Μέρες της Μ. Εβδομάδας και τα media γεμάτα με τις πατροπαράδοτες εικόνες ρωμαίων στρατιωτών. Η παρακάτω σκηνή λαμβάνει χώρα σε ρωμαϊκή γαλέρα, όπου ρωμαίος ναύτης δίνει νερό σε διψασμένο σκλάβο-κωπηλάτη. Για την πράξη του όμως αυτή δέχεται την επίπληξη του καπετάνιου-διοικητή της γαλέρας, λέγοντάς του πως το πόσιμο νερό στο πέλαγος είναι πολυτιμότερο από την ζωή του σκλάβου!
«Μα να πεθάνει ο σκλάβος», απορεί ο ναύτης και η απάντηση του αξιωματούχου: «από σκλάβους είναι γεμάτος ο κόσμος!».
Λεία πολέμου οι σκλάβοι «τω καιρώ εκείνω», αλλά μήπως στην εκσυγχρονισμένη εποχή μας δεν υπάρχουν σκλάβοι; Η παγκοσμιοποίηση μέσα από τον οικονομικό πόλεμο δεν αναβιώνει συνθήκες ρωμαϊκής γαλέρας;
Η βιομηχανική επανάσταση «γέννησε» ιδεολογίες όλο ελπίδα για τον φτωχόκοσμο, τον κολίγο που αντικατέστησε τον σκλάβο της γαλέρας, με όλους τους καταφρονημένους να οραματίζονται καλύτερες μέρες! Για να ακολουθήσει η πολλά υποσχόμενη ευρωπαϊκή ενοποίηση με το κοινό νόμισμα, αλλά αντί την γη της επαγγελίας, οδηγούν στην πλήρη απογοήτευση!
Η ήττα των ιδεολογιών και η «τεχνολογία» του απόλυτου ατομικισμού, δημιούργησε τον άνθρωπο φυτό, αποκομμένο από την κοινωνία και την κοινή λογική. Ένα δημιούργημα μοναδικά περίεργο, που λειτουργεί «καλωδιωμένο» μπροστά στον ηλεκτρονικό υπολογιστή και με ένα «κινητό» τηλέφωνο στην παλάμη. Δημιουργούν την ψευδαίσθηση πως έτσι είναι η σύγχρονη κοινωνία και η ψυχική επαφή με τα άλλα όντα!
Η εικονική πραγματικότητα που βιώνει ιδιαίτερα ο σύγχρονος (νέος) άνθρωπος, σκεπάζει τα προβλήματα με ομίχλη. Γύρω όμως «συσσίτια», άνθρωποι (κυρίως νέοι) πολλαπλών αναγκών και προβλημάτων. Κάποιοι διαφημίζουν τις «συσσιτιακές» φιλανθρωπίες, αλλά έτσι λύνονται τα προβλήματα; Υπάρχει προοπτική ελπίδας, όταν το χάσμα εχόντων και μη εχόντων μεγαλώνει και η κοινωνία χάνει την συνοχή της; Όταν η φτωχοποίηση και η ανεργία αναβιώνει συνθήκες ρωμαϊκής γαλέρας;
Για το βιβλίο του «Άνθρωποι και ποντίκια» ο Τζoν Στάιμπεκ, κατηγορήθηκε για αμφίβολο πατριωτισμό, για βλασφημία κ.λπ. Το πρόβλημα όμως ήταν ο καταγγελτικός του λόγος για φαινόμενα που προκαλεί η ανεργία στην κοινωνία, τα προβλήματα των χαμηλών μισθών και ο συνδυασμός του φαινομένου με τον φόβο για το μέλλον!
Τελικά στο μεγάλο αυτό πανηγύρι κατεδάφισης κάθε αξίας, υπάρχει διέξοδος; Ο μεγάλος στοχαστής Γκράμσι είχε πει: «Κοιτάζουμε το πρόσωπο του τέρατος κατάμουτρα, το παλιό που δεν έχει φύγει και το καινούριο που δεν έχει γεννηθεί ακόμα».
Αλήθεια, έχει αλλάξει κάτι από το παλιό; Το πολιτικό σύστημα δεν είναι το ίδιο που υπήρχε πριν 30 χρόνια; Ίδια ονόματα, ανεπάγγελτοι φίλοι και γόνοι, ίδια νοοτροπία, ίδιες πρακτικές, που συνεχίζουν να απαιτούν ανθρωποθυσίες για την μακροημέρευση του Συστήματος και της προσωπικής τους ευημερίας!
