Έντεκα χρόνια συμπληρώθηκαν από την ημέρα που ο μικρός Ανδρόνικος, ο Άκης, ξεκίνησε τη δύσκολη μάχη του με τη λευχαιμία. Η μητέρα του, Πόπη Παρασκευά, από την Πτολεμαΐδα, επέστρεψε μέσα από μια συγκλονιστική ανάρτηση στην Κυριακή της 19ης Ιουλίου 2015, περιγράφοντας τις στιγμές αγωνίας από το πρώτο τηλεφώνημα στο νοσοκομείο μέχρι τη μεταφορά του παιδιού στη Θεσσαλονίκη και τη διάγνωση που άλλαξε για πάντα τη ζωή της οικογένειας. «Κάθε φορά που ακούω ασθενοφόρο τρομάζω, φοβάμαι. Θυμάμαι εκείνη την ημέρα. Μια μέρα σαν σήμερα, πριν από έντεκα χρόνια», γράφει στην αρχή του μηνύματός της. Η Πόπη Παρασκευά θυμάται πως όλα κυλούσαν όμορφα, λίγες μόλις ημέρες μετά την επιστροφή του Άκη από την κατασκήνωση. Εκείνη την Κυριακή, όμως, το παιδί τής είπε ότι δεν αισθανόταν καλά. Όταν εμφανίστηκαν σημάδια στο σώμα του, τον μετέφερε στο νοσοκομείο, πιστεύοντας αρχικά ότι επρόκειτο για αλλεργική αντίδραση.
Αναλυτικά η ανάρτηση:
Κάθε φορά που ακούω ασθενοφόρο τρομάζω φοβάμαι ….θυμάμαι εκείνη την ημέρα …Μια μέρα σαν σήμερα ..πριν από έντεκα χρόνια . Όλα ήταν τόσο καλά κυλούσαν τόσο όμορφα ..έιχαν περάσει λίγες μέρες που έχεις έρθει από την κατασκήνωση ..πόσο υπέροχα είχες περάσει ……εκεί σε εκείνη την κατασκήνωση αγάπησες τις τηγανιτές πατάτες …πάντα σου έλεγα είσαι το μοναδικό παιδί που δεν του αρέσουν οι τηγανιτές πατάτες και γελουσες …αγόρι μου σε όλα ήσουν μοναδικός … Ημέρα Κυριακή μου λες μαμά δεν νιώθω καλά ….σου έχω δώσει παυσίπονο ..η ώρα περνά και πάλι παραπονιέσαι ..σε ετοιμάζω και φεύγουμε στο νοσοκομείο βλέπω κάτι σημάδια στο σωματακι σου και σκέφτομαι μάλλον αλλεργία από το παυσίπονο …μόλις φτάνουμε στο νοσοκομείο δείχνω στους γιατρούς τα σημάδια αμέσως σου κάνουν εξετάσεις δεν περνούν δέκα λεπτά ξανά άλλες εξετάσεις ..και μετά ξανά εξετάσεις …δεν πάει το μυαλό μου στο κακό σε μια ώρα με φωνάζει η γιατρός στο γραφείο μια νοσηλεύτρια μένει μαζί σου και πάλι δεν υποψιάζομαι το κακό που θα ακούσω ….. Πρέπει να φύγετε αμέσως στη Θεσσαλονίκη το παιδί δεν είναι καλά ….δεν θυμάμαι τίποτα άλλο ..κλαίω …δεν πρέπει να καταλάβει το παιδί μου λέει η γιατρός …και αμέσως κλείνω το στόμα μου σφιχτά με τα δύο μου χέρια να μην ακούσεις το κλάμα μου ..την κραυγή μου … χτυπάει το τηλέφωνο μου είναι η ξαδέρφη μου δεν μπορώ να μιλήσω ..παίρνει η γιατρός το τηλέφωνο και λέει φεύγουμε για Θεσσαλονίκη η κατάσταση είναι σοβαρή …όσο και να προσπαθώ δεν μπορώ ακόμα και σήμερα να θυμηθώ τι ακριβώς μου έλεγε η γιατρός ….Έχω το αυτοκίνητο σε ποιο νοσοκομείο να πάω……με κοιτά …με το ασθενοφόρο φεύγετε τώρα .. Άκη μου θα πρέπει να πάμε στην Θεσσαλονίκη …γιατί μαμά….γιατί πρέπει να κάνουμε κάτι εξετάσεις που εδώ δεν γίνονται….μπαίνουμε στο ασθενοφόρο…μια ώρα δρόμος και για μένα ήταν ατελείωτος ..είχε αρχίσει να σκοτεινιάζει …μέσα στο ασθενοφόρο εγώ εσύ και η γιατρός που την κοίταζα και με το βλέμμα μου της έλεγα πες μου ότι δεν έχει κάτι σοβαρό …αλλά σιωπή …είχες αρχίσει πάλι να παραπονιέσαι ότι δεν νιώθεις καλά …πόσο μόνη ανήμπορη νιώθω ..σου κρατώ σφιχτά το χέρι ..