Η δημόσια τοποθέτηση που έκανε ο Καραλευθέρης την προηγούμενη εβδομάδα, σχετικά με τον βαθμό εξέλιξης της απολιγνιτοποίησης μας προβλημάτισε. Είδαμε αποτυπωμένη με αριθμούς, μια απολιγνιτοποίηση που έχει ήδη γίνει, την ώρα που ο λιγνίτης είναι το τέταρτο κατά σειρά καύσιμο στη λίστα συμμετοχών στο εθνικό ενεργειακό μείγμα.
Στο ήδη οριακό σημείο που βρισκόμαστε, τίθεται σε μεγάλη αμφιβολία πλέον, το αν τα λεγόμενα του Πρωθυπουργού περί λουκέτων είναι ρεαλιστικά. Το αν αν δηλαδή οι λιγοστές μονάδες που μας έμειναν και μπορούν νομίμως και λειτουργικά να δουλέψουν, αρκούν για να καλύψουν το μίνιμουμ της απαιτούμενης ισχύος βάσης. Η βιαστική αναγγελία του Πρωθυπουργού πέραν του ότι σύμφωνα με ασφαλείς εκτιμήσεις δεν είναι ρεαλιστική, του επεφύλασσε και μεγάλο – αλλά προβλέψιμο – πολιτικό κόστος. Συνεπώς υποθέτουμε πως οι δηλώσεις αυτές έχουν άλλο ρόλο να επιτελέσουν.
Στα δικά μας τώρα: Με το λιγνίτη να συμμετέχει στο μείγμα με λιγότερο από 20%, και με τις “καλές” μας μονάδες να υπολειτουργούν, όντως δεν ξέρουμε σε ποια λιγνιτική παραγωγή θα αναφέρεται το…..επικείμενο σχέδιο της απολιγνιτοποίησης το 2024. Τι είναι τελικά αυτό το σχέδιο; Μήπως είναι μια ευκαιρία να καταλάβει η κοινωνία το που βρισκόμαστε; Μήπως είναι μια ευκαιρία να επισημοποιήσουμε επιτέλους την δεκαετή απολιγνιτοποίηση και να ζητήσουμε πόρους για δίκαιη μετάβαση; Ας το σκεφτούμε ψύχραιμα και ας δώσουμε υπεύθυνες απαντήσεις.
Έστω ότι η παραπάνω εκτίμηση σχετικά με την ανάγκη της μίνιμουμ λειτουργίας των μονάδων είναι ρεαλιστική, και έστω ότι θα ισχύσει το καλό σενάριο και θα συνεχίσουν να δουλεύουν. Μας φτάνει αυτό; Όχι. Όχι γιατί η σημερινές ανάγκες εξόρυξης και παραγωγής, και συνεπακόλουθα οι απαιτούμενες θέσεις εργασίας είναι πολύ λιγότερες απ’ ότι παλιότερα. Συνεπώς η κοινωνία μας θα αναγκαστεί να προσαρμοστεί στον νέο αριθμό απαιτούμενων θέσεων εργασίας γύρω από τη λιγνιτική παραγωγή. Επίσης η κοινωνία, θα αναγκαστεί να κατανοήσει πως το μοντέλο απασχόλησης στην περιοχή θα εξορθολογιστεί με βίαιο και άδικο τρόπο, εάν δεν είμαστε προετοιμασμένοι.
Για να είμαστε προετοιμασμένοι γι’αυτό που – αργά ή γρήγορα – έρχεται, χρειάζονται σοβαρές αναλύσεις και στρατηγικές πέρα από λαϊκισμούς, νταηλίκια και δημιουργία πολιτικών προφίλ από νεοεμφανιζόμενους σωτήρες. Δεν είναι τυχαίο, το ότι αυτοί που σήμερα εμφανίζονται ως σωτήρες, επέβαλλαν στην κοινωνία να κοιμάται τον ύπνο του δικαίου, όλα τα προηγούμενα χρόνια που γινόταν η απολιγνιτοποίηση.
