Σε μια χώρα που χρειάστηκε να “εφευρεθεί” αυτό το σήμα, σε μια κοινωνία που το καθήκον δεν είναι αυτονόητο αλλά χρειάζεται υπενθύμιση, δεν πρέπει να απορούμε γιατί έφτασε η χώρα μας ως εδώ.
Πρέπει να αναρωτηθούμε όμως, γιατί δεν έχουμε αλλάξει ακόμα, όλα αυτά που μας έφεραν εδώ, πέντε χρόνια μετά από το φοβερό συνεχιζόμενο σοκ των μνημονίων.
Ξέρουμε και τον τρόπο και τον δρόμο που πρέπει να πάρουμε, ο οποίος μπορεί μεν να είναι ανηφορικός, αλλά είναι η μόνη οδός για την έσχατη ευκαιρία σωτηρίας της χώρας.
Αυτές τις σκέψεις μοιράστηκε μαζί μου ένας ηλικιωμένος, συνταξιούχος γιατρός, από αυτούς που σου εμπνέουν σεβασμό, με τη μειλίχια μορφή και την απλότητα των λόγων τους, στην αίθουσα αναμονής ενός δημόσιου νοσοκομείου.
Μιλούσε με παράπονο για τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει ο γιος του, γιατρός και αυτός, που υπηρετεί σε ένα απομακρυσμένο Κέντρο Υγείας στην περιφέρεια, χωρίς εξοπλισμό και προσωπικό, με έναν πενιχρό μισθό που δεν επαρκεί ούτε για τα στοιχειώδη της διαβίωσής του σε έναν ξένο τόπο.
– «Δεν φταίνε μόνο οι πολιτικοί μας» μου είπε «έχουμε μερίδιο της ευθύνη όλοι μας και κυρίως εμείς» .
«Τόσες και τόσες γενιές γιατρών χτίσανε “τα μαγαζάκια” τους πάνω στο σαθρό έδαφος του ΕΣΥ και στον πόνο των ανθρώπων. Εμφανίζονταν, “σαν σωτήρες”, κυρίως στα επαρχιακά νοσοκομεία που ο ανταγωνισμός είναι μικρός, ως αφοσιωμένοι λαμπροί νέοι επιστήμονες που θα “τιμούσαν” τον όρκο του Ιπποκράτη. Μα τελικά η μόνη τους επιδίωξη ήταν ο πλουτισμός και η καθιέρωση τους στις τοπικές κοινωνίες»
Κουνώντας το κεφάλι του συνέχισε με θλίψη…
«Και έτσι στην πλάτη του λαού, έχοντας τις πλάτες του συστήματος, μεγάλωσαν την περιουσία τους, που τώρα δεν ξέρουν πως να τη δικαιολογήσουν. Με απλούς και “έξυπνους” τρόπους, παίρνοντας ποσοστά από τις πωλήσεις των αναλωσίμων που χρησιμοποιούσαν, την άσκοπη συνταγογράφηση και φυσικά με το “φακελάκι”. Φακελάκι για να κάνεις το αυτονόητο, δηλαδή το καθήκον τους».
Έμεινα να ακούω αυτόν το ποταμό εξομολογήσεων, που σε μια αίθουσα αναμονής χειρουργείου δεν μπορεί πάρα να είναι ειλικρινείς.
«Απολαμβάναμε παιδί μου τον σεβασμό, αλλά καταχραστήκαμε την εμπιστοσύνη και χρησιμοποιήσαμε την άγνοια του απλού λαού προς όφελος μας. Και όταν δυσκόλεψαν τα πράγματα και μπήκε στο ζύγι η θυσία του καθενός μας, για την σωτηρία της χώρας και έπρεπε να κάνουμε και εμείς τις ανάλογες θυσίες, όταν κόπηκαν, όπως κόπηκαν, οι πληρωμές σε εφημερίες που πολλοί τις κάνανε από το σπίτι, όταν έγινε το συμμάζεμα -έστω τσαπατσούλικο-, των προμηθειών και μειώθηκε το ποσοστό κέρδους από τις εταιρίες, άρχισαν να φωνάζουν, μιλώντας για «επαγγελματική εξουθένωση»…και τους είδαμε να εκβιάζουν με το πιο χυδαίο τρόπο και να χρησιμοποιούν τον πόνο των ανθρώπων για να μη χάσουν τα κεκτημένα τους….”
Έμεινα σιωπηλή να τον ακούω…δεν μου έλεγε κάτι που δεν είχα ξανακούσει, τα δικά του λόγια όμως είχαν άλλη βαρύτητα για μένα.
Τόλμησα να τον ρωτήσω… «και ο γιος σας; γιατί επέλεξε να γίνει γιατρός»
Τα μάτια του άστραψαν, μου απάντησε με καμάρι:
–«Είμαι περήφανος για το παιδί μου, για τις σπουδές του, για την αγάπη του στην Ιατρική, μα πάνω απ’ όλα είμαι περήφανος για την αγάπη του προς τους ανθρώπους! Είμαι σίγουρος ότι είναι ένας επιστήμονας που υπηρετεί το λειτούργημά του, όχι για τα χρήματα αλλά κυρίως για την ικανοποίηση που του δίνει η προσφορά στον συνάνθρωπο. Ένας τέτοιος γιατρός δεν θα πάρει ποτέ φακελάκι, όπως δεν διανοήθηκα να πάρω κι εγώ ποτέ στα 40 χρόνια που υπηρέτησα την ιατρική» Είπε και σώπασε.
Αυτός ο άνθρωπος είχε δίκιο, σε ένα άρρωστο διεφθαρμένο σύστημα, που και εκεί κυριαρχεί η οικογενειοκρατία και οι κλίκες, ξεχωρίζουν κάποιοι άνθρωποι που τιμούν την επιστήμη και τον όρκο τους, θυσιάζουν τη ζωή τους πραγματικά για το κοινό καλό, προσφέρουν στην υγεία και την αξιοπρέπεια των πολιτών.
Επιλέγουν απομακρυσμένα νησιά και οικισμούς της χώρας για να βάλουν και αυτοί ένα λιθαράκι στην περιβόητη ανασυγκρότηση της.
Η πλειοψηφία των νέων γιατρών έχουν άριστες σπουδές και μεταπτυχιακά, αριστεύουν στην έρευνα και χρησιμοποιούν τις νέες τεχνολογίες με επιδεξιότητα. Έχουμε όλοι μας παραδείγματα γιατρών που έσωσαν τη ζωή κάποιου και αυτό είναι σπουδαίο και δεν πρέπει να το ξεχνάμε.
Θα πρέπει όμως όλοι μας να αναθεωρήσουμε και να αναστοχαστούμε τον τρόπο με τον οποίο βλέπουμε και πράττουμε.
Έχουμε την ίδια ευθύνη με τον γιατρό που ζητάει φακελάκι όταν του δίνουμε.
Έχουμε την ίδια ευθύνη όταν δεν ζητάμε απόδειξη για να μας κάνει έκπτωση ο καταστηματάρχης.
Έχουμε ευθύνη όταν έχοντας μια δημόσια θέση δεν κάνουμε κάτι για να βελτιώσουμε την ποιότητα των υπηρεσιών που προσφέρουμε.
Δεν έχουμε άλλα περιθώρια ως χώρα, δεν έχουμε άλλο χρόνο για χάσιμο, η Ελλάδα θα αλλάξει μόνο αν γίνουμε καλύτεροι εμείς.
