Του Ιωάννη Κοσμίδη
ik0252@yahoo.gr
Βρίσκομαι σε μια 48ωρη απόδραση με την ευκαιρία της πρωτοχρονιάς. Βλέπετε το κεκτημένο δικαίωμα του πενθήμερου δεν υπάρχει για τους ελεύθερους επαγγελματίες και η σύζυγος εδώ και 2.5 χρόνια είναι ένας από αυτούς. Οπότε με την πρώτη ευκαιρία φεύγουμε ,πάμε αλλού.Εγώ από την άλλη είμαι ιδιωτικός υπάλληλος με πενθήμερο αλλά …ελευθέρου ωραρίου. Με λίγα λόγια ξέρω πως πρέπει να παράγω αυτό που εισπράττω για να είναι τουλάχιστον βιώσιμη η θέση μου. Είτε προσπαθείς για να πετύχεις αυτό είτε μετά για να το διατηρήσεις. Πάντως βρίσκεσαι σε κίνηση, όπως και να έχει. 13.5 χρόνια εργασιακού βίου με 4 διαφορετικούς εργοδότες .
Αρλαμπουνέζικα όλα αυτά για πολλούς και ιδίως για εργατοπατερούληδες. Ανθρώπους που ποτέ δεν αγχώθηκαν για την γνώμη του προϊσταμένου τους, ποτέ δεν είχαν στόχους για να πετύχουν, δεν βρέθηκαν ποτέ σε θέση απολογούμενου για τα αποτελέσματα της δουλειάς τους και δεν υπήρξε ποτέ στο πίσω μέρος του μυαλού τους η απειροελάχιστη πιθανότητα να απολυθούν και να χρειαστεί να ψάξουν εργασία. Ξέρετε τώρα, αυτά τα παράξενα του ευρωμονόδρομου.
Δεν μετανιώνω που ποτέ δεν επεδίωξα την μόνιμη θεσούλα. Εξοργίζομαι όμως με την παραίτηση, την μιζέρια και την μίρλα των νεοελλήνων.
Απλά πράγματα, πας στην τράπεζα να κάνεις μια κατάθεση. Η ουρά είναι ατελείωτη. Εννοείται πως όλοι είναι ΄βιαστικοί’ και ‘στο τρέξιμο’. Όλες σχεδόν οι τράπεζες έχουν μηχανήματα αυτόματης κατάθεσης σε λογαριασμούς και πληρωμής λογαριασμών. Και όμως ελάχιστοι τα χρησιμοποιούν, κάθονται όρθιοι και περιμένουν με τις ώρες για να πουν μετά μια πονεμένη ιστορία τύπου «άστα, τις προάλλες πήγα στην τράπεζα και περίμενα 3 ώρες στην ουρά για να κάνω την δουλειά μου,κράτος είναι αυτό;» να κουνήσουν όλοι συγκαταβατικά το κεφάλι και να απαντήσουν ‘δεν είμαστε κράτος εμείς’.Αυτό είναι παραίτηση και άρνηση να μάθεις κάτι νέο.
Εδώ που είμαι τώρα πήγα σε 2 ταβέρνες. Καμία από τις 2 δεν μου έφερε απόδειξη παρά εκείνο το φύλλο παραγγελίας δίκην αυτής. Την πρώτη μέρα περίμενα λίγο και αφού δεν είδα προκοπή, ζήτησα να μου φέρουν. Την δεύτερη αποθρασύνθηκα και ζήτησα αμέσως μόλις είδα το παραγγελιόχαρτο. Κεκτημένο δικαίωμα θα μου πείτε έθιξα τώρα. Ο καθένας να πληρώνει όσο λιγότερους φόρους μπορεί. Ας τα βρουν από αυτούς που τα έκλεψαν. Αυτοί οι 300 που κοιμούνται εκεί στη Βουλή ας κάνουν κάτι.
Εργοδότης, μου αφηγούνταν: Έχουμε την επιθεώρηση εργασίας εδώ και πολλά χρόνια κάθε μήνα σχεδόν στο μαγαζί. Κάθε φορά είμαστε απολύτως εντάξει. Ρώτησα τον ελεγκτή μια μέρα «μα αφού κάθε μήνα βλέπετε πως είμαι εντάξει, γιατί έρχεστε συνεχώς;». Απάντηση «για να πάρω τα έξτρα από την υπηρεσία μου πρέπει να συμπληρώσω έναν συγκεκριμένο αριθμό ελέγχων. Αν πάω αλλού που ξέρω πως δεν είναι εντάξει θα μπλέξω με διαδικασίες και έξτρα χρόνο οπότε δεν θα συμπληρώσω τον απαιτούμενο αριθμό για να πάρω την έξτρα αμοιβή μου.» Φστ μπόινγκ!!!! Η κότα έκανε το αυγό ή το αυγό την κότα;
Το θέμα δεν είναι αν είσαι με το μνημόνιο ή το Αντιμνημόνιο (έστω και αν μαλάκωσε τελευταία).Το ερώτημα που όλοι πρέπει να απαντήσουμε είναι αν θέλουμε να γίνουμε δυτικός πολιτισμός ή Μαρόκο.Αν θέλουμε να γίνουμε ένα κράτος που θα κάνει τα απλά και αυτονόητα ή θα γίνουμε, αν δεν είμαστε είδη, εξευγενισμένοι ανατολίτες. Πολύ καλά έκανε η κυβέρνηση μας και μπήκε στο μηχανισμό στήριξης.Είμαι σίγουρος δε πως και η Ν.Δ το ίδιο θα έπραττε,και και πολύ καλώς θα έκανε. Αν θέλει κάποιος να γίνει κάτι άλλο να μας πει,πως, από πού και με ποιόν τρόπο. Όλα τα άλλα είναι λόγια καφενείου. Σε αυτό τον δρόμο ο καθένας από εμάς θα παίξει το ρόλο του. Ίσως το ρόλο του κομπάρσου όμως σκεφτείτε πόσο θα χαλούσε την ταινία ένας κομπάρσος της ταινίας ‘Μέγα Αλέξανδρος’ να φοράει σκέιτμπορντς και αναλογιστείτε την αξία της δικής μας καθημερινής πράξης στο σημερινό γίγνεσθαι.
