Εάν ένα πράγμα ήταν σίγουρο πριν τις εθνικές εκλογές και μετά τις ευρωεκλογές, αυτό ήταν πως και τα δύο κόμματα που διεκδικούσαν εξουσία θα επικεντρώνονταν στις παραγωγικές τάξεις, στους ελεύθερους επαγγελματίες και τους εμπόρους, που από την αρχή της κρίσης, αλλά ειδικά την περίοδο διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ κυριολεκτικά μάτωσαν.
Οι ελεύθεροι επαγγελματίες, οι επιχειρηματίες και οι έμποροι έχουν μια ιδιαίτερη σχέση με το κράτος και την εκάστοτε κυβέρνηση. Μια σχέση αθόρυβη και μια στάση στωική. Πρακτικά δεν έχουν κάποιο δυναμικό συνδικαλιστικό όργανο. Οι εμπορικοί σύλλογοι περιορίζονται σε ανακοινώσεις και δράσεις της τοπικής τους εμβέλειας, ενώ η Ελληνική Συνομοσπονδία Εμπορίου & Επιχειρηματικότητας δεν έχει καταφέρει με επιτυχία να απευθυνθεί μαζικά σε όλους τους εμπόρους ώστε να επικοινωνήσει τις δράσεις της. Στα μάτια του μικρομεσαίου επιχειρηματία φαίνεται ένα παθητικό συνδικαλιστικό όργανο. Δύσκολα θα δούμε εμπόρους με πλακάτ στους δρόμους να διαμαρτύρονται ενάντια στην κυβέρνηση και ακόμη δυσκολότερα επιχειρηματίες ή ελεύθερους επαγγελματίες να κλείνουν δρόμους και να διεκδικούν παροχές από το κράτος. Αυτό έχει να κάνει και με την ιδιοσυγκρασία των κλάδων αυτών που έχουν μάθει πως το ελεύθερο επάγγελμα είναι «πότε μήλα, πότε φύλλα» και δεν ξεσηκώνονται να διαδηλώσουν με κάθε αλλαγή, πριν δουν τα αποτελέσματα της σε βάθος. Επίσης, εκ φύσεως δεν πιστεύουν ούτε σε κράτος «Πατερούλη» ούτε σε λεφτόδεντρα.
Οι άνθρωποι αυτοί μπορεί να είναι αθόρυβοι, αλλά δεν είναι ανύπαρκτοι. Αποτελούν ένα ενεργό 10% του πληθυσμού, που μπορεί να μην συνδικαλίζεται, μπορεί να μην βγαίνει στους δρόμους για να τους κλείσει, αλλά κατά πλειοψηφία δεν απέχουν σχεδόν ποτέ από τις εκλογικές διαδικασίες και επιδοκιμάζουν ή αποδοκιμάζουν με την ψήφο τους τις επιλογές της απερχόμενης κυβέρνησης και αντίστοιχα το εκλογικό πρόγραμμα των νέων διεκδικητών της εξουσίας. Καλό είναι λοιπόν όσοι παραλαμβάνουν τα ηνία της χώρας να γνωρίζουν πως την τάξη αυτή των παραγωγικών ανθρώπων μπορεί να μην την βρούνε μπροστά τους στους δρόμους, αλλά θα την βρουν στην κάλπη.
Οι πολλές και άστοχες παροχές στο τέλος της θητείας μιας κυβέρνησης, προσδοκώντας οφέλη όπως συνηθίζεται, έχουν τελικά μηδαμινό αποτέλεσμα τόσο εκλογικά όσο και κοινωνικά. Οι πρώτοι τρεις μήνες διακυβέρνησης είναι αυτοί στους οποίους υπάρχει ανοχή και από την κοινωνία και από την αντιπολίτευση. Οι ρηξικέλευθες τομές πρέπει να περαστούν άμεσα νομοθετικά και έπειτα ας εφαρμοστούν σε βάθος έτους ή διετίας. Δεν υπάρχει περίοδος χάριτος προς την νέα κυβέρνηση της χώρας.
Ακολουθούν κάποιες προτάσεις οι οποίες έχουν και την μορφή ανοικτής επιστολής προς την κυβέρνηση και προς τους εκλεγμένους βουλευτές της συμπολίτευσης της περιοχής μας.
- Θέσπιση φορολογίας εισοδήματος με χαμηλό ενιαίο συντελεστή (flat tax). Η αναντιστοιχία αντιμετώπισης στην φορολόγηση πολιτών της χώρας ανάλογα με το τι επαγγέλλονται, τι μορφή έχει η εταιρία τους και πόσα βγάζουν πρέπει να εκμηδενιστεί.
- Κοινό αφορολόγητο εισόδημα τόσο για μισθωτούς όσο και για ελεύθερους επαγγελματίες. Η διάκριση της φορολόγησης από το πρώτο ευρώ στην μια περίπτωση, ενώ διατηρείται μηδενική μέχρι κάποιες χιλιάδες ευρώ στην άλλη, δημιουργεί κοινωνικές ανισότητες.
