Γράφει η Αρετή Εξακουστίδου ( Tina Exakoustidou )
Πριν κάποια χρόνια, αποφοιτώντας από τη σχολή μου, δεν μου περνούσε καν από το μυαλό ότι θα βρισκόμουν σε μία τέτοια θέση. Και για να εξηγηθώ χωρίς να παρεξηγηθώ, δεν έχω την πρόθεση να κατηγορήσω κανέναν και καμία απόφαση. Διότι θα γράψω για αποφάσεις ζωής που λαμβάνονται υπό καθεστώς τρομοκρατικό.
Καθημερινά ακούω για αποχωρήσεις Ελλήνων σε χώρες του εξωτερικού και έρχομαι συχνά σε επαφή με παιδιά που ψάχνουν μεταπτυχιακό ή με ρωτούν για εργασία στο εξωτερικό. Πολύ λογικό. Εξάλλου, σε μια χώρα με μηδέν προοπτικές, με προτεραιότητα την απάτη και το ψέμα, ποιος θέλει να μείνει? Κι έτσι σκέφτομαι να ξαναφύγω. Απευθείας, έρχομαι σε αντιπαράθεση. Ό,τι δε σ’ αρέσει, το αλλάζεις ή το αποφεύγεις; Δυστυχώς, ο τρόπος που μεγαλώσαμε μας έμαθε ότι όταν οι εναλλακτικές μας στενεύουν, το βάζουμε στα πόδια. Δες ρε τις ανθρώπινες σχέσεις! Αύξηση διαζυγίων, μυστήριες φιλικές σχέσεις, κλπ. Κανείς δεν παλεύει και κανείς δε διεκδικεί. Και όσοι το κάνουν, είναι η συντριπτική μειοψηφία που έχει κάθε κοινωνία.
Ο λόγος είναι ότι το μυαλό μας έχει πολτοποιηθεί από την τηλεόραση και την υπερπροστατευτική νοοτροπία των γονιών και το ότι είμαστε μεγαλωμένοι με προτεραιότητα το «εγώ» κι όχι «εμείς». Και τώρα που πρόκειται για θέμα επιβίωσης, γυρνάμε στο 1960 και φεύγουμε στο εξωτερικό αναζητώντας μια καλύτερη ζωή! Ο παράγοντας όμως που πολλοί δεν υπολογίζουν είναι ο ρατσισμός απέναντι στους Έλληνες. Και αναφέρομαι σε προσωπική εμπειρία, ακόμα και για 18χρονα του εξωτερικού που ξυνοκοιτάνε τους Έλληνες σα τη βασίλισσα Ελισσάβετ.
Μέγιστο πρόβλημα ο ρατσισμός αφού: «Ήρθε ο τεμπέλης και διεφθαρμένος Έλληνας να μας πάρει τις δουλειές». Είναι πολύ δύσκολο να αντιμετωπίσει κανείς τέτοιου είδους αντιλήψεις, να έχει πολλή υπομονή ώστε να μην κάνει τα πάντα ανάκατα – κάτι που προσωπικά δε φημίζομαι καθώς με διακρίνει το έντονο ελληνικό μου ταπεραμέντο. Άλλο πρόβλημα το ότι «Θα καθίσω μερικά χρόνια θα μαζέψω χρήματα και θα ξαναγυρίσω Ελλάδα». Αδύνατον. Όταν έχεις συνηθίσει να πληρώνεσαι περί τα 1000 ευρώ το μήνα, πως μπορείς να γυρίσεις στα 400 και αυτό ΑΝ βρεις δουλειά? Άλλο πρόβλημα και πολύ σημαντικό, το γονίδιο του Έλληνα: η έλλειψη της πατρίδας και της οικογένειας είναι αγκάθι στη ψυχή. Φταίει ο τρόπος σκέψης, ο τρόπος ζωής, οι μεταξύ μας σχέσεις. Πόσο θα αντέξεις μακριά από συγγενείς και φίλους; Πόσο θα χάνεις χρόνια μακριά από την οικογένειά σου, λες και θα τους έχεις για πάντα; Μακριά από την ομορφιά της πατρίδας σου, που είναι ακόμα πιο όμορφο το ότι είναι «ΔΙΚΗ» σου!
Και τέλος ποιος θα μείνει πίσω; Μια χρεοκοπημένη χώρα με υπερήλικες, που δε μπόρεσε να κρατήσει τα παιδιά της. Πόσοι αξιόλογοι ηγέτες γεννήθηκαν στην Ελλάδα και πόσο εύκολα ξεχάστηκαν και αυτοί μαζί και το έργο τους! Γιατί ως γνωστόν, ο Έλληνας ξεχνάει πολύ εύκολα. Ξεχνάμε σε ποιους οφείλουμε το ότι είμαστε σήμερα ελεύθεροι (λέμε τώρα.. ελεύθεροι) και τι θυσίες έκαναν για εμάς. Αν η Ελλάδα έχει μια ελπίδα να σωθεί, αυτή είναι τα νέα μυαλά, αυτά που μορφώθηκαν, αναπτύχθηκαν και είναι έτοιμα να δημιουργήσουν, ενώ ταυτόχρονα είναι δεμένα με τις αλυσίδες των προκαταλήψεων παίζοντας ένα «στημένο παιχνίδι» μαζικής εξαγωγής ανθρώπων. Και πώς να δημιουργήσεις όταν κανείς δε σου δίνει την ευκαιρία;
Η αλήθεια είναι ότι θέλει να έχεις πολύ θάρρος να κάνεις το μεγάλο βήμα να φύγεις. Όπως επίσης θέλει πολύ θάρρος να κάνει κάποιος υπομονή, να στερείται και να μπορέσει να μείνει και να παλέψει. Και για ΑΚΟΜΑ μία φορά αναρωτιέμαι. Δειλός είναι αυτός που μένει στην Ελλάδα γιατί φοβάται να φύγει, ή αυτός που φεύγει επειδή είναι δειλός και φοβάται να αντιμετωπίσει την κατάσταση;
