Το εβδομαδιαίο παζάρι (αγορά) της Τετάρτης, στην Πτολεμαΐδα, εθεωρείτο και ήταν το μεγαλύτερο στη Βόρεια Ελλάδα και τούτο, όχι μόνο από πληθυσμιακής πλευράς, αλλά, κυρίως από την ποιότητα, την επάρκεια και τις τιμές των προσφερομένων προς πώληση αγαθών της εύφορης Εόρδας (Εορδαϊκής) γης των 42 Κοινοτήτων και την, όποια, συμπλήρωση από άλλες γειτονικές μας περιοχές.
Ο τεράστιος χώρος της Δημοτικής μας αγοράς (Βας. Κωνσταντίνου-1. Μεταξά και σήμερα Εθνικής αντίστασης- Κ. Φούφα 4ης Αυγούστου και σήμερα Δημοκρατίας, ήταν χωρισμένος στα δύο -σήμερα οδός Πόντου-.
Το πρώτο κομμάτι, όπου σήμερα τα καταστήματα του Δήμου, “εμπορικό κέντρο” και το πάρκο, χρησιμοποιούνταν για τα ζαρζαβατικά και γενικά για όλα τα άλλα είδη, αρχικά σε ανοικτό χώρο και συνεχεία κατασκευάστηκαν· σκέπαστρα από μπετόν.
Το δεύτερο κομμάτι (I. Μεταξά- Κ. Φούφα – 4ης Αυγούστου και η διαχωριστική γραμμή -σήμερα οδός Πόντου-, χρησιμοποιούνταν ως ζωαγορά, για αρκετά χρόνια, όπου μεταφέρθηκε στη συνεχεία στο χώρο του σημερινού Πνευματικού κέντρου για να καταργηθεί μαζί με τον τίτλο της περιοχής μας, ως γεωργοκτηνοτροφικής περιοχής αφού η επέλαση των εργοστασίων την ανέδειξε ως βιομηχανική περιοχή, με όλες τις καλές της ευεργεσίες, αλλά και όλες οι δυσάρεστες της συνέπειες που την ακολουθούν. Ο καθένας μας ας κάνει το δικό του ισοζύγιο, με γνώμονα το γενικότερο συμφέρον της Πατρίδας και ιδιαίτερα της περιοχής μας.
Κάναμε, φίλες και φίλοι, το μικρό αυτό πρόλογο για να υπενθυμίσουμε στους παλιούς καλούς μας φίλους αλλά και να μάθουν οι νέοι μας τη σημασία που είχε το παζάρι της Τετάρτης, κυρίως, για τα χωριά μας που δεν είχαν τη δυνατότητα να κατεβαίνουν στην πόλη, τόσο από το φόρτο των γεωργοκτηνοτροφικών τους απασχολιών, όσο και των σύντομων μέσων μεταφοράς τους στην Πτολεμαΐδα, για την προμήθεια των εργασιακών τους αναγκών και των απαραίτητων βιώσιμων ειδών.
Κάθε Τετάρτη, όλοι οι επαρχιακοί δρόμοι της περιοχής από τις 7-10 το πρωί και 3-7 το απόγευμα, ήταν, γεμάτοι από πεζούς από κάρα κάθε μορφής γεμάτα από συγγενείς και φίλους, από ζώα κάθε είδους, είτε για τη μεταφορά τους είτε προς πώληση τους.
Ήταν ένα φαινόμενο της Τετάρτης, που η παιδική μας μνήμη το κατέγραψε με θαυμασμό για τους υπέροχους συμπατριώτες μας της εποχής εκείνης που με τον αγώνα τους τη θυσία και τις στερήσεις τους μας οδήγησαν στο., “σήμερον”.
Οι φώτο μας Νο 3-4, αποτελούν μεμονωμένες φώτο περιπτώσεις που χάρις στον καλό μας φίλο, Κασαμπαλή Θανάση, από το Ανατολικό, έφτασαν στα χέρια μας για να μας προκαλέσουν να αναφερθούμε στο σημαντικό αυτό γεγονός της περιοχής μας.
Λυπούμαστε ειλικρινά γιατί η κάμερα της παιδικής μας ψυχής που το κατέγραψε τόσο παραστατικά, εμείς δεν καταφέραμε να το φώτο- αποδώσουμε τόσο πιστά.
Στη φώτο μας πάνω : Η Μισαηλίδου Όλγα και η φίλη της, Ποτσίδου Στάσα, από το Ανατολικό που, επί όνων καθήμενες, έφτασαν είδη στην είσοδο της πόλης μας και κατευθύνονται προς το χώρο της λαϊκής αγοράς το 1952.
Πολύ ποιο έντονη ήταν η κίνηση για το ετήσιο πανηγύρι και τούτο γιατί σ’ αυτό συμμετείχαν και τα παιδία, για κανένα ρουχαλάκι, κανένα παιχνιδάκι, για τις κούνιες, τη σκοποβολή, το γύρο του θανάτου και ότι άλλο ήθελε προκόψει για κανένα κεντράκι με ντιζέζ, εάν και εφόσον έχει περισσεύει κάτι από την καλοκαιρινή ..σοδιά τους!!.
Στη φώτο μας κάτω : Ο καλός μας οικογενειάρχης από το Ανατολικό που και αυτός μάζεψε, την οικογένεια και φιλικά πρόσωπα με κατεύθυνση το πανηγύρι της Πτολεμαϊδος του 1951.
