας…
-Να σου πω μιαν ιδέα που μου ‘ρθε τώρα, Χάμπο.
-Λέγε, Τασούλ.
-Αν ήξερε, πράγματι όμως και με ακρίβεια, κάποιος να δει το φλυτζάνι…πως κάνουν οι θείες που λένε τον τσεσβέ, μόνο τότε θα είχαμε ελπίδα να γλυτώσουμε το λάθος!
-Σωστά, Γιώργο. Θα γλυτώναμε, λοιπόν, πιο σίγουρα το λάθος, όχι αν γύριζε ο χρόνος πίσω, αλλά τ’ αντίθετο. Αν με κάποιο, “μαγικό”, τρόπο μπορούσαμε να δούμε στο μέλλον…
