Η αλήθεια είναι πως μεγάλη μάζα του ελληνικού λαού -έχοντας απηυδήσει από την ανεπάρκεια και την διαφθορά του παλαιού πολιτικού συστήματος- ευελπιστούσε να δει στην διακυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ νέες πολιτικές πραχτικές. Μια από τις κυρίαρχες πρακτικές του παλαιού πολιτικού συστήματος λοιπόν, υπήρξε το χτίσιμο του κομματικού κράτους. Για δεκαετίες, το κυρίαρχο (και συνήθως το μοναδικό…) προσόν εργαζομένων και στελεχών που επιλέγονταν να στελεχώσουν το κράτος , ήταν η κομματική τους ιδιότητα και «προσήλωση». Επιλέγονταν συστηματικά πρώην πολιτευτές και νυν (και πρώην) συνδικαλιστές, για να προσληφθούν στην δημόσια διοίκηση και σε θέσεις του κρατικού μηχανισμού. Και ο όρος «αξιοκρατία», ποτέ δεν λήφθηκε σοβαρά υπόψη από κανένα κυβερνών κόμμα. Πρώτο «διδάξαν» κόμμα αυτής της πρακτικής υπήρξε βεβαίως το ΠΑΣΟΚ, με την ΝΔ να ακολουθεί από το 1990 μετά, εφαρμόζοντας πιστά και απαράλλαχτα ακριβώς την ίδια πολιτική στην στελέχωση του κρατικού μηχανισμού.
Εκεί λοιπόν που οι Έλληνες περίμεναν με το «πρώτη φορά Αριστερά» να δουν κάτι να αλλάζει σε αυτήν την πρακτική, οι μέχρι τώρα ενέργειες του κυβερνώντος κόμματος δείχνουν το άκρως αντίθετο. Απόλυτη απουσία αξιοκρατίας, μη-τήρηση ούτε καν τυπικών διαδικασιών για το «θεαθήναι», και απόλυτη προσήλωση στην κομματική ιδιότητα (ή συγγενική…) των στελεχών που επιλέγονται. Η όλη πρακτική της κυβέρνησης μέχρι σήμερα, θυμίζει έντονα τις αρχικές εποχές «στελέχωσης» επί ΠΑΣΟΚ (δεκαετία 1980). Όταν δεν τηρούνταν ούτε καν τα προσχήματα της νομιμότητας, και αν δεν ήσουν «δικό τους παιδί», απλά δεν «υπήρχες» για τον κρατικό μηχανισμό και δεν μπορούσες να προσληφθείς απολύτως πουθενά…
Αναφέρω μόνο μερικά παραδείγματα που έχουν δημοσιευτεί. Τομέας Ενέργειας (υπουργός Παναγιώτης Λαφαζάνης): Οι επιλογές του «υπουργού της δραχμής» για τους γενικούς γραμματείς είναι σχεδόν αποκλειστικά από την κομματική συνιστώσα που προΐσταται (Αριστερή Πλατφόρμα). Γενικός Γραμματέας Βιομηχανίας έχει οριστεί ο Γιάννης Τόλιος (επίσης ακροαριστερός και υπέρμαχος της δραχμής – απέτυχε να εκλεγεί βουλευτής στην ΄Β Αθηνών) , Γενικός Γραμματέας Ενέργειας ο Απόστολος Αλεξόπουλος (συνδικαλιστής, προερχόμενος από την ομάδα Γλέζου), ενώ νέος πρόεδρος της ΔΕΗ αναλαμβάνει ο Μανώλης Παναγιωτάκης, συνδικαλιστής, πρώην πρόεδρος της ΓΕΝΟΠ (με την στήριξη του τότε Συνασπισμού). Οι επιλογές του κ. Λαφαζάνη δηλαδή, είναι δύο συνδικαλιστές και ένας αποτυχών υποψήφιος βουλευτής του κόμματός του.
