Ενδιαφέρουσα η άποψη του καθηγητή Αντ. Αντωνάκου, για την πολιτική κατάσταση, όπως αυτός την καταγράφει στο «Φρονείν Ελληνικώς»: «Η σύγχρονη πολιτική παρουσία είναι σαν μια τράπουλα, για την ακρίβεια, μια πολιτική τράπουλα, η οποία περιλαμβάνει τραπουλόχαρτα κόκκινα και μαύρα. Σπαθιά (που αγωνίζονται για το κόμμα και τον αρχηγό τους), κούπες (που γεμίζουν από πολιτικό χρήμα), καρώ (όλο προσποίηση και εικόνα) και μπαστούνια (δηλ. αντάρτες που γαυγίζουν για να τα βρουν μπαστούνια οι αρχηγοί και όχι μόνο)».
Η τράπουλα κατά κανόνα ανακατεύεται κι αυτοί που συνήθως κερδίζουν είναι αφ’ ενός τα ¨αφεντικά¨ του μαγαζιού και αφ’ ετέρου αυτοί που ¨στήσαν¨ την παρτίδα του παιχνιδιού. Ο λαός κατά κανόνα είναι αυτός που πληρώνει τα σπασμένα ¨κλεμμένα¨ και οι νέοι σωτήρες μιλάνε πάντα στο όνομα… του ελληνικού λαού για τη σωτηρία της πατρίδας!
Πολύ παλιά η παρακάτω ιστορία, όσο παλιά και η πολιτική αγυρτία στα χρόνια του Μαυρογυαλούρου. Ήταν λένε κάποτε ένας υπουργός που όταν ήρθε η ώρα να κάνει τη διαθήκη του, ενώ στις κόρες του άφησε όλη του την περιουσία, στο γιό του που ήδη τον είχε χρίσει βουλευτή στη θέση του, δεν άφησε τίποτα. Με απορία ο γιός του το ρώτησε γιατί αυτή η μεταχείριση, για να πάρει τη απάντηση: «σε εσένα αφήνω δέκα χιλιάδες βόδια να σε ψηφίζουνε!».
Ένα ολόκληρο κοπάδι βόδια άφηνε ο πατέρας-υπουργός στο γιο-βουλευτή, για να τους πάρει το γάλα, το μαλλί και το κρέας.
Η πείρα είχε διδάξει στον υπουργό πως τα βόδια παραμένουν πιστά, αν τα μεταχειριστείς επιδέξια, τάζοντας προεκλογικά αερόφουσκες, φτάνει να έχεις τα κατάλληλα τσομπανόσκυλα για να περιφρουρήσεις το κοπάδι. Κάτι ήξερε γνωστός πολιτικός αρχηγός, όταν είπε πως το πρόβατο που θα φύγει από το μαντρί το τρώει ο λύκος!
Αυτό όμως που δεν είπε, είναι πως αν το πρόβατο συνεχίσει να μένει στο μαντρί παρά τη θέλησή του, στην καλύτερη περίπτωση θα χάσει μαλλί-γάλα και στη χειρότερη θα το φάει ο τσομπάνος!
Σήμερα ζούμε στην εποχή της τρέλας, όπου κανείς δε σέβεται τίποτα, δε λογαριάζει κανέναν και τίποτα!
Ο μέγας Κουλούρης δίνει το παράδειγμα που ενώ παραβίασε κόκκινο σηματοδότη, έριξε τις ρόδες του στον ειδικό φρουρό ζητώντας και τα ρέστα. Οι νόμοι όμως είναι οι καθρέφτες της κοινωνίας, που ή ισχύουν για όλους, ή για κανέναν!
Όσο παλιός είναι ο κόσμος, τόσο η ιστορία επαναλαμβάνεται με κάποιες παραλλαγές. Στο βιβλίο του «Σπουδή της ιστορίας» ο Άρνολντ Τόϊμπη αναφέρεται στους τρόπους επιβολής της εξουσίας. Στην περίπτωση της οθωμανικής αυτοκρατορίας, λέει πως οι Τούρκοι ως νομαδικός λαός, ζούσαν με τα χρήματα των κατακτημένων λαών. Για να κρατήσουν όμως τους κατακτημένους λαούς σε υποταγή, δηλαδή το κοπάδι, αυτό έπρεπε να μένει ήσυχο και να μην αντιδρά. Τον ειδικό αυτό ρόλο καταστολής ανέθεσαν στα μαντρόσκυλα που προέρχονταν από την ομάδα των κατακτημένων (του λαού). Αυτά όμως είχανε την υποχρέωση να δίνουν λόγο και να εκτελούν αποκλειστικά τις εντολές των βοσκών-αφεντικών. Τα μαντρόσκυλα περνούσανε ζωή χαρισάμενη, αλλά πάντα πιστά στα αφεντικά και χωρίς ηθικούς ή άλλους φραγμούς στην εκτέλεση εντολών!
