Το «είμαι εδώ αν χρειαστείς κάτι»
σχεδόν πάντα λέγεται με καλή πρόθεση, τουλάχιστον από ανθρώπους που το εννοούν !
Φτάνει όμως ; Είναι «οκ» ,όχι για εκείνον που το λέει , αλλά για εκείνον που το λαμβάνει ;
Θα σου πω εγώ βιωματικά, πως είναι αντιστρόφως ανάλογο από το μέγεθος της δυσκολίας που περνάει κάποιος!
Αν η δυσκολία είναι μικρή , φτάνει και περισσεύει, για να ζεστάνει, ανακουφίζει , τον άνθρωπο που δοκιμάζει τις αντοχές του.
Αν η δυσκολία όμως είναι τεράστια, όπως η απώλεια ενός ανθρώπου, όχι μόνο δεν φτάνει, αλλά αυτή η «φρασούλα» θα «μετακυλίσει» την ευθύνη της βοήθειας στον άνθρωπο που πενθεί
Γιατί εκείνος που πενθεί
δεν είναι απλώς λυπημένος.
Είναι χαμένος.
Δεν ξέρει τι χρειάζεται.
Δεν ξέρει τι να ζητήσει.
Και πολλές φορές δεν έχει τη δύναμη
να ξεκινήσει καμία επικοινωνία.
Όταν του λέμε «πες μου αν θέλεις κάτι»,
του ζητάμε να οργανώσει τον πόνο του,
να τον μεταφράσει σε ανάγκες
και να τις διατυπώσει καθαρά.
Κι αυτό, εκείνη τη στιγμή,
είναι συχνά αδύνατο.
Η ουσιαστική παρουσία πρέπει να είναι αλλιώς.
Να είναι ένα «ήρθα».
ένα «θα κάτσω λίγο εδώ».
Ένα ταπεράκι ζεστό φρεσκομαγειρεμένο φαγητό.
Μια σιωπή για όσο χρειαστεί
Ένα μήνυμα που λέει
«σε σκέφτομαι σήμερα»
χωρίς να ζητά απάντηση.
Δεν χρειάζεται να ξέρουμε τι να κάνουμε τέλεια.
Χρειάζεται να μη ζητάμε από τον άνθρωπο που πενθεί
να μας καθοδηγήσει.
Τελικά
το πιο ουσιαστικό «είμαι εδώ»
είναι απλώς να είμαστε εκεί , όχι θεωρητικά, πρακτικά !
Πίστη Κρυσταλλίδου
Πρόεδρος ΑΜΚΕ WinCancer