Τομέας Υγείας (υπουργός Παναγιώτης Κουρουμπλής): Κατά την πρώτη μέρα ανάληψης των καθηκόντων του, ο νέος υπουργός υγείας δήλωσε ότι όλοι οι διοικητές του ΕΣΥ τίθενται υπό αξιολόγηση. Τελικά, μέχρι και τον Απρίλιο αντικαταστάθηκαν άπαντες. Οι νέες επιλογές; Από τους νέους διοικητές των 7 Υγειονομικών Περιφερειών της χώρας (ΥΠΕ), μόνον ο ένας (4η ΥΠΕ) θεωρείται… «ανένταχτος» κομματικά (αλλά υπήρξε πρώην συνδικαλιστής). Οι δύο υπήρξαν πολιτευτές του ΣΥΡΙΖΑ (2η και 7η ΥΠΕ), ο τρίτος κομματικό στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ στην περιοχή της Λάρισας (5η ΥΠΕ), ενώ ο τέταρτος υπήρξε συνδικαλιστής με τον ΣΥΡΙΖΑ στην περιοχή της Αχαΐας (6η ΥΠΕ). Ακόμα δύο συνδικαλιστές ανέλαβαν την 1η και 4η ΥΠΕ, ενώ την 3η ΥΠΕ ανέλαβε πρώην βουλευτής του ΠΑΣΟΚ. Τέλος την μεγαλύτερη υγειονομική περιφέρεια της χώρας (1η ΥΠΕ), ανέλαβε επίσης πρώην «πασόκος» και νυν «συριζαίος» συνδικαλιστής στον χώρο των γιατρών. Τελικά, από τους 7 νέους διοικητές των υγειονομικών περιφερειών, οι 4 είναι συνδικαλιστές του ΣΥΡΙΖΑ και οι 3 πολιτευτές του ΣΥΡΙΖΑ. Ακόμα ένα «τρανταχτό» δείγμα αξιοκρατίας «αλά Αριστερά»…
Εκεί όμως πως φαίνεται πως έχει χαθεί κάθε όριο τήρησης μιας στοιχειωδώς προβλεπόμενης διαδικασίας επιλογής στελεχών, είναι στον τομέα της Παιδείας (υπουργός Αριστείδης Μπαλτάς, υφυπουργός Τάσος Κουράκης). Και αυτό διότι, μόλις την Μεγάλη Πέμπτη , ο αρμόδιος υφυπουργός ανακοίνωσε αιφνιδιαστικά ότι αντικαθιστά όλους (!) τους διευθυντές εκπαίδευσης με μια απόφαση. Από τους 13 νέους διευθυντές, οι 10 είχαν κομματικές ή συνδικαλιστικές ιδιότητες με τον ΣΥΡΙΖΑ, οι δύο σχετίζονταν με τους ΑΝΕΛ και μόνον για έναν δεν βρέθηκαν στοιχεία κομματικής σχέσης! Αυτή η διαδικασία υπήρξε τόσο εξόφθαλμα αναξιοκρατική δε, που ακόμα και ο αρμόδιος υπουργός θέλησε να αποστασιοποιηθεί από τον υφυπουργό του, αρνούμενος να βάλει την υπογραφή του στους συγκεκριμένους διορισμούς.
Εν τέλει, αν κρίνουμε από τις αρχικές πολιτικές τους ενέργειες, φαίνεται πως κύρια πρόθεση των νέων κυβερνώντων είναι μια διάθεση «ρεβανσισμού» και αντικατάστασης του κρατικού μηχανισμού με… «δικά τους παιδιά». Σε αυτήν την πολιτική λοιπόν, φαίνεται πως δεν χωράνε ούτε αξιοκρατικές διαδικασίες, ούτε προσωπικές αξίες, ούτε τυπικά προσόντα (ακόμα και για τις πιο απαιτητικές επιστημονικά θέσεις), ούτε… τίποτα απολύτως. Συνδικαλιστής, πρώην πολιτευτής και ΣΥΡΙΖΑ «να’ σαι» και δεν «χρειάζεσαι» τίποτα άλλο. «Πρώτη φορά Αριστερά» λοιπόν. Αλλά μάλλον «πολλοστή φορά» κομματικοκρατίας και αναξιοκρατίας… στην πλέον απωθητική τους μορφή που γνωρίσαμε πριν δεκαετίες.
