Το ψωμί, ψωμάκι…
Ένα ενδιαφέρον ρεπορτάζ που πρωτοδημοσιεύτηκε χθες στο e-ptolemeos,gr είχε ως τίτλο του:
***
Ίσως πολλοί απ’ όσους τον διάβασαν να έθεσαν, αυθόρμητα, το εύλογο ερώτημα: «Αν φτάσαμε στο σημείο να πουν οι αρτοποιοί το ψωμί, ψωμάκι, που μπορούν και φτιάχνουν δικό τους ψωμί, τι να πούμε κι εμείς;»
Αν κάτι άλλο έκανε, επίσης, εντύπωση είναι πως χρησιμοποιήθηκε μια παροιμιώδης φράση, ευρέως γνωστή, που μέχρι σήμερα δεν τη συνδέαμε με τους αρτοποιούς αλλά με όλους εμάς, τους καταναλωτές του ψωμιού.
Το γιατί το εξηγεί η προέλευση της που πάει κοντά στους δύο αιώνες πίσω.
***
Η φράση «θα πούμε το ψωμί ψωμάκι» χρησιμοποιείται όταν θέλουμε να πούμε πως έρχεται μεγάλη φτώχεια, πείνα και δυσκολίες, σε σημείο που ακόμη και τα βασικά αγαθά θα είναι δυσεύρετα.
Χρονολογείται δε από την περίοδο του Κριμαϊκού Πολέμου (1853- 1856).
Κατά τη διάρκεια του πολέμου αυτού και συγκεκριμένα το 1854, οι αγγλογαλλικές δυνάμεις επέβαλλαν ναυτικό αποκλεισμό στον Πειραιά και την Αθήνα για να εμποδίσουν την Ελλάδα να ταχθεί στο πλευρό της Ρωσίας.
Ο αποκλεισμός πέτυχε να αποτρέψει τις εισαγωγές τροφίμων και βασικών ειδών, προκαλώντας μεγάλη πείνα, εξαθλίωση και επιδημία χολέρας στον πληθυσμό.
Η έλλειψη αλευριού και αναπόφευκτα και ψωμιού ήταν τόσο μεγάλη που οι άνθρωποι της εποχής έφτασαν σε σημείο να παρακαλούν ή να θεωρούν πολυτέλεια ακόμα και το παραμικρό κομμάτι ψωμί, λέγοντας χαρακτηριστικά ότι θα «πουν το ψωμί ψωμάκι».
***
Σήμερα, δυστυχώς, υπάρχουν και πάλι διάφοροι πόλεμοι που μας επηρεάζουν και μας.
Πόλεμοι που ευθύνονται για την ενεργειακή κρίση που μαζί με τη γενικότερη ακρίβεια έχουν δημιουργήσει τέτοιες συνθήκες που μας αναγκάζουν να αναρωτιόμαστε πώς θα τα βγάλουμε πέρα.
Μόνο λίγο καιρό ξαποσταίνουν…
Μια ακόμα επεισοδιακή συνεδρίαση που διεξήχθη σε υψηλούς τόνους είχαμε προχθές στο Δημοτικό Συμβούλιο των Σερβίων.
Ο τίτλος του σχετικού ρεπορτάζ του e-ptolemeos.gr εύλογος και αποκαλυπτικός:
***
Δεν κρατάμε και… πρακτικά, αλλά έχουμε την εντύπωση πως το Δημοτικό Συμβούλιο Σερβίων είναι το δημοκρατικό όργανο της περιοχής μας κατά τις συνεδριάσεις του οποίου έχει «ανάψει φωτιά» τις περισσότερες φορές.
Και όχι μόνο την τρέχουσα περίοδο αλλά και την προηγούμενη.
***
Απλώς είχαμε την αίσθηση πως το τελευταίο διάστημα είχαν κάπως ηρεμήσει τα πνεύματα.
Αλλά μάλλον δεν ισχύει κάτι τέτοιο.
Οπότε μπορούμε να πούμε πως μόνο για λίγο καιρό ξαπόστασαν οι εντάσεις και οι έντονες αντιπαραθέσεις και επανήλθαν… δριμύτερες.
Λάθος κάνουμε;
Η ανάγκη στήριξης των Μουσείων.
Η προσπάθεια της τουριστικής ανάπτυξης της περιοχής μας περνά σίγουρα και μέσα από τη στήριξη και την περαιτέρω ανάδειξη όσων σημαντικών μουσείων διαθέτει η Περιφέρεια της Δυτικής Μακεδονίας.
Ένα απ’ αυτά είναι χωρίς αμφιβολία και το Λαογραφικό και Φυσικής Ιστορίας της Κοζάνης.
***
Προχθές, και στο πλαίσιο της συζήτησης που έγινε στην αρμόδια οικονομική επιτροπή της Περιφέρειας για την έγκριση ενός κονδυλίου, η Περιφερειακή Σύμβουλος και πρώην Αντιπεριφερειάρχης της Π.Ε. Κοζάνης κ. Κατερίνα Δαδαμόγια, έθεσε, σωστά κατά τη γνώμη μας, το ζήτημα της ανάληψης πολιτικής πρωτοβουλίας για τη στελέχωση και την ουσιαστική στήριξη του ξεχωριστού αυτού μουσείου που δημιουργήθηκε με μπροστάρη τον αείμνηστο δάσκαλο Κώστα Σιαμπανόπουλο και συνεχίζει να λειτουργεί χάρη στη φροντίδα και τις άοκνες προσπάθειες των μελών του Συνδέσμου Γραμμάτων και Τεχνών Ν. Κοζάνης.
Προφανώς, ανάλογη στήριξη χρειάζονται και όλα τα άλλα μουσεία μας γιατί μπορεί σήμερα να είναι πόλοι έλξης ενός σημαντικού αριθμού επισκεπτών, αλλά μπορούν να προσελκύσουν πολλούς περισσότερους.
Αρκεί να υπάρξει ο απαραίτητος σχεδιασμός και ο κατάλληλος προγραμματισμός.
***
Το ότι η συνολική λειτουργία του Λαογραφικού μουσείου, αλλά και των υπολοίπων υποθέτουμε, δεν εμπίπτει στις αρμοδιότητες της Περιφέρειας, όπως επεσήμανε ο Αντιπεριφερειάρχης Οικονομικών κ. Λύσανδρος Μεταξάς, είναι σίγουρα ένα σημαντικό εμπόδιο.
Ωστόσο, το θέμα στις περιπτώσεις αυτές είναι να αναληφθεί η απαραίτητη πολιτική πρωτοβουλία και ο τρόπος θα βρεθεί.
Πιστεύουμε πως αξίζει τον κόπο αφού μέσω της στήριξης και της ανάδειξης των διάφορων μουσείων μας και του πλούτου που φιλοξενούν ο μόνος που θα ωφεληθεί θα είναι ο τόπος μας.