Μήπως έχει αλλάξει η νοοτροπία των ψηφοφόρων; Στην πλειοψηφία τους, σύμφωνα πάντα με το «δελτίο καιρού» των τελευταίων εκλογών, μάλλον όχι. Όταν συντηρείται το ίδιο Σύστημα εξουσίας, πώς να φύγει το παλιό και να ξημερώσει άλλη μέρα;
Ίσως όμως κάτι αρχίζει να φαίνεται. Ίσως είναι αυτά τα φτερουγίσματα που αμυδρά ακούγονται, αλλά που οι ανεμοφράχτες του «Συστήματος» με τεχνητούς θορύβους θολώνουν την εικόνα, μέσα από τις πληρωμένες εικόνες των ΜΜΕ. Τυχαίο που τον τελευταίο καιρό όλο και πληθαίνουν οι κρατικές διαφημίσεις σε επιλεγμένες συχνότητες;
Η υποτίμηση της ζωής των Ελλήνων μέσα από χαράτσια, τις μειώσεις μισθών-συντάξεων και την υποβάθμιση της υγείας, καταντά κάθε βασικό ανθρώπινο δικαίωμα είδος πολυτελείας. Μέσα σε αυτό το κλίμα, το πολιτικό σκηνικό μοιάζει με κινούμενη άμμο και μια περίεργη σιγή βασιλεύει στο κοπάδι των ανθρώπων. Ο δε «συνασπισμός της υποταγής» συνεπικουρούμενος από μερίδα των Media, συνεχίζει να βαφτίζει την υποτέλεια αγώνα για το αύριο και την οπισθοδρόμηση, φως στο τούνελ και ανάπτυξη!
Ας δούμε όμως και το φαινόμενο «Ελληνική Δημοκρατία» αν είναι όντως «Ελληνική» και αν ανταποκρίνεται στον προσδιορισμό «Δημοκρατία». Όπως αναφέρει, το νεοφιλελεύθερο «Economist Intelligence unit» του ομίλου ECONOMIST, στην ετήσια έκθεση «Δείκτη Δημοκρατίας», μιλάει για δημοκρατική κατρακύλα στον Ευρωπαϊκό Νότο. Για την Ελλάδα ειδικά αναφέρει την άτακτη δημοκρατική υποχώρηση…Την λιτότητα και την ενίσχυση της κρατικής καταστολής, την κατάργηση κάθε έννοιας εθνικής κυριαρχίας, την ανάδειξη της τρόικας σε ανώτατο πολιτικό όργανο και χαρακτηρίζει (την Ελλάδα), διαβρωμένη δημοκρατία… Επισημαίνει την απώλεια της εμπιστοσύνης των πολιτών προς τους πολιτικούς θεσμούς και την άνοδο του φασισμού, που μετατρέπουν την Δημοκρατία σε κουρελόχαρτο… Μια κολοβή Δημοκρατία με πράξεις νομοθετικού περιεχομένου!
Με τη βούλα του έγκυρου Economist μια Ελλάδα χωρίς δημοκρατία, χωρίς εθνική κυριαρχία και μια χώρα αλυσοδεμένη στους δανειστές. Τι είναι όμως αυτό που κάνει τον κόσμο να μην αντιδρά και να μην ξεσηκώνεται;
Ίσως μας βοηθήσει στο συλλογισμό ο έμπειρος δημοσιογράφος Χρ. Πασαλάρης ( Realnews/28-4-2013): «…Θυμήθηκα την κατοχή. Εμείς οι πεινασμένοι του 1941, μαζεύαμε τότε χόρτα από τα χωράφια και τρώγαμε χαρούπια, αλλά το βράδυ βάφαμε τους τοίχους και καλούσαμε με το χωνί τον κόσμο σε αντίσταση. Τώρα, τι διάβολο συμβαίνει;
Συμβαίνει ότι ο λαός μας, στη συντριπτική του πλειοψηφία είναι έρμαιο του «Συστήματος»…Εδώ και τρία χρόνια η χειραγώγησή του έχει φτάσει σε απίστευτα όρια. Ποιοι τον χειραγωγούν; Οι τρείς συντεταγμένες εξουσίες, κυρίως η εκτελεστική. Με ποια μέσα; Καταρχήν με τα λεγόμενα Media, την 4η εξουσία.
Η συνταγή της εξουσίας με την οποία χειραγωγεί τις μάζες και τις κατευθύνει πώς να συμπεριφέρεται, να ψηφίζει και να χειροκροτεί, είναι συγκεκριμένη.
Η τεχνική της διασκέδασης (άρτον και θέματα με άφθονο Σουλειμάν για να ξεχνάει τα προβλήματα). Άλλος τρόπος είναι να σερβίρει πολύ διογκωμένο το όποιο πρόβλημα και στην συνέχεια να το ψαλιδίζει, να το μαλακώνει, τάχα πως κάνει υποχωρήσεις, παρά τις… δυσκολίες με την τρόικα. Άλλος τρόπος είναι η σαλαμοποίηση στο όποιο οδυνηρό μέτρο, για να καταπίνεται πιο γλυκά. Άλλος τρόπος είναι να απευθύνεται στο συναίσθημα, όχι στην λογική.
Τέλος μια ακόμα πονηρή τεχνική της εξουσίας, είναι να παραλύει το πάθος της εξέγερσης και να το αντικαθιστά με το αίσθημα της ενοχής.
Το «μαζί τα φάγαμε» είναι η πιο αποτελεσματική τεχνική πρόσβασης για κάθε ξεκίνημα εξέγερσης, όπως εκείνο της Πλατείας Συντάγματος…
Φοβούνται κάθε Σκεπτόμενο πολίτη και ιδιαίτερα όταν αυτοί αυξάνονται και πληθύνονται, όσο συνειδητοποιούν ότι χειραγωγούμεθα κατά τρόπο βάναυσο, ανθελληνικό και αντιδημοκρατικό από ένα ξενοκίνητο Σύστημα, πολύ πιο επικίνδυνο από εκείνο της 7/ετίας…».
Διαμαντής Θ.Βαχτσιαβάνος