- Κατάργηση του τέλους επιτηδεύματος. Είναι παράλογο να σου επιβάλλει το κράτος ένα χαράτσι (700 ευρώ ετησίως) επειδή επέλεξες να είσαι αφεντικό του εαυτού σου. Σκεφτείτε έναν εκπαιδευτικό ή έναν υπάλληλο ΔΕΗ, κάθε πρωί που πηγαίνει στην δουλειά του να υποχρεούται να αφήνει 2,5 ευρώ στην πόρτα για το κράτος, για να έχει το δικαίωμα να εργάζεται. Αδιανόητο; Κι όμως αυτό κάνει ένας ελεύθερος επαγγελματίας! Άλλο τόσο παράλογο είναι το να πληρώνεις τέλος επιτηδεύματος και για αποθήκη ξεχωριστά, στην ίδια επιχείρηση, με ίδιο ΑΦΜ.
- Κατάργηση φόρων υπέρ τρίτων. Υπάρχουν δεκάδες έμμεσοι και άμεσοι φόροι υπέρ τρίτων , συχνά άλογοι. Μεταξύ πολλών άλλων, φέρνω ως παράδειγμα τον φόρο 4% επί του τζίρου στο φωτοτυπικό χαρτί, υπέρ πνευματικών δικαιωμάτων. Ένα προϊόν ευρείας καθημερινής κατανάλωσης φτάνει στον τελικό καταναλωτή με χαράτσι 4% για την “υποψία φωτοτύπησης” έργων με πνευματικά δικαιώματα. Ένα άλλο παράδειγμα είναι η πληρωμή της ΕΡΤ μέσω του λογαριασμού ηλεκτρικού ρεύματος στα καταστήματα τα οποία δεν έχουν καν τηλεόραση.
- Κατάργηση προκαταβολής φόρου 100%. Πρακτικά δεν μπορεί να υπάρξει ασφαλής πρόβλεψη για κέρδη επόμενης χρονιάς. Αυτός ο νόμος έκλεισε επιχειρήσεις.
- Μείωση του ΦΠΑ σε έναν ενιαίο χαμηλό συντελεστή. Σε χώρες με ρεαλιστικές στοχεύσεις μειώνουν τον ΦΠΑ για να πατάξουν την φοροδιαφυγή κάνοντας την πρακτικά ασύμφορη. Στην Ελλάδα για να πετύχουμε ακριβώς το ίδιο κάθε λίγα χρόνια (ανεξαρτήτως κυβέρνησης) αυξάνουμε τον ΦΠΑ. Με την μείωση ΦΠΑ τα προϊόντα γίνονται ανταγωνιστικότερα στην ανοικτή πλέον αγορά, το κράτος προϋπολογίζει με ακρίβεια τα προβλεπόμενα έσοδα του και οι επιχειρηματίες μπορούν να επενδύσουν περισσότερα, προσφέροντας και νέες θέσεις εργασίας. Αντίθετα στην Ελλάδα με την αύξηση του ΦΠΑ κάθε λίγο, βλέπουμε πως ούτε η φοροδιαφυγή πατάσσεται, ούτε η ανταγωνιστικότητα μεγαλώνει. Οι επιχειρήσεις παραδίδονται σε μια μίζερη κατάσταση, επειδή ακριβώς η αγορά είναι παγκόσμια, αλλά εμείς παίζουμε με όρους Βόρειας Κορέας, εκτιμώντας πως ο καταναλωτής είναι εγκλωβισμένος σε κλειστά σύνορα να ψωνίζει μόνο εγχώρια. Ο τελικός καταναλωτής αγοράζει από κάποια χώρα της Ευρώπης το ίδιο προϊόν με χαμηλότερο ΦΠΑ, αλλά πιθανόν και χαμηλότερη τιμή, μιας και ο εκεί έμπορος φορολογείται με 12% αντί για 29% και έχει την ευχέρεια να έχει χαμηλότερη τιμή. Δεν πουλάνε οι Έλληνες έμποροι ακριβά. Ένα τεράστιο μέρος της τιμής που πληρώνει ο καταναλωτής αποδίδεται στο κράτος με όλους τους παραπάνω έμμεσους και άμεσους τρόπους που αναφέρθηκαν.
- Διεύρυνση όρων της δυνατότητας δημιουργίας επιχειρήσεων χωρίς υποχρέωση είσπραξης και απόδοσης ΦΠΑ. Για την ώρα αυτό περιορίζεται στην χώρα μας σε επιχειρήσεις με τζίρο (όχι κέρδος) έως 10.000€, ουσιαστικά περιορίζοντας το εύρος απήχησης σε ατομικές επιχειρήσεις ημιαπασχόλησης ή παροχής υπηρεσιών ή κάποιων χειροτεχνημάτων, την στιγμή που υπάρχουν χώρες της Ευρώπης που επιτρέπουν τέτοιας μορφής επιχείρηση με τζίρο ακόμη και πάνω από 50.000€. Ουσιαστικά το κράτος με έναν τέτοιο νόμο θα επιτρέψει την ενδυνάμωση της ραχοκοκαλιάς της Ελλάδας που είναι οι μικροί τοπικοί επιχειρηματίες, δίνοντας τους την δυνατότητα ανταγωνιστικότητας και ανάπτυξης.
