-Καταλαβαίνω τι μου λες Γιάννε…πασίμ είμαι εύκαιρος;
-Όχι Χάμπο. Πότε εγώ δε σε είπα άμυαλο ή απερίσκεπτο…Απλά, πάνω στο λόγο, ρωτάς τον άλλο “κατάλαβες”; Δε σημαίνει πως ο άλλος δεν καταλαβαίνει. Ούτε πως τον υποτιμάς. Τρόπος του λέγειν Χάμπο. Τρόπος του λέγειν…
-Μα και το “πασίμ είμαι εύκαιρος” τρόπος του λέγειν είναι Γιάννε!
-Τώρα με αποστόμωσες Χάμπο. Λοιπόν, τι λέγαμε;
-Άσε τι λέγαμε. Θα το ξαναπιασουμε απ’ την αρχή. Πρώτα Γιάννε, θα πίνουμε ένα τσίπουρον;
-Θα πίνουμε Χάμπο. Πετράκη…δύο τσίπουρα με μεζέ…
-Κασσεράκι Γιάννε;
-Κασεράκι Πέτρο. Ξες εσύ. Κασεράκι και τα σχετικά.
-Λοιπόν, τώρα ας τα πάρουμε από την αρχή. Έλεες λοιπόν Γιάννε πως εν’ πολλά βαρύ να γίνεται κάποιος απ’ τη μια στιγμή στην άλλη τέως! Έτσι δεν έλεες;
-Έτσι. Σκέψου Χάμπο. Τη μια στιγμή είναι ο άλλος, ας πούμε για παράδειγμα, πρόεδρος…ενός σωματείου βρε αδερφέ…και την άλλη…
-Γινονται εκλογές και τα μέλη ψηφίζουν άλλον για πρόεδρο. Σωστά;
-Σωστά Χάμπο. Κι από κείνη τη στιγμή ο τέως πρόεδρος, που όπου κι αν πήγαινε, όπου κι αν στέκονταν, όλοι τον είχαν, “Περάστε κύριε πρόεδρε, και καθίστε κύριε πρόεδρε” ξαφνικά χάνει τα πρωτεία, γιατί γίνεται “τέως”…
-Καταλαβαίνω Γιάννε. Διότι άλλο ο κύριος πρόεδρος και άλλο ο τέως…
-Φυσικά Χάμπο. Αναχάπαρα κόβουνταν τα μεγαλεία και οι τιμές. Από πρωταγωνιστής γίνεται…δεύτερος ρόλος!
-Μη σε πω Γιάννε, από πρωταγωνιστής κομπάρσος. Που λέει ο λαός “από δήμαρχος κλητήρας”.
-Κι αυτό δεν είν’ το χειρότερο Χάμπο. Φαντάσου, έναν διευθυντή οργανισμού. Έναν, ας πούμε, γενικό ντερβέναγα!
-Και γιατί δε λες Γιάννε, έναν βουλευτή, η έναν πρόεδρο κόμματος;
-Σωστά Χάμπο. Τώρα που έρχονται εκλογές…πολύ πιθανόν! Πάρα πολλοί, απ’ τη μια στιγμή στην άλλη θα γίνουν, “τέως”.
-Ά, χα! Σκέψου Γιάννε. Είν’ ο άλλος στην κυβέρνηση, πρωθυπουργός, υπουργός, βουλευτής. Και να οι τεμενάδες. “Πώς είστε κύριε πρωθυπουργέ; Τα σέβη μου κύριε υπουργέ! Τι κάνετε κύριε νομάρχα;
-Και ξαφνικά, ας πούμε Χάμπο, από εκατόν πενήντα κάτι άτομα στην κυβέρνηση, χωριά οι εξωκοινοβουλευτικοί, πέφτει το κόμμα και ας πούμε εκλεγεί όλο – όλο ογδόντα βουλευτές.
-Ποιος παππάς και ποιος κουμπάρος, ε Γιάννε; Βάλε και την ανανέωση…μπορεί και εκατό άτομα να μείνουν απ’ έξω απ’ τους τίτλους…Εκατό άτομα απ’ τη μια στιγμή στην άλλη γίνονται τέως…
-Να μη σε πω μετά για χιλιάδες γραμματείς, φαρισαίους, διευθυντές, τμηματάρχες,κι άλλοι κι άλλοι…
-Πρέπει, λέω εγώ, οποίος μπερδεύεται μ’ αυτά να έχει και τα κότσια να γίνει τέως…
-Έ βέβαια Χάμπο. Πρέπει όσο είσαι νυν να μη καβάλας το καλάμι και θαρρείς πως είσαι ισόβιος δερβέναγας! Και μόλις χάσεις τον τίτλο και γίνεις τέως, πρέπει να έχεις το χαρακτήρα να διαχειριστείς το ότι είσαι τέως.
-Βέβαια Γιάννε. Γιατί, τέως, άμα λέμε, μπορεί να σημαίνει και τίποτα. Ή αντε, αυτό που ήσουν κάποτε…Τι να το κάνεις αυτό;
-Να το διαχειριστείς Χάμπο. Και για να το φέρεις βόλτα, πρέπει να μην είχαν φουσκώσει τα μυαλά σου πριν!
-Πολλοί, νομίζω, δεν το καταλαβαίνουν έγκαιρα. Αλλά όσοι το καταλαβαίνουν, απ’ τους πρώτους μέχρι τους τελευταίους, η ματιά τους έχει μια μελαγχολία…Έχει το μάτι ένα πνιγμένο παράπονο, έχει!
-Έτσι είν’ Χάμπο. Άλλο να έχεις τα κόζια και άλλο τέως…πως να το κάνουμε. Ανθρώπινη η μελαγχολία…
