Κανείς δεν γεννιέται με το όνειρο να γίνει εξαρτημένος.
Κανείς, όταν είναι παιδί, δεν φαντάζεται ότι μια μέρα θα αναζητά την ευτυχία μέσα σε μια ουσία.
Όλοι γεννιόμαστε με την ίδια ανάγκη: να αγαπήσουμε και να αγαπηθούμε, να νιώσουμε ασφάλεια, να ανήκουμε κάπου, να βρούμε νόημα στη ζωή μας.
Κάπου στην πορεία, όμως, πολλοί άνθρωποι κουβαλούν πληγές που δεν φαίνονται. Πόνους που δεν ειπώθηκαν ποτέ. Φόβους που κρύφτηκαν πίσω από ένα χαμόγελο. Μοναξιά μέσα σε γεμάτα δωμάτια. Κενά που κανείς δεν κατάλαβε.
Και τότε εμφανίζεται η ουσία.
Δεν συστήνεται ποτέ ως εχθρός. Έρχεται σαν φίλος. Σαν λύση. Σου ψιθυρίζει ότι θα σε ηρεμήσει, ότι θα σου πάρει τον πόνο, ότι θα σε κάνει να ξεχάσεις για λίγο. Στην αρχή ίσως το καταφέρνει.
Όμως κάθε φορά που σου χαρίζει λίγα λεπτά ανακούφισης, παίρνει πίσω ένα κομμάτι από την ελευθερία σου.
Σιγά σιγά δεν αποφασίζεις εσύ. Αποφασίζει εκείνη.
Και χωρίς να το καταλάβεις, δεν ζεις πια για τα όνειρα σου.
Ζεις για την επόμενη δόση, για την επόμενη φυγή, για την επόμενη ψευδαίσθηση.
Η μεγαλύτερη μάχη, όμως, δεν είναι απέναντι στην ουσία.
Η μεγαλύτερη μάχη είναι απέναντι σε εκείνη τη φωνή που υπάρχει μέσα στο κεφάλι μας. Εκείνη που στις δύσκολες στιγμές μας λέει ότι δεν αξίζουμε, ότι δεν αντέχουμε άλλο, ότι δεν υπάρχει ελπίδα, ότι δεν μπορούμε να αλλάξουμε.
Αυτή η φωνή υπάρχει σε όλους τους ανθρώπους.
Άλλους τους οδηγεί στην εξάρτηση από ουσίες. Άλλους στο αλκοόλ, στον τζόγο, στην υπερβολική εργασία, στην υπερφαγία,στις τοξικές σχέσεις ή σε οποιαδήποτε άλλη μορφή φυγής.
Γιατί η εξάρτηση δεν ξεκινά από την ουσία.
Ξεκινά από την ανάγκη να ξεφύγεις από κάτι που σε πονάει.
Η πραγματική δύναμη δεν είναι να μην πέσεις ποτέ.
Είναι να βρίσκεις το κουράγιο να σηκώνεσαι κάθε φορά που πέφτεις. Να ζητάς βοήθεια όταν τη χρειάζεσαι. Να αποδέχεσαι ότι δεν μπορείς πάντα μόνος σου. Να συνεχίζεις να πιστεύεις ότι αξίζεις μια καλύτερη ζωή, ακόμα κι όταν όλα μέσα σου λένε το αντίθετο.
Σήμερα δεν τιμούμε μόνο όσους κατάφεραν να απεξαρτηθούν.
Τιμούμε και εκείνους που δίνουν καθημερινά τη μάχη τους.
Εκείνους που έπεσαν και ξανα σηκώθηκαν. Εκείνους που δεν τα παράτησαν. Και θυμόμαστε όσους δεν πρόλαβαν να βρουν τον δρόμο της επιστροφής.
Ας μιλάμε περισσότερο.
Ας ακούμε χωρίς να κρίνουμε
.
Ας απλώνουμε το χέρι πριν να είναι αργά.
Γιατί πίσω από κάθε εξάρτηση υπάρχει ένας άνθρωπος.
Όχι μια ταμπέλα.
Όχι ένας αριθμός.
Όχι ένα στερεότυπο.
Ένας άνθρωπος που κάποτε ήθελε απλώς να σταματήσει να πονάει.
Μην αφήσεις καμία ουσία να σου στερήσει το πολυτιμότερο δώρο που έχεις: τη ζωή.
Η ελευθερία δεν βρίσκεται στην απόδραση. Βρίσκεται στην επιλογή να ζεις, να αγαπάς, να ελπίζεις και να παλεύεις, ακόμα κι όταν η διαδρομή γίνεται δύσκολη.
Στο τέλος της ημέρας, δεν μας ορίζουν οι φόβοι, οι αδυναμίες ή τα λάθη μας.
Μας ορίζουν οι επιλογές μας.
Και κάθε νέα μέρα είναι μια νέα ευκαιρία να επιλέξουμε τη ζωή.
Ιορδάνα Μπαραμπάνη