Αν κάνουμε έναν παραλληλισμό στα κόμματα, θα καταλάβουμε ποιος είναι ο βοσκός και ποια τα μαντρόσκυλα! Ποιες εναλλακτικές λύσεις εφευρίσκονται με νέα μαντρόσκυλα, όταν τα προηγούμενα έχουν αποτύχει και δε μπορούν να κρατήσουν άλλο το κοπάδι σε υποταγή!
Κατά Θουκυδίδη: «Δεν κατηγορώ εκείνους που επιδιώκουν να επεκτείνουν την κυριαρχία τους, αλλά εκείνους που είναι προθυμότεροι να υποταχθούν».
Στις δημοκρατίες οι ευθύνες βαρύνουν όλους τους πολίτες, γιατί οι κυβερνήσεις εκλέγονται με ψήφο δική τους. Η ανοχή δεν είναι και συμμετοχή; Έτσι έγινε και ο ¨νόμος περί ευθύνης υπουργών¨, όπου παρέχεται ασυλία και παραγραφή σε κάθε πολιτικό κακούργημα και για τα τσομπανόσκυλα, το νόμιμο είναι και ηθικό!
Ο ΝΟΜΟΣ ΕΙΜΑΙ ΕΓΩ και αν στο ¨σύστημα¨ δεν αρέσει κάτι έρχεται θεραπεία μέσω των δημοσκοπήσεων. Πλύση εγκεφάλου με πολύχρωμους κόκκους, για να μείνει το ύφασμα καθαρό!
Για χρόνια τώρα διαμορφώνεται μια εντελώς διαφορετική χώρα και το στοιχείο που λείπει από το συνδυασμό αυτόν, είναι ο πατριωτισμός. Η πατρίδα αποκόπτεται από κάθε τι ελληνικό, χάνοντας την πραγματική της ταυτότητα. Θέλουν τώρα και αναβολή των εκλογών του Φεβρουαρίου με το δίλημμα ¨πλήρη υπακοή ή πτώχευση, για να ¨τακτοποιήσουν¨ όλα τα θέματα που κατεδαφίζουν όλα όσα ξέρουμε ως τώρα!¨
Μέσα σε αυτή τη μεγάλη ανατροπή κάποιοι ψάχνουν το συνδικαλιστικό (πρώην) κίνημα. Έχει λουφάξει παραδίδοντας τα όπλα; Είναι μια άλλη παραλλαγή του πολιτικού κατεστημένου, όπου και εδώ τα μαντρόσκυλα παίζουν τον ίδιο ρόλο που αναφέρει ο Τόϊμπη για τους πολιτικούς; Ισχύει αυτό που λένε, πως ακόμα και οι πιο νέοι, αφού κάθισαν στη συνδικαλιστική σκουριά, πρώτα λερώθηκαν και μετά σκούριασαν.
Ο Στράτος του τραγουδιού σήμερα, είναι αδιάφορος για το συνδικάτο του, ή το συνδικάτο του αδιαφορεί γι’ αυτόν; Ο εργατοπατερισμός που όλοι μας στηρίξαμε, τελικά οδήγησε στη μοναξιά και την αποξένωση συνδικάτου-εργαζόμενου και ίσως είναι η ώρα για μια νέα συλλογικότητα από τα κάτω, από τη βάση!
Η χρόνια ασθένεια του συνδικαλισμού είναι ο εργατοπατερισμός, κάτι που αξιοποίησαν για πάρτι τους τα κόμματα, και αφού τον εκμεταλλεύτηκαν, τώρα τον καλούν για συνομιλητή όταν έχει τελειώσει το γεύμα.
Συνδικαλισμένοι υπάρχουν κυρίως σε δημόσιο και ΔΕΚΟ, ελάχιστοι στον ιδιωτικό τομέα, αλλά όλοι αντιμετωπίζουν το ¨κίνημα¨ με δυσπιστία και αδιαφορία, διότι θεωρείται πως όλα είναι στημένα και μιλημένα.
Δεν είναι όμως χαμένη υπόθεση κάτω από προϋποθέσεις, αξιοκρατίας και διαφάνειας.
Οι καιροί άλλαξαν, πρέπει να αλλάξουμε κι εμείς. Να πιστέψουμε πως οι πολιτικοί και τα συνδικάτα παραμένουν ίδια, εφ’ όσον εμείς τα θέλουμε ίδια και πως ΑΝ ΔΕ ΒΓΟΥΜΕ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ, ΘΑ ΜΕΙΝΟΥΜΕ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ!
Διαμαντής Θ. Βαχτσιαβάνος