- Καθολική άρση της υποχρεωτικής χρήσης POS ή κατάργηση επιβαρύνσεων αν παραμείνουν υποχρεωτικά. Οι τράπεζες ζητούν περίπου 200€ για αγορά ή 15€ τον μήνα για ενοικίαση POS και προσθέτουν και ένα κόστος 1-2 % ανά συναλλαγή. Το 1-2 % μπορεί να φαίνεται μικρό, αλλά σε επιχειρήσεις που λειτουργούν με μικρό ποσοστό κέρδους (όπως πχ ηλεκτρονικά είδη) είναι εξοντωτικό. Αυτό επειδή το 2% υπολογίζεται επί του συνόλου της συναλλαγής. Ο έμπορος πληρώνει 2% για το κέρδος του, 2% για το κόστος αγοράς του προϊόντος που ήδη πλήρωσε στον προμηθευτή και 2% πάνω στον ΦΠΑ που αποδίδει στο κράτος. Επιπροσθέτως (με πρόσφατο νόμο του κράτους) πλέον είναι παράνομη η μετακύληση του κόστους της τράπεζας στον τελικό καταναλωτή που θα πληρώσει με κάρτα. Πρέπει ή να το επωμιστεί η επιχείρηση ή να το έχει ενσωματώσει στην τιμή του προϊόντος, κάνοντας το ακόμη λιγότερο ανταγωνιστικό στην Παγκόσμια αγορά “των δύο κλικ απόσταση”. Και φυσικά ο επιχειρηματίας δεν έχει κάποια έκπτωση στην φορολογία του για όλο αυτό. Είναι μια στρεβλότητα του συστήματος που κρατάει την ανταγωνιστικότητα σε χαμηλά επίπεδα, ειδικά εις βάρος των μικρότερων επιχειρήσεων που δεν μπορούν να πετύχουν ίδιους όρους χρήσης POS με τις μεγαλύτερες επιχειρήσεις. Το ίδιο το POS για τις επιχειρήσεις, εκεί που ήταν έναν ανταγωνιστικό προϊόν που επέλεγες να τοποθετήσεις στο κατάστημα σου για να δελεάσεις καταναλωτές αλλά και ανταγωνίζονταν οι τράπεζες ποια θα σου προσφέρει καλύτερους όρους για να την προτιμήσεις, με το που έγινε υποχρεωτικό έγινε ένα πλαφοναρισμένο σε τιμές προϊόν, αποκλειστικής διακίνησης.
- Εξόφληση των προμηθευτών του Δημοσίου εντός 45 ημερών από έκδοση τιμολογίου. Υπάρχουν περιπτώσεις πληρωμής έως άνω των 6 μηνών από την έκδοση τιμολογίου, ενώ ακόμη χειρότερα περιπτώσεις όπου κάποια ΔΕΚΟ έχει κλείσει η μπει σε καθεστώς εκκαθάρισης/διάλυσης και το χρέος “γράφεται στο χιόνι” χωρίς να έχει ο επιχειρηματίας καν την δυνατότητα να του επιστραφεί ο ΦΠΑ που απέδωσε αλλά δεν πληρώθηκε ποτέ. Σε περίπτωση καθυστέρησης πληρωμής, τόκος ίσος με τους τόκους που χρεώνει το κράτος στον επιχειρηματία όταν καθυστερεί.
- Πλήρης άρση των Capital Control.
Τέλος μένει να γίνει κάτι που συνιστά ταμπού στην Ελλάδα. Αποποινικοποίηση του κέρδους. Οι υγιείς επιχειρήσεις πρέπει να παράγουν κέρδος για να συνεχίσουν να αναπτύσσονται, να προσφέρουν θέσεις εργασίας και με τον μεταξύ ανταγωνισμό τους να ρίχνουν τις τιμές. Η ανάπτυξη της Ελληνικής επιχειρηματικότητας δεν μπορεί να έρθει με συνεχείς τρικλοποδιές στο επιχειρείν, ούτε με συστηματική αφαίμαξη των παραγωγικών τάξεων. Οι ελεύθεροι επαγγελματίες και ειδικά οι μικρομεσαίοι είναι οι αιμοδότες της Ελληνικής οικονομίας. Είναι αυτοί που κρατάνε ζωντανές τις δημόσιες υπηρεσίες και το συνταξιοδοτικό σύστημα τα οποία δεν μπορούν να συνεχίσουν να υπάρχουν μόνο με κρατικές επιχορηγήσεις από δανεικά λεφτά της Ε.Ε. και από αιματηρά δημιουργημένα πλεονάσματα. Είναι αυτοί που παρέχουν τις θέσεις εργασίας που εξ ορισμού δεν μπορεί να δημιουργήσει το κράτος. Η επιχειρηματικότητα θέλει ελευθερία να αναπτυχθεί. Αυτή η κυβέρνηση ας σπάσει τα δεσμά.
