Ο Κοσμάς Πουγαρίδης δεν ήταν μέρος ενός Κεφαλαίου που αφορούσε στην κοινωνία, την επιχειρηματικότητα, την αυτοδιοίκηση, την πολιτική.
Ο Κοσμάς Πουγαρίδης ήταν Κεφάλαιο από μόνος του και μάλιστα πολύ μεγάλο. (¨μεγάλον¨ όπως θα έλεγε ο ίδιος καθώς δεν έχανε ευκαιρία να με μυεί εις την Ποντιακήν)
Πάντα πίστευα ότι η γνωριμία και η επαγγελματική μας σχέση ήταν αυτό που λέμε ¨δυνατό χαρτί¨ στο Βιογραφικό μου.
Θυμάμαι, αρχές του 2000 όταν με ρωτούσαν που εργάζομαι, έλεγα με καμάρι «στις εφημερίδες Πτολεμαίος και Παλμός του Κοσμά Πουγαρίδη».
Γελούσαν και τα μουστάκια μου από χαρά και υπερηφάνεια.
Δεν ήταν άνθρωπος που γνώριζα καλά, δεν είμασταν φίλοι.
Ήταν εργοδότης μου.
Ήταν ένας άνθρωπος που πάντα είχε να πει μία καλή κουβέντα, ένα αστείο και που όπου και αν ανταμώναμε έτεινε το χέρι του για μια θερμή χειραψία.
Το γεγονός ότι πολλοί, θαρρώ, ταυτιστήκαμε με τον επικήδειο λόγο τόσο του υιού Αντώνη Πουγαρίδη όσο και του αδερφού του κ. Κοσμά, Γρηγόρη Πουγαρίδη, νομίζω πως αποδεικνύει το πόσο καλά τον ξέραμε, χωρίς να χρειάζεται να τον γνωρίζουμε.
Με την εκδημία του δεν έγινε φτωχότερη μόνον η κοινωνία.
Έγιναν φτωχότερες και οι ψυχές, πλημμυρίζοντας από θλίψη.
Ωστόσο είναι οι ίδιες αυτές ψυχές που ποτέ δεν πρόκειται να τον ξεχάσουν επειδή, απλά, κάτι τέτοιο είναι αδύνατο να συμβεί.
Μία εμβληματική μορφή όπως ο Κοσμάς Πουγαρίδης όχι απλά δεν μπορεί να ξεθωριάσει από τη μνήμη αλλά κρατιέται ζωντανή ως παράδειγμα, πρότυπο και μορφή που είχε την ικανότητα να κρατά χαρακτήρα «παλιάς κοπής», την ίδια ώρα που ήταν καινοτόμος, πρωτοποριακός, ευρηματικός.