όλα θα πάνε καλά αγόρι μου μην φοβάσαι …. χτυπάει πάλι το τηλέφωνο μου …είμαι πίσω από το ασθενοφόρο ερχόμαστε μην φοβάσαι ..κοιτά με από το παράθυρο του ασθενοφόρου είμαι εδώ ..έχει σκοτάδι δεν βλέπω …..Άκη μου μην φοβάσαι δεν είμαστε μόνοι μας μην φοβάσαι ….ποτέ στη ζωή μου δεν χρειάστικα κάποιον άνθρωπο όσο εκείνη την ημέρα …φτάνουμε Θεσσαλονίκη τρέχουν όλοι πάνω σου ..δεν με αφήνουν να μπω μέσα …για λίγο δεν χρειάζεται να βάλω τα χέρια μου στο στόμα μου για να μην μα ακούσεις να κλαίω … έρχεται η γιατρός μου λέει είναι κρίσιμο το πρώτο εικοσιτετράωρο το παιδί έχει λευχαιμία ….και πάλι κλείνω το στόμα μου με τα χέρια ακόμα πιο σφιχτά ..ηταν η τελευταία φορά από εκείνη την ημέρα και μετά δεν χρειάστηκε να κλείσω το στόμα μου είχα εκπαίδευση τον εαυτό μου να κλαίει πλέον βουβα…..μπαίνω στο δωμάτιο …είσαι γεμάτος όρους και καλώδια …και πάλι με ρωτάς …μαμά τι έχω ..δεν τους πιστεύω μάλλον έχουν κάνει λάθος …αχ ας είναι λάθος και δεν θα τους θυμώσω καθόλου μόνο να είναι λάθος ..Την άλλη μέρα μας πάνε στο αχεπα ….Βλέπω έξω από την πόρτα γράφει παιδοογκολικο και αριστερά μια άλλη πόρτα παιδιατρική …μάλλον σε λάθος τμήμα μας πήγαν είπα…..αχ ας είναι όλα λάθος και να μας διώξουν …Μπαίνοντας βλέπω γονείς και παιδάκια χωρίς μαλακια ..δεν κοιτάζω κανέναν φοβάμαι …κάτι λέει η μαμά στην άλλη …δεν τους κοιτώ ..μας βάζουν στο δωμάτιο εφτά …τι ειρωνεία πάντα είχα για τυχερό αριθμό το εφτά …εφτά γεννήθηκες εσύ ..εφτά η αδερφή σου …..Και ξανά εξετάσεις γιατροι νοσοκόμες φάρμακα και συνεχώς κάθε δύο ώρες να σε τρυπάνε ….τους λες να σε αφήσουν γιατί πονάς …τους λέω φτάνει αφήστε τον …μαμά πρέπει να μάθει να συνεργάζεται θα σας πάρει πολλούς μήνες οι θεραπείες δεν πρέπει να γκρινιάζει …θα μάθει τους λέω είναι η πρώτη φορά που μπαίνει σε νοσοκομείο είναι τόσο καλό παιδί θα δείτε ..μόνο σας παρακαλώ μην τον πονάτε άλλο .. Πρέπει να κάνετε υπομονή μέχρι να βάλετε το χικμαν …ήταν η σωτηρία μας Μέσα σε λίγες μέρες το μικρό μου παιδάκι είχε αλλάξει ..είχε γίνει τόσο συνεργάσιμος ..σωστό αντράκι ..όλοι τον λάτρεψαν και τον αγάπησαν …έμαθα μετά τι σιγοψυθηριζαν οι άλλες μαμάδες όταν μας πρωτοείδαν …έλεγαν πόσο όμορφο αγόρι είσαι ….Εκεί μέσα έμαθα πολλά πάρα πολλά…μάθαμε όλοι μας ….εκεί γίναμε ένα εσύ και εγώ αχώριστοι …εκεί όμως έγινα και η μαμά από το τηλέφωνο για το κοριτσάκι μου …εκεί μέσα το εικοσιτετράωρο δεν μου έφτανε για σε φροντίζω….σε αντίθεση με το κοριτσάκι μου που μάθαινα τα νέα της τις αγωνίες της άκουγα το κλάμα της αλλά και το γέλιο της μόνο από το τηλέφωνο …δυόμιση χρόνια η μαμά από το τηλέφωνο ..Εκεί μέσα που ξεκίνησαν όλα ..εκεί που έμαθα τόσα στο δωμάτιο εφτά ..εκεί σε εκείνο το δωμάτιο εφτά τελείωσαν όλα ..Εκεί έμεινε ένα μεγάλο κομμάτι μου…εκεί μέσα πέθανα και ξαναγεννήθηκα γιατί έπρεπε να ξαναγίνω η μαμά που έχασε πολλά από την εφηβεία της κόρης όταν το άλλο μου παιδί δεν πρόλαβε καν να γίνει έφηβος ….. έντεκα χρόνια σαν σήμερα ίδια ημέρα … Κυριακή….😢
Ίδιος ο πόνος αβάσταχτη η απουσία σου. 😢
19-7-2015
19-7-2026
